Treinverhaal

Dit is een van mijn eerste kleine verhalen, graag wil ik horen wat jullie ervan vinden!

Ik keek. Haar naam kwam me bekend voor, hij was niet veelgehoord maar bracht een vertrouwd gevoel met zich mee. Ik nam haar in me op.
Haar huid was wit. Niet het wit van zachte linnen. Meer grijs, als van een kind dat pas gestorven was. Haar ogen waren groot, en blauw, omlijst door haar zwarte wimpers.
De foto keek me aan.

Ik voelde haar aanwezigheid, als een waas op mijn rust. Het piepende geluid van de stoelpoten verstoorde de stilte in de ruimte.
Ik keek op. Zag de foto als een film. Vertrouwd. Ze lachte.
Maar haar ogen bleven stil, los van haar lach.
Ik gaf haar de foto. Ze bedankt me, haar stem galmend, leeg.
Langzaam stond ze weer op, keerde me toe. Haar lange haar en jurk golfden als een zee om haar heen.
Ik wou haar achterna gaan. Geboeid door haar golven en weerkaatsing van licht. Weg was ze.

Met een stoot tegen mijn hoofd werd ik wakker. Legde mijn hand tegen mijn ogen, om de resten van mijn droom weg te vegen. De cabine was leeg, op de achtergrond een jazz nummer. Door het raam keek ik naar de bomen, huizen, snel voorbij sprintend als een kleurenspel.

Mooi, lijkt een beetje op een gedicht maar dan in verhaalvorm.

Dankjewel!

Heel mooi. :slightly_smiling_face:

wat lief, dankjewel!

Heel mooi! En knap dat dit een van je eerste verhalen is, je hebt talent.

Wauw! Talentje!

Je schrijft echt mooi!

Heel erg bedankt meiden!