Tot de sterren reiken.

Beetje raar dat het bij Hoofdstuk 14 begint, ik weet het, maar dat is omdat ik eerst altijd in Crea Bea poste. Daarom hier een link naar hoofdstuk 1 t/m 13:
http://forum.girlscene.nl/forum.php/list_messages/94450/0

Ik zal daar verder geen nieuwe hoofdstukken meer posten, ik ga dus gewoon hier verder! Bedankt voor het lezen!

http://i40.tinypic.com/vndq0y.jpg

Noa is vijftien, heeft nog nooit een vriendje gehad, doet het ‘redelijk’ op school, vind zich zelf er nog uitzien als een dertienjarige en heeft maar een saai leventje. Elke dag is precies hetzelfde en er zit totaal geen spanning in. Haar hele leven lang kiest ze al de veilige keuzes en haar toekomst is sinds haar zesde al uitgestippeld door haar vader die tandarts is. Hij ziet zijn dochter dan ook over tien jaar de praktijk overnemen. Het enige wat Noa nog op de been houd is haar passie: acteren. Maar zoals haar vader zegt ‘brengt dat toch zeker geen brood op de plank?!’
Dan besluit Noa de sprong te wagen en haar leven drastisch te veranderen…

Nog één ker voor de duidelijkheid: Hoofdstuk 1 t/m 13 staan niet hier, maar bij deze link: http://forum.girlscene.nl/forum.php/list_messages/94450/0

Hoofdstuk 14
Hijgend trok Noa de deur achter zich dicht, ze had nog nooit zo hard gefietst! En natuurlijk ging het ook nog eens regenen. Noa trok haar zeiknatte jas uit, ging op de kop staan en wrong haar doorweekte haar uit. Dat was het nadeel van zulk lang haar.
“Jezus! Alice! Ze is thuis!” haar vader stond vlak voor haar. Hij keek Noa boos aan. Wat moest ze nu zeggen?!
“Godzijdank!” Noa werd omhelsd door haar moeder. “Meisje, waar was je toch? We waren zo ongerust! Je mobiel stond uit en ik zou je toch ophalen bij Vera! Hoe ben je thuis gekomen? Kind, je hijgt helemaal!”
Kút. Dat was waar ook! Haar moeder had haar naar Vera gebracht! O nee, hoe moest ze zich hier nou weer uitlullen! Ze was zó snel naar huis gefietst omdat ze te laat was, dat Noa helemaal was vergeten dat ze stiekem naar Carmen was gegaan. Ze was op Vera’s fiets gewoon terug gefietst naar huis!
“Ik – Het -”
“Jij hebt heel wat uit te leggen jongedame! Het is woensdagavond! Volgende week heb je toetsweek! Het is half elf!” somde haar vader kwaad op.
“Ik weet het, maar – Ik -” Wat moet ik nou zeggen?!
“Kom, laten we even naar de woonkamer gaan! Hier.” Noa’s moeder gaf haar een handdoek. “Je bent zeiknat! Hoe ben je thuisgekomen?”
Noa pakte de handdoek aan en begon zich droog te wrijven, ondertussen bedenkend wat ze nou moest zeggen. Improviseren, dat had ze ook geleerd van Joël. Maar nu ze het moest gebruiken…
Noa plofte op de bank. Haar ouders gingen naast haar zitten.
“Jij hebt huisarrest jongedame!”
“Frank! Laat haar nou even vertellen wat er gebeurd is!”
“Het is half elf!”
“Wie weet wat er met het kind gebeurd is! Noa, vertel eens, waarom ben je zo laat?”
Denk, denk, denk, rek tijd, rek, rek!
Noa barstte opeens in huilen uit. Ze wierp zich in haar moeders schoot die zich lam schrok.
“Liefje, wat is er gebeurd! Vertel het maar…” Ze streelde Noa’s haren.
Noa bleef huilen. Ze kneep in haar moeders been.
“Ze is helemaal overstuur!” hoorde Noa haar moeder wanhopig.
“Ja, dat zie ik! Noa, wat is er gebeurd! Heeft iemand je pijn gedaan?” Noa voelde haar vaders hand op haar rug.
Maar Noa bleef huilen, ze stopte niet. Verborg haar gezicht in haar moeders schoot als een klein kind.
“Noa, zeg asjeblieft wat er gebeurd is! We zijn ongerust, zeg het asjeblieft!” Noa’s op moeders stem klonk angstig.
“Ik heb ruzie met Vera!” snikte Noa. Ze ging rechtop zitten en sloeg haar armen om haar vaders nek. Hij weet niet hoe hij nu moet reageren.“Je – Heb je ruzie? Hè. Dat is – Wat vervelend.” Precies wat Noa wilde. Haar vader klonk ongemakkelijk, hij stotterde zelfs een beetje. Van tanden wist haar vader veel, maar van gevoelens… Hij kon niet met emoties omgaan.
Noa bleef onophoudelijk, hartverscheurend huilen. Ze kneep haar vader fijn, trok hem dichter tegen zich aan.
“Het is vreselijk! We – Ze – Ze schold me uit!” jankte Noa.
“Eh… Alice… Misschien – Noa, misschien kun je beter met je moeder hierover praten.” lachte haar vader zenuwachtig.
“Noa, wat is er?!”
Noa keek op, die stem hoorde hier niet. Ze zag haar zusje naast haar staan in haar pyjama. Haar haren zaten door de war.
“Fien, liefje wat doe jij nu hier?! Weetje hoe laat het is!” Noa’s moeder stond op en pakte Fiens hand. “Noa is een beetje verdrietig, maar het komt wel weer goed! Kom, ik breng je weer naar bed!”
“Nee!” Fien bleef koppig staan. Noa had ondertussen haar vader los gelaten en keek Fien aan. Fien kende Noa als geen ander, ze zou meteen door hebben dat ze acteerde!
“Jullie moeten niet zo gemeen tegen Noa doen!” Fien keek haar ouders boos aan.
“Fientje, waar heb je het over?”
“Ja, Fien, wat bedoel je?” zei Noa. Ze wist donders goed wat Fien bedoelde. Dit ging over haar cijfers, Fien wist wel dat Noa geen tandarts wilde worden en ze dacht natuurlijk dat Noa daarom huilde. Dat ze weer eens een preek had gehad! Maar als Fien dat tegen haar ouders zou zeggen… Dan zou haar vader vragen wat ze dan wilde worden! En dan zou Fien zeggen dat Noa wilde acteren! Haar vader haar natuurlijk uitlachen en Noa’s droom in duigen laten vallen…
“Ik bedoel dat jullie altijd -”
“Vera en ik hebben ruzie…” snotterde Noa verder en keek haar zusje aan die achterdochtig terug keek.
“Fien, wat bedoel je?!” vroeg Frank.
“Ze heeft me uit gescholden!” piepte Noa. Haar ouders mochten dit niet te weten komen!
“Heeft mama je uitgescholden?!” Fien keek met grote ogen naar haar moeder.
“Nee! Mama heeft -”
“Hoe durf je!” Fiens ogen knepen samen tot spleetjes. Nee, dit gaat helemaal fout!“Ik heb Noa niet uitgescholden!”
“Waarom zit ze hier dan zo te snikken?!”
“Fien, mama heeft me niet -”
“Nee, Noa, je hoeft niet te liegen! Ik ben het zat!” Fien, zo klein als ze was stond met haar handen in haar zij tegenover haar moeder.
“Fien, mama zou Noa nooit uitschelden! Hoe kom je daarbij?!” Noa’s vader greep godzijdank in.
“Dat Noa geen tandarts wil worden wil niet gelijk zeggen dat je haar uit moet gaan schelden!”
Daar was de stomp in Noa’s maag.
“Dat ze actrice wil worden wil niet gelijk zeggen dat je minder van haar moet gaan houden!”
En de tweede.
“Actrice?!” Noa’s vader ging staan.
“Fien, hou op, daar gaat het helemaal niet om!” zei Noa boos. Hoe kon ze zich hier nog uitlullen?!
“Jawel! Ik weet wel hoe jij je voelt Noa! En ik vind gewoon dat je je eigen keuzes moet kunnen maken! Als jij geen tandarts wilt worden hoeft dat niet…”
“HOU OP!” schreeuwde Noa.
“Het is toch zo!” schreeuwde haar zusje terug.
“Fien! Nou is het genoeg! Meekomen!” Noa’s vader pakte Fien bij haar arm en sleurde haar mee de kamer uit, Noa en haar moeder achter latend. Ze hoorden de trap.
“Noa, wat is er aan de hand? Waar gaat dit over…” Noa’s moeder keek Noa diep in de ogen.
Wat moest ze nu doen? Hoe kwam ze hier onderuit?! “Waarom vraag je dat aan mij?! Ik heb geen idee waar Fien het over heeft!”
“Je weet echt niet waar ze dit vandaan haalt?”
“Nee.” loog Noa.
“Dus je zusje verzint dit allemaal?”
“Ja, ik denk het.” Noa wilde Fien helemaal niet zwart maken! Maar haar ouders mochten niet weten dat het allemaal waar was. Dat Noa actrice wilde worden en dat ze geen tandarts wilde worden. Dat zou haar kans op de Musicalacademie verpesten! Haar droom zou dan verpest zijn…
Maar Noa’s moeder bleef haar aankijken.
“Noa, als er iets is… Je kunt me alles vertellen, dat weet je toch.”
“Ja.”
“Doe je dat ook?”
“Ja, ik heb je toch verteld over Vera? Hoe ze me uitschold en dat -”
“Ja, maar er is dus niets anders?”
“Nee.”
“Niets?”
“Nee.”
“Oké, ik geloof je.”
De deur ging open, Noa’s vader kwam binnen.
“Ik heb Fien weer in bed gelegd en gezegd dat ze zich hier niet mee moet bemoeien! En nu wil ik jou spreken jongedame! Wat is hier aan de hand! Hoe komt je zusje bij zo‘n achterlijk verhaal?!” Hij ging voor Noa staan, zijn handen zwaaiden boos in de lucht.
“Weet ik niet…” Noa was bang. Haar moeder had ze overtuigd, haar vader was een heel ander verhaal.
“Dus ze zuigt het uit haar duim?! Ze moet het ergens vandaan hebben gehaald Noa! Hoe komt zij erbij dat je actrice wilt worden! Belachelijk!”
“Weet ik niet.”
Weet ik niet.” imiteerde hij haar. “Noa, vertel! Het moet ergens vandaan komen. En als je het nu niet heel snel verteld zijn jullie allebei flink aan de beurt, dat kan ik jou wél vertellen.”
“Nou. Het - Het is toch zo? Of nou ja, het is zo… Het leek me leuk, Fien heeft me denk ik verkeerd begrepen. We keken een film en toen zei ik dat actrice zijn een prachtige baan is! Beetje luieren, niks doen, af en toe een beetje dramatisch doen en je hebt weer een paar miljoen verdiend…” Noa vertelde precies wat haar vader wilde horen…
“Ja, als je écht goed bent ja. De rest beland allemaal in de goot!”
“Ja, precies! Daarom zou ik het niet écht willen worden, nee, doe mij maar een tandartspraktijk.” Waar sloeg dat nou weer op, lekker geloofwaardig Noa! “Zo mag ik het horen! Je maakt je nuttig, helpt mensen en je hebt tenminste een opleiding en daarmee je best gedaan om het te worden! En het verdiend ook nog eens goed. Plus: je hebt zekerheid en als actrice niet!”
“Dus het was allemaal één groot misverstand?” vroeg Noa’s moeder.
“Ja, dat zegt ze toch Alice! Op die leeftijd vatten kinderen dingen gewoon vaak verkeerd op! En onze Fien heeft dat ook gedaan…”
“Uhuh.” mompelde Noa. “Nou, fijn dat het misverstand uit de wereld is, ik ga slapen! Slaap lekker.” Noa stond op, ze wilde snel weg gaan in de hoop dat haar ouders zouden vergeten hoe laat ze thuis was gekomen.
Gelukkig deden ze dat ook…

ik heb je verhaal in Creabea gezien daarnet & het heeft een superleuk begin
(ik heb het nog niet helemaal gelezen, ongeveer tot hoofdstuk 5 ofzo) maar oke, leuk :grinning:

Zéker mooi verhaal! Echt wel! =]

I looove your story. :3

Leuk!
Snel verder schrijven!!! :slightly_smiling_face:

Nieuw hoofdstuk! Hope you like it!

Hoofdstuk 15
“Fien… Fien. Fien!” fluisterde Noa. Ze moest voorkomen dat het vorige drama ooit nog eens weer zou gebeuren. Ze had een besluit genomen, Fien zou alles te weten komen.
Noa schudde haar zusje zachtjes door elkaar die zich nog eens omdraaide. “Kom op Fien!”
“Huh? Noa? Wat - Hoe laat -”
Noa legde een vinger op haar eigen lippen. “Zachtjes. Ik moet even met je praten…” fluisterde ze terwijl ze bij Fien op bed ging zitten.
“Ja, wat was dat nou met pap en mam?” Fien ging recht op zitten.
Thank God heb ik nog kunnen voorkomen dat ze erachter kwamen!”
“Waarachter?!”
“Ik heb me ingeschreven voor de Musicalacademie.” zei Noa enthousiast, maar nog steeds fluisterend. “Volgende week is het toetsweek… Nou, dán die zaterdag heb ik auditie!”
“Academie?” Fien wreef nog eens in haar ogen.
“Ja! Er wordt mij daar zoveel geleerd! Over acteren, zingen en dansen en optreden. En er zijn alleen maar mensen die daar ook passie voor hebben! Ik hoop zo dat ik wordt toegelaten!”
“Maar - Dan ga je dus van school af?”
Noa knikte. Bij de gedachte alleen al werd ze warm vanbinnen. Nooit meer stomme proefwerken over de stelling van Pythagoras, nooit meer nutteloze Franse werkwoorden uit haar hoofd leren, nooit meer moleculetheorieën in haar hoofd stampen.
“En dan woon je zeker op die academie?”
“Ja.” Noa slikte. Ze wist dat haar zusje dit niet leuk ging vinden.
“Ik hoop voor jou dat je doorgaat! Maar voor mezelf eigenlijk dat je hier blijft…”
“Ik snap het.” knikte Noa. “Maar dit wil ik al zó lang Fien.”
“Ja, dat weet ik! En ik hoop ook echt dat je er heen mag, alleen ik zal je missen Noa…”
“Ik jou ook.” Noa voelde een brok in haar keel. Ze omhelsde haar kleine zusje stevig. Er waren zoveel tekenen dat ze níet moest gaan! Haar ouders, haar vrienden en nu haar zusje. Maar ze wilde dit zo graag, nog nooit had ze zoiets zo graag gewild! Ze zou alles op alles moeten zetten, vechten voor haar leven, auditie doen zoals nog nooit auditie had gedaan. Je hebt ook nog nooit auditie gedaan. MAAR TOCH. Het ging om het idee.
“Trouwens, papa en mama mogen hier niets over te weten komen.”
“Hallo, hoe stom denk je dat ik ben Noon…”
“Echt niets! Geen woord.”
“Van mij zullen ze het niet horen.”

Zaterdag, 0:01 uur, vandaag precies over één week auditie.
EINDELIJK 16! Gefeliciteerd No! Je mag eindelijk zuipen en scooter rijden en in zoveel clubs naar binnen! Zie je over een paar uur! X V.
Wauw, eindelijk even oud als ik. Hoe voelt dat? Vanavond krijg je een drankje van me. Kus Thijs.

Noa lag in bed toen ze de sms’jes kreeg. Ze glimlachte toen ze ze opende, wat had ze toch een geweldige vrienden. Eindelijk was ze zestien! En vanavond zouden ze het vieren door uit te gaan. Elke Zaterdag ging bijna iedereen die Noa kende naar de plaatselijke discotheek… Behalve Noa. Je mocht er namelijk pas in als je zestien was en Noa was de enige die geen zestien was én er ook niet uit zag alsof ze zestien was. Ofcourse. Maar vanavond zou geen portier haar nog kunnen weigeren want haar ID kaart zou het bevestigen, ze was zestien!

