-

-

Nu ben ik er in principe tegen dat je jezelf verandert voor je vriend(in) en wat jij zegt over dat je je hele identiteit moet omgooien, je emoties moet opkroppen, etc, dat is inderdaad niet iets wat je voor hem zou moeten doen en ergens zou mijn eerste reactie dan ook zijn van: laat hem. Maar ik snap dat dat moeilijk gaat als je net samenwoont etc. Bovendien denk ik dat je vriend ergens wel een punt heeft: van mijn beste vriend (zelf heel erg onzeker en vrij pessimistisch/kritisch over dingen) weet ik hoe moeilijk het is om, helemaal voor iemand die moeilijk over dat soort dingen praat (ik dus) om te gaan met zo iemand: onzekerheid is voor beide partijen echt heel, heel erg vervelend. Jij gaat je er slecht door voelen, maar hij óók omdat het vermoeiend is om iemand constant bevestiging te moeten geven en het ook zinloos gaat voelen aangezien je onzeker zal blijven.
Ik zou hier dus als ik jou was zéker aan (proberen) te werken, evt met professionele hulp. Niet voor hem, maar ook vooral voor jezelf, omdat je zelf ook meer zult genieten van je leven etc wanneer je minder onzeker bent. Probeer inderdaad in te zien dat het feit dat hij met je wil samenwonen een heel goed teken is van het feit dat hij om je geeft, probeer bevestiging/zekerheid niet bij hem te zoeken maar in andere dingen: je baan, hobby’s, etc.
Wat betreft het pessimistich zijn over dingen: sommige mensen zijn nu eenmaal meer zo ingesteld, maar wat ik zelf een grote eyeopener vond was om een bandje om mijn pols te doen en elke keer als ik ergen over zeurde (niet per se kritisch zijn dus maar meer dingen in de trant van: ugh, nu alweer Adele op de radio) dit naar mijn andere pols te doen, zodat ik in begon te zien hoe negatief ik wel niet over kon komen. (En het daarna kon minder want hej dat bandje wilde ik graag links hebben en houden.) Anyways: ook dit (of iets wat hierop lijkt of hieraan werken) moet je zeker niet alleen voor hem willen doen, maar ook en vooral voor jezelf.
Dan denk ik verder dat het wel belangrijk is als je open en eerlijk met hem blijft praten, ook hierover, en zo te horen zouden jullie dat op zich wel moeten kunnen. Dit is iets waar hij aan zou moeten werken wanneer hij minder goed is in communiceren en zeker ook iets wat je wat mij betreft bij hem aan zou mogen geven. Het lijkt me bovendien een zeer goed idee dat hij naar een psycholoog gaat wanneer hij denkt dat hij depressief is, want met depressief zijn en zijn emoties etc opkroppen helpt hij jou niet, maar zichzelf ook zeker niet. Hij heeft idd veel hooi op zijn vork en ik kan me goed voorstellen dat dat lastig is, maar het is ook iets waar hij aan zou moeten werken.

Maar ik denk uiteindelijk dat het vooral belangrijk is dat als je besluit te proberen je onzekerheid of in zijn geval depressieve gevoelens/te veel verantwoordelijkheid/het opkroppen whatever te verminderen, dat je dit doet omdat je inziet dat je vooral ook jezelf hiermee helpt en dat je het niet doet voor die ander, want dat laatste zal waarschijnlijk nooit een groot genoege motivatie zijn.

Jullie zijn echt veels te snel gegaan. Lijkt mij misschien ook goed als één van jullie een weekje ergens anders gaat zitten dan dat je op elkaar lip zit. Het moet niet zo zijn dat er maar 1 van de twee zich aanpast aan de ander. Het is een kwestie van geven en nemen. Een goede relatie heeft goede communicatie. Die hebben jullie absoluut niet.

Ik denk dat professionele hulp jullie beiden kan helpen. Denk namelijk dat het voor jouw onzekerheid goed is om ook met iemand te gaan praten. Die constante bevestiging nodig hebben is gewoon niet goed en ik snap dat hij dat wel een keer zat wordt.

Oei, jullie zijn echt veeeel te snel gegaan… Waarom in hemelsnaam een huis kopen? Huren zou ik al veel te snel vinden, maar dan hadden jullie nog minder problemen dan nu. Maarja, dat kan je niet meer veranderen.

Ik zou inderdaad een week bij iemand gaan logeren. Geef elkaar even ruimte. En idd, ga met iemand praten. Voor JEZELF. Je moet veranderen, ook zodat jij een lekkerder leven hebt… Je wilt toch niet voor altijd zo onzeker zijn (in een relatie)? Het zit misschien in je persoonlijkheid, maar toch kun je aan onzekerheid veel veranderen, dus probeer hier echt aan te werken.

Jij mag niet verwachten dat jouw vriend er alles aan doet om jouw onzekerheid weg te krijgen. Dat is niet realistisch en dat hoort ook niet in een relatie. Als je je zo blijft gedragen, gaat het niet werken en gaat hij bij je weg. En weinig kans dat je een vriend vindt die dit gedrag wel voor langere tijd accepteert. Jullie relatie klinkt namelijk behoorlijk beklemmend.

Je hoort elkaar gelukkig te maken, maar verwacht niet van je vriend een hulpverlener/personal coach/psycholoog - rol. Ik heb namelijk echt het idee dat je dat wel van hem wilt. Waarom moet hij aan jouw onzekerheid werken en constant bevestiging geven? Daar is hij helemaal niet voor. Oke, het is leuk als je vriend zegt dat hij van je houdt, tuurlijk. En vooral als je ongesteld bent.
Ik zoek ook wel eens bevestiging bij mijn vriend, dus ik snap het ergens wel. Maar jou gedrag gaat echt ver. Als hij van jou houdt, hoort hij dat uit zichzelf te zeggen en omdat hij dat daadwerkelijk op dat moment voelt. Hij hoort het niet te zeggen omdat jij dat graag (iedere dag) hoort, omdat je je anders kut voelt.

Ook zeg je dat hij geen prater is… je kunt hem niet veranderen in een prater. Als je graag een relatie wilt hebben met een prater, zul je een andere jongen moeten gaan zoeken. Je hebt namelijk alleen invloed op je eigen gedrag, niet op dat van hem. Je kunt hem niet gaan veranderen zodat hij beter in jouw straatje past.

Dusja kort gezegd zou ik dit adviseren:

  • Geef elkaar ruimte en ga voor een week bij je ouders ofzo wonen
  • Beide professionele hulp, want in je verhaal is te lezen dat hij dat ook echt nodig heeft.
  • Verwacht niet dat je zomaar veranderd, probeer elkaars persoonlijkheden te accepteren maar probeer ook, met behulp van therapie, naar elkaar toe te werken.

Ik hoop dat jullie er uit komen.

-

Jullie hebben allebei psychologische hulp nodig. Jij voor je onzekerheid en hij voor het feit dat hij in een dip zit en niet kan praten met jou. Want sorry, ik vind het heel apart dat jullie samen een huis hebben gekocht maar dat hij niet ‘ik hou van je’ tegen je kan zeggen.

Ik denk dat beide werken aan jullie zelf en eventueel relatietherapie erbij veel kan veranderen in jullie relatie. Maar pas erop dat je niet jezelf helemaal verandert voor hem. Je blijft jezelf, met je eigen persoonlijkheid/karakter. Dat moet hij accepteren.

Helemaal mee eens.