-

-

Ik heb hier ook een tijd lang last van gehad. Vooral in het begin van de havo, nieuwe omgeving, nieuwe mensen. Vooral in de klas om dan in de hele groep een vraag te stellen of een antwoord te geven vond ik lastig. Maar bij mij is het nu een stuk minder. Je leert nieuwe vriendinnen kennen waarmee je omgaat en je zit in de kantine dus niet zo alleen, dat helpt. En je komt er achter dat niet iedereen zit te volgen hoe jij je brood eet. Ik heb wel gemerkt dat je gewoon moet durven om die vraag te stellen, merk dat velen het lastig vinden om hun vinger op te steken.
Beetje bij beetje meer initiatief nemen, hoe lastig het ook is, dan komt het heus wel goed.

-

Ik heb ook altijd last gehad van faalangst en social anxiety (en nog steeds een beetje!), dus je bent zeker niet alleen. Als het echt heel erg is kan je misschien praten met de huisarts die je dan wellicht lichte medicatie kan voorschrijven die hiertegen helpen, zoals propranolol of beta blockers. Maar beter is het natuurlijk om het zelf te overwinnen. Probeer je sociale vaardigheden te ‘oefenen’ door eerst te praten met familie, vrienden, vervolgens misschien een kassameisje, winkelpersoneel, etc etc. Hopelijk ben je er dan uiteindelijk helemaal vanaf, hoewel ik nu 21 ben en er ook nog regelmatig last van heb (maar niet meer zo erg als dat ik eerst had).

Grappig trouwens, ik ken meer meiden met hetzelfde probleem en zij hadden er bij de paarden juist geen last van. Een soort veilige haven.

Misschien dat de mindset “wat is het ergste dat kan gebeuren” helpt. In veel gevallen zal blijken dat dat allemaal wel meevalt.

-

-

Leraren vinden het alleen maar fijn als je vragen stelt, want dan kom je juist leergierig op ze over! En zelfs de beste paardrijder maakt fouten, dus dat is helemaal niet erg!
Maar ik herken eigenlijk alles wat je zegt heel erg hoor, zeker toen ik 17 was. Ik ben nu 21 en ik heb er nog steeds last van, maar het is al wel een heel stuk minder.
Het geeft heel veel rust als je eenmaal de knop omgezet krijgt en je jezelf het gunt om niet alles altijd perfect te kunnen doen en schijt hebt aan wat anderen denken. Want het piekeren daarover is meestal nog veel slopender dan wat er gebeurt als je daadwerkelijk “faalt”. Dat mensen je dan beoordelen zit namelijk vaker in je hoofd dan dat het echt zo is. Mensen zijn over het algemeen juist meer bezig met zichzelf dan met anderen! Of dat nou door ego of net als bij jou door onzekerheid komt. Iedereen heeft zijn gebreken en als mensen toch wel over je zouden oordelen is dat juist meer een gebrek van hun dan van jou!

-

Door strebers als jullie lijken mijn zesjes extra slecht :cold_sweat: . (#NoHate)