Rond half elf werd Noa wakker gemaakt door haar moeder.
“Gefeliciteerd schatje.” Ze had een envelop in haar hand.
Noa kwam overeind en wreef in haar ogen. Ze keek haar kamer rond. “Waar is papa?”
“Die moest werken, het is vreselijk druk in de praktijk en ik moet ook weg nu.” Ze keek gehaast op haar horloge. “Marianne is met spoed naar het ziekenhuis gebracht, haar kinderen zijn alleen en ik moet er nu heen!” Marian Tiran, de vreselijke oppas van Noa en Fien. Ook al was Noa er al drie jaar van af, ze had nog steeds nachtmerries. “Het spijt me echt, hier -” Noa’s moeder gaf Noa de envelop. “Ik spreek je vanmiddag wel. Nogmaals sorry!” Ze drukte een kus op Noa’s voorhoofd en verliet de kamer.
Noa bekeek de envelop, haar naam stond erop, en opende hem. Haar ogen gleden over de brief en ze las de afzender. Haar eigen ouders? Noa begon te lezen.

Lieve Noa.
Eindelijk ben je dan zestien jaar. En mama en ik hebben lang nagedacht over wat we je zouden geven. We weten dat er één ding is wat jij graag wilt. En wat heel duur is. Iets dat je nóóit van je leven zelf zou kunnen betalen…

NEE, ZE HEBBEN HET DOOR! Natuurlijk, hoe kon het ook anders dan dat drama van gisteren! Wat nu? Met stokkende adem las Noa verder.

Maar wij zijn je ouders die ongelofelijk veel om jou geven. En daarom willen wij jou een steuntje in de rug geven. We hebben daarom besloten om jou financieel bij te staan in jouw keuze.

WAT? Noa had van alles verwacht, maar dít? Wilden ze de Musicalacademie nu voor haar gaan betalen?! Iets waar ze helemaal niet achter stonden?!

[i]Het is een groot bedrag, dat weten we. Maar als je bedenkt dat veel zestienjarigen een scooter krijgen, betalen wij liever dit voor je. Dus het volgende bedrag is op jouw eigen rekening gestort:

¤ 1.000,-[/i]

Noa begon keihard te gillen. “DUIZEND EURO?! DUIZEND EURO!” Ze stond op en begon te springen op haar bed, gillend met de brief zwaaiend. “Ik ben rijk! RIJK! Musicalacademie, here I come!” Maar de brief was nog niet uit. Noa ging met de grootste smile ooit zitten en las verder.

[i]We gaan er van uit dat je dit geld goed besteed. We hopen dat je deze verantwoordelijkheid aan kunt en dat ons vertrouwen in jou niet beschaamd wordt.

Fijne verjaardag Noa.

Papa en mama.

PS: Als je ooit moet oefenen met iemand, wij bieden ons al vrijwilligers aan en we hopen dat wij de eer mogen hebben om jouw eerste patiënten te zijn in je eigen kliniek.[/i]

Noa’s glimlach verdween als sneeuw voor de zon. Ze las de PS nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Maar de woorden veranderden niet in iets anders. Het bleef er staan in het sierlijke handschrift van haar vader. Dus het geld was bedoeld voor een studie tandheelkunde? Daar hadden haar ouders duizend euro voor op haar bankrekening gestort? Noa verscheurde de brief in duizend snippers en gooide ze boos haar kamer rond. Wat dachten ze wel niet! Probeerden ze haar nu om te kopen?! Woedend rende ze beneden naar de computer. Ze zou het geld onmiddellijk terug storten, met de hartelijke groeten. Noa logde via telebankieren in en bekeek haar huidige inkomsten. Haar ogen werden naar de een en drie nullen toegetrokken. Het was echt waar, duizend euro, tot haar beschikking. Helemaal voor zichzelf. Te besteden aan wat ze maar wilde. Nou ja, vond ze zelf dan. Haar ouders hoefden het toch niet te weten? Zij hoefden toch niet te weten dat ze de opleiding die haar vader haatte betaalde met zijn geld?

“Gefeliciteerd!” Vera omhelsde Noa stevig en drukte een pakje in haar hand. “Ik hoop dat je het mooi vind!”
Noa lachte en pakte het uit. Ze stonden voor haar huis, het was negen uur en ze wilden net met z’n drieën, zij, Vera en Thijs, weg fietsen. Ze zouden de rest van de groep bij de discotheek ontmoeten.
“Oh, wat mooi Vera!” Noa bekeek het fotolijstje, er zat een foto in van haarzelf en Vera. Die dag hadden ze allemaal mooie, maar vooral gekke foto’s gemaakt op het zwembad. Vera had de foto in een mooi hemelsblauw lijstje gedaan.
“Op de achterkant staat een berichtje voor je…”
Noa draaide het lijstje om en zag ronde roze letters. Overal waren hartjes getekend.
Nooooon.
Als je me mist, draai dan dit lijstje om, want daar ben ik… En daar zal ik ook altijd zijn :’) Maar ook in je hoofd en je hart en je telefoon, maar vooral thuis. Ik ben er voor je.
Ik ga je missen schat.
X Vera.

“Voor als je naar de Academie gaat.”
Noa omhelsde Vera, wat lief van haar! “Je maakt het alleen maar moeilijker weet je dat!”
“Dat is ook de bedoeling!” zei Vera verontwaardigd. “Ik wil niet dat je denkt dat je mij zomaar even kunt dumpen! Je bent nog lang niet van me af hoor!” lachte ze.
“Ik wil ook niet van jou af. Ik zal je élke dag mailen!”
“Daar hou ik je aan!” en Vera omhelsde Noa nog eens extra stevig.
“Ahum.”
“En ik zal zoveel mogelijk foto‘s maken zodat je er toch een beetje bij bent.”
“A-HUM!”
“En ik van alles hier zodat jij ook nog een beetje hier bent!”
“HALLO!” Thijs kwam tussenbeiden. “Ik sta hier ook nog!”
“Oh Thijs! Sorry!” Noa liet Vera los en draaide naar Thijs.
“Wacht gewoon op je beurt…” zei Vera onverschillig.
“Nou, kom ik aan met mijn cadeau… Gefeliciteerd.” Thijs gaf Noa een kus op haar wang en gaf haar het pakje.
“Dankje.” Noa pakte het uit. Er zat een doosje in, Noa opende het doosje. In het doosje zat een fonkelend, zilveren kettinkje met een bedeltje. Het was een klein hartje met een piepklein diamantje erin. Noa was er helemaal sprakeloos van. Ze herinnerde zich maar al te goed wat haar moeder altijd zei over mannen en het geven van juwelen… Thijs meende dit toch niet?!

super mooi!

verderrrrrrrr

Leuuuukkk!!! :slightly_smiling_face:

Snel verder!

Als een beetje een laat kerstcadeautje… Een extra lang Hoofdstuk. Enjoy and a Merry Christmass and a Happy New Year (a)

Hoofdstuk 16
“Waar heb je dat gestolen?” Vera stond met open mond boven de ketting. Haar ogen waren zo rond als schoteltjes.
“Waarom denk je toch gelijk weer dat ik het gestolen heb?!”
“Omdat een broekie zoals jij dit nooit zou kunnen betalen.”
“Nou, bedankt Vera… Toevallig kan ik dit wél betalen. Zal ik het omdoen Noa?” Hij pakte het schitterende juweel uit het doosje en maakte het sluitinkje open.
Maar Noa bleef verbijsterd staan, ze draaide zich niet om, tilde niet haar lange haar op zodat hij het kettinkje om kon doen. Ze bleef gewoon staan.
Thijs bleef haar vragend aan kijken, het sieraad voorzichtig voor zich uit houdend.
“Noa, als jij hem niet om wilt, wil ik het wel hoor!” zei Vera.
Maar daar ging het Noa niet om. Was hij gek geworden? Was hij helemaal gek geworden? Noa was helemaal niet blij met het kettinkje. Het liefst rukte ze het uit zijn handen en flikkerde het in de straatput een paar meter verderop. Waarom moest hij het nou verpesten? Waarom deed hij zoiets? Noa zuchtte ernstig. Ze had liever een boekenbon van vijf euro gehad dan dit…
“Noa, wat is er?” vroeg Vera.
“Wil je het zelf misschien om doen?”
“Waarom koop je zoiets duurs voor mij?”
“Je moet een gegeven paard niet in de bek kijken Noa!” zei Vera wijs.
“Omdat ik - Nou - Ik geef gewoon om je…” zei Thijs nonchalant. “Nou, wil je het nog om, of niet?!”
“Het is een zilveren ketting! Met een hartje eraan!” schreeuwde Noa bijna.
“Ja, dat weet ik, ik heb het zelf uitgezocht! Maar als je het niet mooi vind breng ik het wel terug!” grapte Thijs. “Hier.” Hij wilde het Noa aangeven, maar ze trok haar hand terug en schudde haar hoofd.
“Thijs, ik kan dit echt niet aannemen… Het zou verkeerd zijn.”
“Wat bedoel je Noa? Ik vind jullie wel schattig samen eigenlijk!”
Vera had een bom laten vallen. Ze had bevestigd waar Noa al bang voor was geweest. Schattig? Hoe bedoelde ze schattig?! Ze waren helemaal niet schattig of lief of romantisch of teder samen! Het was smerig, vies en tegen alles in! Noa wilde niks met Thijs, ze verafschuwde het idee alleen al. Waarom deed hij haar dit nou aan? Waarom moest hij nou zo’n stom kettinkje kopen voor haar…
“Nee Thijs, ik kan het echt niet.”
Thijs keek Noa even aan, stopte het kettinkje terug in het doosje dat Noa nog vast had en fietste weg.
“Thijs! Wacht nou even!” schreeuwde Vera hem na, maar Thijs bleef onverstoord door fietsen. Vera draaide zich naar Noa. “Waarom accepteer je het cadeau niet gewoon?!” klonk ze bijna boos.
“Omdat het niet klopt Vera! Het is toch niet normaal om een vriendin, een gewone vriendin, een zilveren kettinkje met een hartje van ik weet niet hoeveel euro te geven! Moet je kijken waar het vandaan komt!” Noa hield het doosje voor Vera’s neus. Het logo van de duurste juwelier in de stad stond erop.
Vera duwde de doos aan de kant. “Nee, dat is ook niet normaal! Maar misschien ben je wel niet gewoon een vriendin van hem! Je bent zijn allerbeste vriendin en - En misschien nog wel meer. Misschien, weet ik veel.”
“Jij weet meer dan je me verteld hè?! Kom op Vera, voor de draad ermee!”
“Nee.”
“Ik heb het recht het te weten!”
“Ja, maar ik heb beloofd niks te zeggen!”
“Kom op, de jongen geeft me een ketting! Hoe overduidelijk kan het zijn!”
Noa keek Vera even aan, die niks zei. Ze nam een diepe adem en zuchtte dat ze het zou vertellen. “Thijs vind jou al een tijdje leuk…”
Kut.
“En hij dacht dat dit kettinkje wel een mooi cadeau zou zijn, dan zou jij vast wel merken dat er meer aan de hand was…”
“Dit meen je niet! Waarom doet hij nou zoiets…” Noa ging op de stoeprand zitten.
“Het is niet zo dat hij er iets aan kan doen! Hij geeft je zo‘n duur cadeau en wat doe jij? Je weigert het botweg!” Vera ging naast Noa zitten die haar gezicht in haar handen verborg.
“Wat moet ik dan?! Ik kan toch niet zoiets aannemen terwijl ik niet hetzelfde voor hem voel! Dan lijk ik net zo‘n slet die met ouwe kerels date omdat ze veel geld hebben!”
Vera lachte om Noa’s vergelijking.
“Ik kan er toch ook niks aan doen dat ik hem niet leuk vind?”
Vera knikte en keek in de richting die Thijs op was gefietst. Hij was niet meer te zien.
“En nu is onze vriendschap verpest…”
“Hoe bedoel je?”
Ik schaam me dood! Hij schaamt zich dood! Ik voel de ongemakkelijke stiltes nu al aankomen…”
“Ach, dat zal toch wel meevallen?!”
“Dat denk jij!” zei Noa huilerig en boog haar hoofd tussen haar knieën. “Oh, waarom moet dit nou weer gebeuren?! Waarom…”
“Het komt wel goed Noon. Echt. Kom, laten we gaan, we zijn al te laat.” Vera trok Noa omhoog die het doosje nog steeds vast had.
“Wat moet ik hier nou mee…”
“Omdoen?!”
“Nee, dat kan ik echt niet maken!”
“Aan mij geven?” Vera haalde speels een wenkbrauw op.
“Gier! Ik leg het wel even binnen.”
“Jammer…” zei Vera écht teleurgesteld.

