try-out story

Mondeling Engels. Gespannen loop ik de trap op. Het klaslokaal bevind zich aan het eind van de gang op de tweede verdieping. Het is nog leeg wanneer ik binnenstap. Achter me hoor ik de deur dichtklikken en wanneer ik me omdraai zie ik mijn docent voor de deur staan. Ik krijg het acuut Spaansbenauwd en langzaam stap ik achteruit. Hij loopt op me af en geeft me vriendelijk een hand. “Goodmorning Dear.” Mijn ademhaling versnelt zich bij het voelen van zijn aanraking. De ramen en deuren zijn dicht, ik kan geen kant op.

Het is schemerig in de kamer. Voor het raam staat een man. Door de vreemde lichtinval lijkt hij niet meer dan een schaduw. Ik blijf zo stil mogelijk liggen want ik weet dat hij wacht tot ik wakker word. Hij is
boos omdat ik gisteravond niet ben lang geweest. Onbeweeglijk staar ik naar de man in het duister. Zoals hij daar staat, haast mysterieus, zou ik hem aan willen spreken. Met moeite weet ik die impuls te onderdrukken. Als ik mezelf nu verraad, heb ik daar later spijt van. Papa beweegt. Shit vast te stil gelegen. “Goedemorgen Sunshine”, spreekt hij. Er klinkt een glimlach in zijn stem. Behendig klim ik mijn bed uit en plof op de grond. Nu met de verwachting een vrolijke vader aan te treffen. Langzaam doet hij een sta in mijn rihting en vraagt: “krijgt papa geen knuffel meer?” Achterdochtig staar ik naar zijn gezicht, maar hij lijkt in een goed humeur te zijn. Voorzichtig omhels ik hem. Hij ruikt heerlijk, naar papa. Wanneer ik hem los wil laten, verstrakt zijn greep. Ik probeer me los te worstelen maar hij houdt me stevig vast. Vermoeid besef ik dat dit geen enkele zin heeft en loop gedwee achter hem aan. Hij houdt de de deur voor me open en dwingt me naar binnen te gaan. Huilend sta ik aan de rand van zijn bed. Ik weet wat er komen gaat. Het is ons geheim. Hij doet de deur op slot en mijn blik valt op de ramen. Gesloten. In de andere kamer hoor ik Brent huilen. Snel kruip ik onder de dekens en knijp mijn ogen stijf dicht terwijl ik aan leuke dingen probeer te denken. Nog even geduld Brentje, ik kom er zo aan.

“Amber?” Zijn stem doet me opschrikken. Hij kijkt me bezorgd aan. "Het spijt me, ik ben gewoon ontzettend nerveus."Ik maak mijn verontschuldigingen en ga snel zitten. Nu pas merk ik hoe bezweet ik ben. “Weet je zeker dat alles in orde is?” Oh, hij spreekt Nederlands. Geen goed teken. Hoe ga ik in godsnaam uitleggen wat er zojuist gebeurd is. Ik besluit het voor me te houden. "Sorry meneer, ik voel me niet zo goed."Vernedert staar ik naar de grond. Hij legt zijn hand op mijn schouder, ik kijk geschrokken op en verstijf onder zijn aanraking. Alsof hij zich gebrand heeft zo snel trekt hij zijn hand terug. Zijn ogen zoeken de mijne en kijken me vragend aan. “Excuse me sir, may I leave now?” Hij stapt achteruit en knikt. Een trage, met bezorgdheid gevude knik. Haastig verlaat ik het lokaal en vlucht naar de toiletten. Pas als ik gestopt ben met beven en zeker weet dat ik niet door mijn benen zal zakken, loop ik naar de aula.

------------------------------------------------------------------------------------------
Mijn naam is Amber, ben 17 jaar oud en ben gek op schrijven. Ik probeer altijd van alles uit en dit is een element uit mijn verhaal. Dit topic ben ik gestart omdat ik niet weet of mijn schrijfstij een beetje aanslaat, dus plz let me know wat je er van vind oke?
Thanks!

Je hebt een interessante schrijfstijl, erg leuk :slight_smile: Je hebt hier en daar een paar spellingfoutjes (mierenneukerig, weet ik), maar verder is het gewoon mooi hoor :grinning:

Thanks so much! Spellingsfoutjes zou best es kunnen. Het is tenslotte maar een simpele try-out :slightly_smiling_face: