.

.

Als je broers met het idee (mede dankzij je moeder misschien) zijn opgegroeid dat ze alles kunnen maken en dat mannen belangrijker zijn dan vrouwen (beetje van dat ouderwetse gedoe) dan zullen ze inderdaad ook naar naar jouw gedragen als je niet ‘onderdanig’ gedraag.

Heb je geprobeerd om rustig met je moeder te praten? Zonder dat je broers erbij zijn? En dan niet haar meteen aanvallen maar meer beginnen met “Ik voel me zus en zo alsof ik er niet bij hoor” “Geef je meer om mijn broers?” etc.
Misschien dat ze eerst nog wel boos reageert, maar als ze alles heeft verwerkt lijkt het me dat ze een normaal gesprek met je aangaat of in ieder geval normaal doet.

En als het echt allemaal uit de hand loopt, op kamers gaan?

Kun je er niet eens aan denken uit huis te gaan? Je bent al 22, je komt er wel een beetje ‘laat’ mee zeg maar…