Vera en Noa stonden voor Cupid, zo heette de discotheek waar ze die avond heen zouden gaan. Eigenlijk had Noa er helemaal geen zin in, maar Vera had haar toch om weten te praten. En ze had wel gelijk, het wás haar verjaardag en aan dat gedoe met Thijs kon ze toch niets meer doen. Waarschijnlijk zou hij hier niet eens zijn…
“Noa! Vera!” Noa en Vera draaiden zich om en zagen een meisje enthousiast naar hun zwaaien een stuk achter hun in de rij. Noa keek nog eens goed, kende ze dat meisje? Ze herkende haar wel ergens van. Noa kneep haar ogen samen.
“Wie is dat?” fluisterde Vera.
Het meisje ging op haar tenen staan en zwaaide nog steeds druk met een grote glimlach.
“Gina?” Noa herkende haar. Gina zat bij haar op toneel en zat een klas lager dan Noa. Maar… Ze was vijftien… Ze zou hier toch niet naar binnen komen?
“Ja! Wat leuk dat jullie hier ook zijn! Nog gefeliciteerd met je verjaardag Noa!”
“Dankje…” mompelde Noa. Dit was nou niet de verjaardag waar ze van droomde…
“Ken je haar? Wacht, zit ze niet bij jou op toneel?”
Noa knikte. Gina keek hun nog steeds vrolijk aan. Noa voelde zich altijd een beetje ongemakkelijk bij Gina. Ze was wel aardig hoor, daar niet van. Alleen - Ze was altijd zo overdreven… Lovend en - Complimenteus. Een ander woord was er niet voor. Noa had het gevoel dat Gina altijd tegen Noa opkeek, maar ze kon maar niet begrijpen waarom…
“Is zij geen vijftien?” vroeg Vera.
“Ja, ik snap ook niet wat ze hier doet. Gina! Jij bent toch - Eh -” Hoe ging Noa dit zeggen zonder de portier in te lichten. “Je weet wel. Geen -”
Gina legde een vinger op haar lippen, haar ogen twinkelden ondeugend. “Jij weet dat, ik weet dat, maar mijn ID kaart niet!”
“Heeft ze een valse ID kaart?!” zei Vera verbaasd.
“Ik denk het…” Noa en Vera keken Gina achterdochtig aan en draaiden zich toen weer om. “Oké…”
Ze waren eindelijk aan de beurt, lieten hun ID kaart zien en liepen de drukkende, warme ruimte binnen.
“Ik hoop voor haar dat ze binnen komt.” zei Vera terwijl ze een euro betaalde, haar jas aan het garderobemeisje gaf en het kaartje met haar jasnummer ontving.
“Kun je daar niet voor worden opgepakt?” vroeg Noa die ook haar nummer in haar broekzak stopte.
“Weet niet. Laten we de rest gaan zoeken!” Vera en Noa liepen de grote zaal binnen, wat was het druk! De felle, gekleurde lichten schenen in Noa’s ogen en ze voelde de bas van de muziek in haar lichaam. Noa werd warm van binnen, de lampen en het geluid deden haar denken aan een podium.
“Zullen we wat gaan drinken?” schreeuwde Vera in Noa’s oor.
Noa knikte en liep samen met Vera naar de dichtstbijzijnde bar. “Moet je geen muntjes hebben?” schreeuwde Noa terug.
“Ja, maar die heb ik nog, je krijgt een drankje van mij!”
“Bedankt!” Vera was hier al eens eerder geweest, zonder Noa.
Vera bestelde twee Passoa jus, betaalde de muntjes en gaf Noa een glas. “Op je verjaardag!”
“Ja, op mijn verjaardag!” lachte Noa terwijl ze haar glas tegen dat van Vera aan drukte en een slok nam. Noa had al wel eens eerder alcohol gehad, stiekem natuurlijk, maar dit was de eerste keer dat het legaal was. Vera goot het glas direct helemaal achterover, terwijl Noa af en toe een slokje nam. Ze bleven nog even bij de bar staan, luisterend naar Ushers Love in this Club. Geen liefde vanavond voor mij, dacht Noa. Waarom moest Thijs nou zoiets doen? Was het eindelijk weer goed tussen hun en dan moest hij haar weer een kettinkje geven! Natuurlijk was het wel aardig van hem, maar de gedachte erachter was zo verkeerd. Waar zou hij nou zijn? Noa voelde zich er rot onder, ze had hem zo hard afgewezen, misschien had ze iets… Subtieler kunnen zijn voor hem. Misschien had hij het dan beter begrepen en stond hij nu hier naast haar, bier te drinken op haar verjaardag, als haar beste vriend…
Opeens voelde Noa twee handen in haar zij. Ze schrok zich dood, en door de schrikreactie helde haar glas wat over. De helft van haar passoa jus stroomde over de rand en kletterde op de grond. Noa draaide zich met een ruk om “Hé! Nachtegaaltje!” en keek recht in de ogen van Carmen.
“Carmen! Wil je me nooit meer zo laten schrikken schreeuwde Noa in Carmens oor.”
“Dat kan ik je helaas niet beloven querida! Gefeliciteerd met je verjaardag!” Carmen gaf Noa drie zoenen op haar wang. Carmen en Noa hadden sinds de eerste keer oefenen nu twee keer geoefend en Noa vond zelf dat er niet veel verbetering in zat… Carmen ook niet eerlijk gezegd, maar zij zei dat die verbetering nog wel kwam! Haar techniek was wel verbeterd, maar daar kom je niet ver mee als je stem verder als nagels op een schoolbord klonk zei Noa dan terug. Gelukkig had Carmen de hoop nog lang niet opgegeven.
“Volgende week is het zover!” zei Carmen enthousiast.
“Wie is dit?” schreeuwde Vera in Noa’s oor.
“Carmen, dit is Vera, mijn beste vriendin, Vera, dit is Carmen, mijn zanglerares…”
Carmen en Vera lachten naar elkaar.
“Dus jij geeft Noa bijles?” schreeuwde Vera.
“Nou, bijles. Ik probeer het tenminste…”
“Met wie ben je hier?” Noa had geen zin hierover te praten nu. Ze wilde plezier maken, even niet aan het hele Musicalacademie gebeuren denken.
“Wat vrienden! Ik ging even wat drinken halen en toen zag ik jou! Mag ik er even bij?”
Noa en Vera maakten plaats voor Carmen zodat die wat bij de bar kon bestellen.
“Zullen we de rest gaan zoeken?” vroeg Vera.
Noa knikte en nam afscheid van Carmen. Samen met Vera liepen ze de club rond tot ze een bekend gezicht zagen. Ze groetten iedereen van de groep, iedereen feliciteerde Noa en gingen toen bij de rest zitten.
“Waar is Thijs eigenlijk?” vroeg Sam, een jongen met donkerbruine krullen, een goede vriend van Thijs en ex van Vera.
“Geen idee.” antwoordde Vera kortaf. Noa wist dat Vera liever niet met Sam praatte. Ze hadden een paar maanden iets gehad en Vera was helemaal over haar oren, hopeloos verliefd op hem geweest. Maar toen ze erachter kwam dat hij achter haar rug om regelmatig met Katy, een platina blonde bitch, zat te flirten had ze hem een paar maanden geleden gedumpt. Noa wist dat ze er nog steeds niet overheen was en ook al zei Vera dat ze hem niet uit kon staan, Noa wíst gewoon dat ze hem nog steeds leuk vond. Het feit dat Thijs bij hem in het voetbalteam zat en dat die twee regelmatig met elkaar optrokken hielp ook niet echt…
“Noa! Weet jij misschien waar Thijs is?” Sam was naast Noa komen zitten. Ze haalde haar schouders op.
“Ik zou het echt niet weten.”
“Hij zei dat jullie samen hierheen zouden komen! Heb je hem eigenlijk nog gesproken?”
Noa wist niet zo goed wat ze moest zeggen… Zou Sam weten dat Thijs haar leuk vond?
“Ja, ik heb hem een half uur geleden nog gesproken.”
“Hebben jullie ruzie ofzo?” zei Sam en hij nam een slok van zijn bier.
“Ik weet het eigenlijk niet zo goed…” zei Noa eerlijk. Sam hield haar het glas voor, maar Noa sloeg het af. Ze vond bier niet zo lekker.
“Maar jullie hebben dus wel gepraat?”
Noa knikte met een zucht.
“En nu hebben jullie - een soort van ruzie?”
“Ik weet het niet. Ik denk het… Hij is boos weg gefietst.”
“Dan neem ik aan dat je hem hebt afgewezen?” Sam keek opzij naar Noa en trok een wenkbrauw op.
“Kijk, het is niet zo dat ík er iets aan kan doen Sam! Ik vind hem gewoon niet leuk, hij is mijn beste vriend, maar echt niet meer! Snap je? En dat heb ik hem gezegd en dat moet hij respecteren en accepteren!” Noa was een beetje boos op Sam. Ze had het gevoel dat hij het haar kwalijk nam dat ze Thijs had afgewezen en hij gaf haar een schuldgevoel.
“Ja, daar heb je wel gelijk in, maar je moet ook zijn kant van het verhaal begrijpen. Voor hem is -” Een meisje met een knalfuchsia glittertopje en een superkort spijkerrokje ging zonder enige waarschuwing op Sams schoot zitten. Ze sloeg haar armen om zijn nek, schudde haar platinablonde haar los en keek hem ondeugend met een schuin hoofd aan.
“Je zit toch niet te flirten met Noa hier hè?” giechelde ze aanstellerig. Noa wist dat Katy zich bedreigd voelde door Noa, ze was het meest jaloerse kreng, maar ook het meest begeerde meisje op school. En dat wist ze… Dat was dan weer het jammere.
“Nee, Noa en ik hebben een goed gesprek. Natuurlijk flirt ik niet met andere meisjes moppie.” Sam gaf Katy een kus op haar wang.
Noa keek naar Vera die met een zuur gezicht naar Sam en Katy keek. Vera zat een paar meter verderop met wat andere meiden en jongens, maar Noa wist gewoon dat ze al de hele tijd naar Sam had gekeken.
Noa stond op en liep naar Vera toe, Katy had toch alle aandacht opgeëist en eigenlijk vond ze het wel fijn dat ze niet over Thijs hoefde te praten. Ze gebaarde dat Vera iets moest opschuiven die dat dan ook deed.
“Moet je ze nou eens zien!” zei Vera minachtend. “Een beetje elkaar aflebberen in het openbaar. Bah, ik kan ze écht niet uitstaan, allebei niet!”
“Nou, zeg dat wel, hoe durven ze! Zoenen in een discotheek, het zou verboden moeten worden!” antwoordde Noa met een sarcastische ondertoon.
Vera’s blik ging van Sam en Katy naar Noa. Ze keek Noa niet-begrijpend aan.
“Geef nou gewoon toe dat je jaloers bent Vera…”
“Nee, want dat ben ik niet! Ik ben echt niet jaloers op die stomme blonde bimbo hoor.”
“O nee?”
“Nee.” Vera sloeg haar armen over elkaar.
“Nou, bewijs het dan eens!” daagde Noa haar vriendin uit.
“Hoe moet ik dat dan bewijzen?” lachte Vera schamper.
“Door te zoenen met iemand anders.”
“Wát?” Vera keek Noa geschokt aan.
“Ja, alleen op die manier kun je mij overtuigen dat je Sam niet meer leuk vind.” Noa wist wel dat Vera zoiets nooit zou doen. Ze was nog veel te veel bezig met Sam, ze zou nooit met iemand anders kunnen zoenen terwijl ze nog steeds met Sam in haar hoofd zat.
“Deal!” zei Vera uitdagend en ze stak haar hand uit.
Noa haalde haar wenkbrauwen op, pakte Vera’s hand en schudde deze. “Oké, wij hebben een deal. En dan ga ik nu nog wat drinken halen, wil jij ook?”
“Nee, ik ga mijn bewijs halen.” en Vera stond op en liep weg.
Sure Vera, als jij dat wilt geloven… Noa keek haar vriendin met een glimlach hoofdschuddend na en liep naar de bar.

