Trouwen?

Hey,
Ik heb even een soort van probleempje.
Mijn vriend en ik zijn nog niet zo lang bij elkaar, maar hij is helemaal gek op me en ik vind hem ook leuk. Ik denk dat wij echt een hele grote kans hebben om ons leven bij elkaar te blijven. Maar nadat ik begon over samenwonen (over 2 jaar, als we dan nog samen zijn) heeft hij het meteen al erover dat hij me over een half jaar ten huwelijk gaat vragen. En dat we dan lang verloofd kunnen zijn.
Mijn antwoord zou hoe dan ook ja zijn, omdat ik van hem houd en ik echt een toekomst voor me zie. Maar ik ben 17 en hij is 18 en ik heb zoiets van, moet dit nu zo snel? Wat vinden jullie ervan?

als je je er goed bij voelt dan kan het gewoon. en je kan best 2/3 jaar verloofd zijn voordat je gaat trouwen. het ligt helemaal aan jezelf.

Hhm, ik weet niet hoe lang jullie nu al samen zijn, maar ik vind 17 en 18 wel nogal jong…
Ik heb zoiets van: als je toch voor altijd samen wilt blijven, waarom dan haasten? Trouwen zou een belofte moeten zijn dat je voor altijd samen blijft, voor altijd voor elkaar zult zorgen… En tegenwoordig zijn er zoveel scheidingen… Het huwelijk wordt niet zo “serieus” meer genomen…
Ik zelf zou zoiets hebben van, kijk lekker hoe het gaat, ga samenwonen over een jaartje of 2, als jullie dan nog helemaal happy zijn samen, ga je dan pas verloven en dan hoef je natuurlijk ook nog niet perse gelijk te trouwen.

Maar dit is gewoon mijn persoonlijke visie hoor, als het goed voelt en je denkt echt samen te blijven met hem, tja, waarom dan niet…

Dat was ook mijn mening. We zouden sowieso minstens 3/4 jaar willen wachten met trouwen.
Normaal zou ik iedereen echt uitgelachen hebben, maar nu heb ik echt zo iets van… Eigenlijk is het helemaal niet gek. Ik hou van hem en blijf toch altijd bij hem. Alleen aan de andere kant heb ik toch iets van… waarom zo snel.

We hebben trouwens bijna een jaar.

Ach ik vind het een beetje lastig… Je maakt echt een grote verandering door rond je 20ste en vooral als je uit huis gaan. Als je relatie sterk genoeg is kom je daar samen doorheen, maar dat is dan wss ook echt de eerste echte ‘test’ op jullie relatie.

Jong verloven/trouwen daar geloof ik wel in. Ik heb ook al 3 jaar een relatie en ik ben bijna 22. Trouwen is een serieus onderwerp geworden. Als ik het met anderen bespreek dan vinden ze mij nog erg jong, maar juist naaste familie vind het heel logisch (zowel mijn streng gelovige familie als mijn totaal ongelovige schoonfamilie). Ik vind het ook een logische volgende stap. We wonen al bijna 2 jaar samen en het voelt eig al alsof we getrouwd zijn. Als hij een dagje weg is dan missen we elkaar enorm en we doen alles ‘samen’ (wat betreft financien enzo, het is niet ik maar wij). Ik zou btw ook eerst een jaar of mss twee verloofd blijven. Mss wel tot we beiden afgestudeerd zijn.

Dus ff conclusie: ja ik geloof best dat je je jong kunt verloven en eventueel zelfs trouwen. Maar je moet wel zeker weten dat je relatie sterk staat en dat weet je pas zeker als je zware momenten hebt doorgemaakt. Momenten waarin je een ander mss wel zou hebben verloren. Ik ken jullie relatie verder niet, maar samenwonen kan een goede eerste test zijn. Je leert elkar dan ECHT kennen en je komt erachter of jullie op een lijn staan,

Als het goed voelt, waarom niet? Ik ben ook achttien en verloofd. Mijn vriend is dan wel een paar jaar ouder en bij mij kwam het als verrassing. Maar ik heb geen moment getwijfeld toen hij die vraag aan mij stelde. Trouwen gebeurt ook pas over een paar jaar en samenwonen doen we ook nog niet (niet echt, maar ik ben wel heeeel veel bij hem). Wat mijn moeder ook tegen mij zei: verder is er nog niks gebeurt als je verloofd bent, je hebt alleen tegen elkaar gezegd dat je met elkaar wilt trouwen. Er staat niks op papier vast. En je zegt zelf al dat het nog een paar jaar zal duren voor je echt gaat trouwen. In die paar jaar weet je dan wel zeker of je echt wilt trouwen.

Dat is juist goed, waarom niet? Ik wil ook zo vroeg mogelijk trouwen, 18 of 19 of 20.

