-

-

als je dood ben, kan je je voor niets meer schamen… maar toch, de angst dat mijn geheimen en gedachten openbaar gemaakt worden is de enige reden dat ik geen dagboek bij houd, want het lijkt me wel leuk :slightly_smiling_face:

Ik schrijf ook alles wat ik denk op. Er staan zelfs hele seksscenes in xD Maar als ik dood ben mogen ze 't lezen hoor, kan mij 't schelen. Het is wel allemaal 100% hoe ik ben, dat mogen ze best weten.

Heb het wel eens geprobeerd, maar ik vergeet het altijd weer of ik heb geen zin meer. Of het is te pijnlijk om allemaal terug te lezen.

Je kunt het ook online bijhouden, dat verkleint de kans dat mensne het lezen.

Dit.

OT; ik zou ookal ben ik dood, niet willen dat mijn familie/vrienden het zouden lezen dus dat weerhoudt me er ook van.

Ik hou wel dagboeken bij en er staan echt onwijs persoonlijke dingen in. Ik zou het heel vervelend vinden als iemand (familie) er in zou lezen, maar wanneer ik dood ben kan het me weinig schelen wie het leest. Mensen schrikken dan misschien van de inhoud, dat ik toch heel anders ben dan dat men van mij dacht, maar ach, sommige dingen in een leven kun je toch niet tegenhouden. Dat ik sommige dingen verborgen heb gehouden was alleen maar omdat dat het beste was wat ik kon doen…

Op het moment dat ik dood ben maakt het me niet meer uit of ze het weten of niet; hoewel ik wel denk dat er mensen zijn die dat niet per se hoeven te lezen om te weten hoe ik ben. Daarbij zou ik niet mensen hun illusie willen doorprikken over hoe ik ben met zo’n boek; dus ik zou ook niet willen dat mijn familie/vrienden het zouden lezen. Maar ik denk dat het wel belangrijk is om iets achter te laten;

dus ja, ik heb er wel eens over na gedacht en ik zou eigenlijk mijn spullen ( op bepaalde waardevolle dingen na) inclusief mijn dagboeken, naar een tweedehandswinkeltje willen doen, zoiets in mijn testament zetten.

Ook omdat het mij zoooo vet lijkt om in een tweedehands boekenwinkel andermans dagboek tegen te komen.
Weet je, als je van lezen houdt en dit interessant vindt, moet je De nachttrein naar Lissabon lezen van Pascal Mercier,

dat gaat over een man die alles achterlaat als hij memoires vind van een Portugees en de sporen van deze man gaat opzoeken in Portugal (hij woonde zelf in Zwitserland). Ik vond het een erg mooi boek.

Hier heb ik zo vaak over nagedacht. Ik heb heel wat dagboeken volgeschreven en ze vorig jaar allemaal weggegooid. Ik heb liever niet dat iemand ooit te weten komt wat ik allemaal heb geschreven.

Precies dit. Maar ik ga het weer proberen! Digitaal denk ik…

-

Ik heb mijn dagboeken weggegooid. Er stonden dingen in uit een tijd die ik liever vergat en elke keer als ik ze zag werd ik eraan herinnerd. Daarom gooide ik ze weg.

Ik hield het vroeger bij (rond mijn 14e toen ik nog klein, lief en onschuldig was haha) en daar staan alleen maar zwijmeldingen in over mijn ex. Ik heb ook niet de neiging om het terug te lezen ofzo. Ik heb alleen 1 boekje waar op de eerste pagina (en de enige) wat nasty dingen staan over mijn schoonmoeder (:grinning_face_with_smiling_eyes:) die ik never nooit wil dat iemaaaand ook maar leest. Ik had het ook geschreven toen ik helemaal over de rooie was. Als je bang bent dat iemand het leest zou ik het indd online doen of een briefje op plakken waarin staat dat niemand het mag lezen. Ik neem aan dat mensen dat ook niet zullen doen als je overleden bent en ze je spullen uitzoeken. Ik zou dat niet doen iig.

Als ik dood ben weet ik toch niet meer…

-

Ja precies dit. Ik had heel erg veel blaadjes eruit gescheurd en weggegooid.

Als je dood bent dan kun je je inderdaad niet meer schamen. En je kan wel denken, ohh dan weten ze dit en dat. Maar je kan ook denken aan de dingen die je in je dagboek hebt geschreven die je ze juist wel wilt laten lezen.