Wauw, dat zou wel een enorme naaistreek zijn! Weet je zeker dat je VERA bedoelt en niet NOA? Zo had ik er niet eens tegenaan gekeken! Nou, wie weet hè :wink: Het nieuwe Hoofdstuk is trouwens weer bijna af (H) En misschien gaat Vera Thijs wel kussen. Maar wat denk je zelf? :wink:

I love this story!
Zó zielig voor Thijs. Ik kan me helemaal inleven eig. <3
Ik ben benieuwd!

En verder.
Gelukkig nieuwjaar jij! :grin:

lieffs.

Leuk stuk weer, maar wel zielig voor Thijs! Ik vind het trouwens altijd heerlijk dat je van die lange stukken plaatst! En jij ook nog happy new year! :slightly_smiling_face:

Nieuw Hooofdstuk!

Hoofdstuk 17
Toen Noa terug kwam met een cola was Vera nergens te bekennen. Ze kiest dus in ieder geval geen bekende uit, slimme zet. Noa besloot om Vera maar te gaan zoeken. Als ze al met iemand zou gaan zoenen zou Noa dat nooit geloven als ze het niet met haar eigen ogen gezien had. Daarom kon ze Vera dus maar beter volgen.
Noa liep naar de grote zaal en maakte een rondje tussen de drukke mensen. Na nog een rondje gaf ze het op, het was zo druk, ze zou Vera nooit zomaar vinden. Ze besloot haar te sms’en.
Waar ben je, ik wil het met mn eigen ogen zien.
Balkon.
Beet?
Ongeveer…

Noa liep de trap op en kwam op het balkon. Overal stonden groepjes mensen, maar Vera was nergens te bekennen. Noa liep over het balkon en keek goed rond, geen Vera, maar wel -
“Gina!”
Gina draaide zich om, zag Noa en vloog haar om de hals. “Gefeliciteerd Noa!” kirde ze.
“Wat goed dat je mijn verjaardag weet!”
“Tuurlijk weet ik dat! Ben je hier helemaal alleen? Je was toch hier met Vera? Je mag wel bij ons blijven staan hoor! Wil je iets drinken? Ik heb wat gratis muntjes kunnen scoren, mijn nicht werkt hier.”
Noa werd bedolven onder vragen en opmerkingen die ze niet kon beantwoorden, maar dat was ze wel gewend van Gina. “Nee, dankje, ik heb nog.” Noa hief haar glas.
“Wat drink je? Cola Malibu? Toe maar! Ach ja, dat mag ook wel op je verjaardag hè. En nu mag het eindelijk ook van de wet! Ik denk dat ik ook maar eentje ga halen, is het lekker?”
“Nee, het is geen Cola Malibu, gewoon cola. Maar, ik zoek eigenlijk Vera. Heb je haar gezien?” Zoals gewoonlijk trok Gina veel te snel conclusies.
“Nee, die heb ik niet gezien. Maar ik zal mijn ogen openhouden en als ik haar zie stuur ik je wel een sms‘je, oké?” Gina keek Noa vrolijk aan.
“Oké, bedankt. Dan ga ik nu weer verder Vera zoeken. Ik zie je nog wel.” glimlachte Noa.
“Oké, tot later misschien.”
Noa verliet Gina en twee van haar vriendinnen en liep verder het balkon over. Vera moest hier toch écht ergens zijn… Toen Noa net de hoop op had gegeven en haar mobiel wilde pakken om Vera te sms’en, zag ze het bruinharige achterhoofd van haar vriendin. Ze stond te praten met een jongen. Noa bekeek de jongen van een afstandje en kon gelijk al de conclusie trekken dat dit niet Vera’s type was. Hij had een kaal geschoren hoofd met een zwarte nike pet op en verschillende ringetjes door zijn oor. Noa keek naar zijn schoenen, ja, wat ze al dacht, nike airmax. Noa schatte hem in de twintig. Naast hem op de statafel stond een tiental lege bierglazen en lege flügelflesje. Een eenzame drinker dus, dacht Noa. Ze liep op de twee af en ging naast Vera staan.
“- maar modellenwerk is dus niet echt iets voor mij.” zei Vera. “Noa! Dit is Hank.”
Hank, zag eruit alsof hij niet meer op zijn benen kon staan. Hij bekeek Noa met een vage blik, zijn ogen werden groot en hij spreidde zijn armen.
“Nog zo‘n prachtige jongedame! Jullie moeten beiden samen modellen worden vind ik! Vind ik echt hoor…” zei Hank met dubbele tong. Hij kwam op Noa af en Noa rook de sterke bierlucht die uit zijn mond kwam.
“Hank, dit is Noa, mijn beste vriendin.” zei Vera met een glimlach.
Noa ontweek de omhelzing van Hank die daardoor zijn evenwicht verloor en zich vastgreep aan Vera om niet te vallen. Noa keek Vera geschokt aan die lachend Hank omhoog hees.
“Hank, niet doen joh!” lachte ze terwijl ze hem tegen de statafel aan zette.
“Uh - Vera…” Noa tikte Vera aan terwijl ze naar Hank bleef kijken. “Hank?” vroeg ze op een wát-ben-je-in-godsnaam-aan-het-doen-manier.
“Dat is mijn naam!” zei Hank die een vinger in de lucht stak. “Nou, geef mij eens een kusje.” Hij wierp zich op Noa die geschrokken met een gil achteruit sprong.
“Vera! Hou die kerel van me weg!” schreeuwde ze.
“Hank, kom op, Noa vind het niet zo leuk als je haar een kusje geeft. Ik daarentegen…” zei Vera flirterig.
DIT GA JE NIET MENEN! dacht Noa. De jongen had duidelijk véél te veel op en Vera was overduidelijk wanhopig om haar ‘gelijk’ te bewijzen. Maar dit ging Noa toch écht te ver. Ze keek hoe Hank met een scheve, domme glimlach dichter naar Vera toe boog die door haar mond begon te adem. Noa zag dat ook zij last had van Hanks bierlucht.
“Hank wil wel een kusje van jou…” zei Hank die een beetje ongecoördineerd Vera’s hoofd vastpakte.
“VERA!” greep Noa in. Ze pakte Vera’s hand en trok haar weg. “Sorry dat ik het vraag hoor, maar wat ben je in godsnaam aan het doen?!”
Vera keek Noa verontwaardigd aan terwijl ze haar hand los trok. “Ik moest toch bewijs leveren?! Nou kun je het krijgen en dan wil je het niet?!”
“Ik had het over jongens! Niet over achterlijke bezopen hardcore mongolen!”
“Hank is een jongen hoor!” zei Vera die recht tegenover Noa ging staan.
“Dames, dames, niet om mij vechten hè. Er is genoeg van The Hank Man voor iedereen!” Hank kwam tussen Noa en Vera in staan. Noa lachte stiekem van binnen. Oké, als Vera het zonodig wilde doen, moest ze dat vooral doen. Ze zette een stap opzij, deed haar armen glimlachend over elkaar en zei:”Ga je gang Vera. The Hank Man wacht…”
Vera keek even verbaasd naar Noa, maar Hank pakte haar hoofd en draaide die zijn kant op. Hij stak zijn tong uit, draaide er rondjes mee en kwam langzaam op Vera af.
“Lekker.” zei hij terwijl hij steeds dichter bij het afgrijzend kijkende hoofd van Vera kwam.
Toen er nog maar één centimeter tussen zijn tong en Vera’s lippen zat stapte ze snel achteruit en liep snel weg . “Dit is het het echt niet waard.” zei ze toen ze langs Noa kwam die lachend naar Hank keek die niet door had dat Vera weg ging en vlak voor Noa’s neus keihard op zijn bek ging.