Nou dat vind ik niet echt hoor. Als je verloofd bent dan is het eig de bedoeling dat je naar de trouwerij toeleeft. Het ‘gaat’ gebeuren. Anders heeft het weinig zin om je te laten verloven. Het heeft dan totaal geen betekenis. Ik praat nu ook veel met mijn vriend over trouwen en we weten van elkaar dat we zeker ja zouden zeggen en dat het gewoon gaat gebeuren. Maar we zijn niet verloofd. Ik denk zelf niet dat je een verloving moet aangaan met het idee ‘er staat toch nog niks vast, ik kan altijd nog nee zeggen’, want dan gaat het imo niet goed.

Dat bedoel ik ook niet, maar op het moment dat het misschien toch fout gaat tussen hun (wat je niet verwacht natuurlijk), geeft dat geen verdere problemen.

^Ja daar heb je gelijk in.

Ik woon al zowat samen met mijn vriend, we zijn zeg maar nogal veel samen en dat heeft nooit problemen gegeven. Alleen we willen pas echt samen wonen als ik mijn school heb afgemaakt en hij zijn opleiding zodat het ook betaalbaar en realistisch is. En ik denk dat het niet mis gaat. Ik ben zijn grote liefde en hij de mijne.

Ja maar we weten dus wel dat we het samen wel volhouden, want anders waren we nu allang niet meer samen. Financieel redden we het ook wel omdat we eigenlijk allebei wel van redelijk goede komaf zijn. Niet dat we onze ouders alles laten betalen, maar als we echt iets nodig hebben, kunnen we daar altijd terecht. En ik heb ook mijn eigen (spaar)rekening die over 2 jaar vrij komt en daar kun je een paar maanden luxe van leven. Dus financieel hebben we geen enkel probleem.
En in de liefde zit het ook goed.

Ach, je kan ook een tijdje verloofd zijn? Ik zou alleszins geen ‘nee’ zeggen om die reden. Een kennis is al 3 jaar verloofd, omdat een bruiloft nog niet in hun plan past.

Dat merk ik ook. Ik vind het raar om twee à drie jaar verloofd te zijn. In mijn ogen vraag je iemand ten huwelijk en ga je dan toeleven naar de bruiloft. Waarom dan nog drie jaar uitstellen? Vraag het dan over twee jaar pas, anders heeft het weinig betkenis…

Jeejtje dat je er nou al aandenkt.
Ik ben bijna 4 jaar samen met mijn vriend (1x uitgeweest), maar anyways ik denk eerst aan samenwonen. Dat kan toch eerst een eventuele optie zijn? :slightly_smiling_face: Maar je moet het zelf weten, als jullie het echt willen, dan kunnen jullie je ook al verloven.

ik kan mijn toekomst al niet voorspellen
er kan zo veel gebeuren.
doe wat je niet laten kunt maar zo vroeg al trouwen
doe het rustig aan.
je bent nog in je bloei van je leven je hebt nog leven voor je

Meid, je bent maar een keer jong. Als jullie echt van elkaar houden blijven jullie wel bij elkaar zonder te trouwen, en anders heb je er later nog tijd genoeg voor :slightly_smiling_face:

Mjah maar als ik eerlijk ben kan je dat nog niet echt zeggen als je nog maar net in een relatie ziet. Een relatie gaat door fases. Dingen veranderen. Als ik op mijn relatie van 3 jaar terug kijk dan merk ik op dat elk half jaar gewoon anders is. Liefde verandert en je kunt eig niet zeggen dat je dat wel gaat volhouden want je weet niet hoe het kan veranderen. Dat weet je pas op de ‘lastige’ momenten. Dat weet je pas na echt een tijdje vol te houden. Vooral als je nog zo jong bent. Als student maak je zo ongelofelijk veel veranderingen mee, gewoon persoonlijk niet eens richting een relatie. Ik ben een totaal ander mens geworden nadat ik ging studeren. Kan jullie relatie dat wel aan? Wat willen jullie eig met je leven? Sluit dat op elkaar aan? Weten jullie dat nog niet?

Mensen die zich naar zo’n korte tijd laten verloven en gaan trouwen… tja… het kan wel… Maar je hebt daar beiden een mentaliteit voor nodig. En ik denk niet dat je op je 17e al kunt zeggen dat je zo’n mentaliteit hebt. Je moet dan nog zoveel keuzes maken ten opzichte van je toekomst dat alles zoals je het nu kent kan veranderen. Ik zou het zelf gewoon verstandig vinden dit soort beloftes te doen als je al een beetje halverwege bent. Als het diploma ‘in zicht is’ en als de droom die jullie over jullie relatie concreet begint te worden.