“Geef je het nu toe?” Noa had Vera ingehaald op de trap naar beneden.
“Één moment, ik moet eerst naar de WC mijn mond en handen omspoelen.” zei Vera die haar handen voor zich uit hield alsof ze iets smerigs had aangeraakt.
Noa bleef Vera tot in de WC volgen. Vera drukte op de kraan waaruit het water begon te stromen. Ze deed haar mond eronder en dronk met gulzige slokken van het water. Daarna waste ze haar handen wel vijf keer met zeep en droogde haar handen.
The Hank Man Vera?!” Noa stond nog steeds met een grote glimlach op haar gezicht tegen de muur.
“Hij was gewoon de eerste die me aansprak! En ik wilde bewijzen dat ik over Sam heen ben.” Vera veegde haar mond af aan haar shirt. “Gatver, ik ruik zijn adem nog steeds.”
“Weet je dat hij bijna met zijn tong jouw lippen aan had geraakt!” zei Noa geamuseerd.
“Ja, ja, ik weet het, ik weet het. Maar ik heb het gelukkig niet gedaan.” rilde Vera van afschuw.
“Nee, godzijdank niet. Maar geef je het nu eindelijk eens toe?” Noa ging tegenover Vera staan die met haar ogen draaide. Ze krabde even op haar hoofd, zuchtte en zei toen:
“Oké! Oké, ik gééf toe dat ik Sam nog steeds leuk vind…”
“Ik zei het toch!” zei Noa enthousiast.
“Daarom kan ik die stomme Katy ook niet uit staan! ’Oh Sam, je bent zo geweldig. Sam, wat doe je dat goed! Wat zit je haar leuk Sam’” imiteerde Vera aanstellerig. “’Blijf allemaal uit zijn buurt! Anders vermoord ik je met mijn Dior lipgloss!’” Vera haalde haar mobiel uit haar zak en keek hoe laat het was.
“Alsof ik dat niet door had… Maar waarom gaf je niet gewoon toe dat je hem nog leuk vond?” vroeg Noa.
“Ik weet niet.” Vera klapte haar mobiel dicht en stopte hem terug in haar zak. “Ik denk dat ik het niet wilde geloven. Ik hield mezelf gewoon voor dat ik hem niet leuk vond. Ik bedoel - hij heeft het verpest door met Katy te flirten.” Vera sprak de naam Katy uit alsof Katy het zelf zei met haar aanstellerige schijnheilige stem.
“Weet je zeker dat Katy het niet uit heeft gelokt? Ik bedoel, je weet hoe ze is!” zei Noa. “Hoe laat is het trouwens.”
“Zeven voor twaalf. Ook al hééft Katy het uitgelokt, dan nog mocht hij er niet op in gaan! Ik zag toch zelf hoe hij steeds naar haar keek en hoe hij naar haar lachte.” Noa hoorde de woede in Vera’s stem. Maar ze hoorde ook verdriet, hij had haar gekwetst.
“Jongens…” zei Noa, denkend aan Thijs, “Begin er nooit aan…”
“Precies! Aan vriendinnen heb je veel meer. Kom, we gaan terug.”
“Nou, als er weer zo‘n lekkerding als The Hank Man voorbij komt. Poeh, dan grijp ik mijn kans hoor!” zei Noa verlekkerd.
Vera barstte in lachen uit en samen verlieten ze gierend het toilet.

Ha.
Leuk dat je zulke lange hoofdstukken plaatst in plaats van die iniemini berichtjes. <3
Happy newyeaaaar!

Je schrijft goed. Ik heb NOOIT zin om zulke lange stukken te gaan lezen op internet. Maar bij jou kon ik gewoon niet stoppen (dat heb ik echt nooit x]).
Ga zeker verder :grinning:

oee, je verhaal is echt leuk!
&het leest zo lekker weg,
&het zyn van die heeeerlyke lange stukken …

en; gelukkig nieuwjaar hee! ^^

Super lief al die positieve reacties! Bedankt! Maar negatief commentaar is ook welkom hoor! Ik ontvang graag tips… Blijf eerlijk zeggen wat je ervan vind. Nog een keer bedankt voor de reacties!!!

Hoofdstuk 18
Noa opende haar ogen. Ze zag een plafond. Een rood plafond. Ze wreef in haar ogen, lag ze nou op de grond? Noa ging rechtop zitten en keek de kamer rond, ze was bij Vera, dat was waar ook!
Gisteravond, of eigenlijk een paar uur geleden, was het zo laat geworden dat Noa geen zin had om naar huis te fietsen. En aangezien Thijs, die haar normaal gesproken naar huis bracht, weg was, moest ze ook alleen. Daarom was ze bij Vera blijven slapen, die woonde het dichtst bij. Vera had nog een tandenborstel voor haar en Noa kon wel een shirt van haar lenen als pyjama. Ze hadden toen ze thuiskwamen om kwart over vier snel het matras onder Vera’s bed vandaan geschoven en de slaapzak van de kast gehaald. Noa was gaan liggen en gelijk in slaap gevallen, zo moe was ze.
Ze zocht haar mobieltje, hij zat nog in haar broekzak. Ze was zo moe dat ze zich niet eens had omgekleed, haar tanden had gepoetst of haar make-up eraf gehaald had. Dus eigenlijk had ze helemaal geen pyjama nodig…
Noa keek op het schermpje hoe laat het was. Tien voor half twaalf. Welke dag was het vandaag eigenlijk? Het schermpje gaf Zondag aan. Dat was waar ook, gisteren was haar verjaardag. Noa liet zich in de kussens vallen en dacht terug aan het gesprek met Thijs. Was het niet heel erg onbeleefd om niet achter hem aan te gaan? Wie weet waar hij nu was… Opeens werd Noa overspoeld door een angstig gevoel. Wat nou als hij was weg gelopen?! Wat nou als hij helemaal niet thuis was gekomen vannacht?! Zijn moeder zou dood ongerust zijn! En wat zou er allemaal niet met Thijs gebeurd kunnen zijn?! Noa schoot overeind, pakte haar mobiel en belde Thijs.
“Met Thijs?” klonk het slaperig aan de andere kant van de lijn. Het voelde alsof er een zware rugzak van Noa’s rug werd getild, ze voelde zich opeens een stuk lichter.
“Met Noa. Waar ben je Thijs?”
“…”
“Thijs? Met Noa, waar ben je?” Waarom gaf hij geen antwoord…
“Wat moet je.”
“Ik wil gewoon weten waar je bent…” zei Noa ongerust. Wat deed hij bot!
“Nou, ik ben gewoon thuis hoor. Maak je maar geen zorgen. En alles gaat goed met me hoor, ondanks jouw geweldige reactie op het blootstellen van mijn hart.” hoorde ze Thijs’ stem verwijtend en bitter. Noa slikte even. Hij nam het haar dus nog steeds kwalijk… Ze herkende hem zo helemaal niet! Thijs hoorde grappig en luchtig te zijn, niet bitter en verwijtend! Noa nam een besluit, ze wilde haar beste vriend terug.
“Luister, we moeten hierover praten.”
“Oja? Moet dat?” zei hij onverschillig.
“Ja! En doe nou niet alsof het allemaal mijn schuld is! Want ik ben hier niet mee begonnen!” Noa begon nu boos te worden. De hele tijd die beschuldigingen! Wat moest ze dan doen? Hem ook leuk vinden tegen haar zin in omdat hij zo zielig was?!
“Noa, wat doe je?!” klonk een schorre stem naast Noa. Noa keek met de telefoon aan haar oor waar die stem vandaan kwam: Vera was wakker geworden en zat geeuwend rechtop in haar bed.
“Jij bent hier niet mee begonnen nee…” antwoordde Thijs sarcastisch. “Tuurlijk niet. Jij doet me dit niet aan nee, jij zit niet steeds in mijn hoofd, hoe kóm ik erbij?!”
“Laten we stoppen over de telefoon, is het goed als ik over een uurtje bij je ben?”
“Godverdomme Noa! Je doet maar!”
De verbinding was verbroken. Noa hield de telefoon nog geschokt tegen haar oor. Hij schold tegen haar! Als zo’n populair, maar triest rokend type die steeds met godverdomme strooide omdat dat zogenaamd stoer was… Was dit Thijs wel?
“Wie was dat?” Vera stapte uit bed en schoof de gordijnen open. Het felle zonlicht scheen in Noa’s ogen. Ze hield een hand voor haar gezicht zodat ze niet verblind werd.
“Thijs. Ik heb over een uur afgesproken bij hem…” zei Noa alsof ze niet zeker wist alsof ze het wel écht hadden afgesproken.
“Hoe klonk hij?”
“Boos. En hij denk dat het nog steeds mijn schuld is…”
“Ja, dat snap ik wel!” Vera ging voor haar kledingkast staan en deed de deuren open. “Ik bedoel, in zijn ogen dan hè.” voegde ze er snel aan toe toen ze zag hoe Noa keek.
Trok ze nu partij voor Thijs?! Zij kon er toch niets aan doen! Hoe vaak moest ze dat nou nog zeggen.
“Ik moet je eerlijk zeggen, hij dacht dat jij hem ook leuk vond.” Vera haalde een felblauw hemdje met bloemetjes van de H&M uit haar kast.
“Hoe komt hij daar nou bij?!”
“Weet ik niet, dat gevoel had hij. Hij zit er al best wel lang mee weetje… Al een maand of drie.”
“Drie maanden?!” Noa schopte de dekens van zich af en stond op. Kut, ze had niks om aan te doen. Dan maar eerst naar huis. “Ik moet trouwens opschieten, ik moet eerst nog naar huis, me omkleden en -” Noa rook aan haar haren. Rook, bier en zweet. “- douchen.”
“Eerst hier ontbijten?” Vera spoot deodorant onder.
“Ja.”

Noa stond voor Thijs’ huis. Het was een rijtjeshuis waar Thijs met zijn moeder en zijn broertje woonde. Noa was er zo vaak geweest, maar deze keer was ze zenuwachtig. Ze had een hol gevoel in haar maag, alsof ze moest overgeven. Ze had helemaal geen zin om naar binnen te gaan… Maar het moet toch. Kom op Noa, nu even doorzetten, sprak ze zichzelf toe. Noa drukte op de bel.
Noa zag hoe een klein jongentje van zes jaar naar de deur stormde. Hij zag Noa en kreeg een grote glimlach op zijn gezicht. Hij miste twee tanden en eentje stond scheef, hij was duidelijk zijn melktanden aan het wisselen. Het jongentje sprong omhoog naar de deurklink en deed de deur open.
“Hoi Noa!”
“Hoi Rik.” begroette Noa Thijs’ broertje.
Hij bleef stil in de deuropening staan en keek Noa aan. Noa keek over hem heen, keek hem weer aan en glimlachte ongemakkelijk.
“Uh - Zou ik even binnen mogen komen?”
“Wat is het wachtwoord?” vroeg Rik met een hoog stemmetje.
“Uh -” Noa had werkelijk waar geen idee. “Ik kom eigenlijk voor Thijs Rik.”
“Nee, het wachtwoord Noa!” zei hij een beetje boos. Maar vrijwel gelijk daarna fluisterde hij achter zijn handje naar Noa:”Het is chocoladelolly‘s!” Hij giechelde er vrolijk bij.
“Nou, even denken…” speelde Noa mee. “Ik denk - Chocoladelolly‘s?”
“Ja!” Rik sprong een paar keer blij in de lucht en liet Noa binnen. “Thijs is op zijn kamer! Maar pas wel op, hij is een beetje boos.” fluisterde hij. “Net als die ene man die de smurfen vangt!” voegde hij er enthousiast aan toe.
“Gargamel?” vroeg Noa.
“Ja!”
“Nou, ik ben niet bang voor Gargamel! Ik zal hem wel weer vrolijk maken…” En Noa liep stoer de trap op. Ook trilde ze van binnen. Ze hoorde hoe Riks kleine voetjes de gang uit renden, naar de woonkamer. Noa stopte op de trap en keek naar beneden, hij was vergeten de voordeur dicht te doen. Grinnikend liep ze terug, deed de voordeur dicht en liep weer naar boven. Ze klopte op de deur van Thijs’ kamer.
Er werd niet geantwoord.
Noa klopte nog een keer.
“Wat is er?!” hoorde ze een geërgerde stem.
Noa deed de deur open en keek zijn kamer binnen. Ze zag hoe hij achter zijn computer zat, hij speelde zo’n gevechtspelletje. Ze liep naar binnen.
“Hoi.” zei ze voorzichtig.
Thijs draaide zich om, zag Noa en ging gewoon weer verder met zijn spelletje.
Noa ging maar op zijn bed zitten, hij zou zo vast wel klaar zijn met dat stomme geschiet.
Maar na een paar minuten was Thijs nog steeds bezig. Noa besloot in te grijpen.
“Thijs, wil je even stoppen met dat spelletje?”
Thijs zuchtte een keer uit irritatie en sloot de computer met één druk op de knop af.
Noa keek hem aan. En toen was ze het zat, ze barste opeens los. “Je kunt wel steeds blijven doen alsof jij hier het slachtoffer bent! Maar je bent echt niet de enige die zich kut voelt hoor! Hoe denk je dat ik me voel, mijn beste vriend vind - Hij - Dit is ook niet leuk voor mij hoor!” Noa wachtte op een reactie, maar die kwam niet. Thijs keek uit het raam vanuit zijn bureaustoel. Noa ging vóór het raam staan en vervolgde kwaad. “Ik voel me zo schuldig hè! Weetje waarom? Weetje waarom?! Omdat ik hier niks aan kan doen! Al zou ik nog zo graag willen dat het anders was, het is niet zo!”
Thijs sloeg zijn armen over elkaar, zakte diep weg in de bureaustoel en keek Noa aan zonder emotie. Maar toch had Noa het idee dat hij luisterde. Alleen daarom ging ze verder.
“Wat wil je dan dat ik doe?! Je moet gewoon begrijpen dat wij hier allebei niets aan kunnen doen. Het is gewoon gebeurd, klaar. En dat is pijnlijk, maar ik heb hier evenmin schuld als jij!”
Thijs slikte een keer, maar hij keek nu boos.
“En het spijt me dat ik jou niet zo zie als jij mij… Maar - Je moet ophouden mij te beschuldigen oké. Want dan kan ik net zo goed jou beschuldigen.” Noa nam een grote hap adem en blies die rustig uit. Zo, het was gezegd.
En het enige wat Thijs deed was op zijn horloge kijken.
Noa voelde een grote woede uit haar borst opstijgen, waarom reageerde die sukkel nou niet?! Ze had zoveel gezegd, ze had zelfs haar excuses aangeboden en nog zei hij niks. Dan maar de lieve aanpak. Ze hurkte voor hem neer.
“Thijs… Het spijt me echt, oké? Maar ik kan hier ook niets aan doen. Het is gewoon gebeurd. En dat is pijnlijk, voor ons allebei. En ik neem jou ook niks kwalijk hoor! Maar - Probeer dan ook mijn kant te zien. Want ik begrijp denk ik ook wel hoe jij je voelt.” Noa dacht aan Joël. “Als het niet wederzijds is doet dat ongelofelijk veel pijn… Maar je moet je daar overheen zetten Thijs. Asjeblieft, zeg nou iets…”
Maar Thijs zei niets. Nog steeds niet. Noa stond op, keek hem nog even aan en liep toen de kamer uit. Dan moest hij het zelf maar weten hoor! Ze had alles gezegd wat ze wilde zeggen, ze had haar excuses aangeboden, ze was boos op hem geworden, ze had rustig tegen hem gepraat… Noa stormde de trap af. Als hij nou nog steeds niks zei, was het voor haar duidelijk. Noa trok met een klap de voordeur achter zich dicht, er stonden tranen in haar ogen.

Oooh.
Wat zielig.
Eig heb ik meer medelijden met Thijs. En ik vind het best schattig. xD
Maar wel zielig voor Noa.

<3