-

-

Ik ben ook 1,5 geleden een van m’n ouders verloren en voor zover ik het ervaren heb moet je gewoon doen wat je wilt, ik ging een tijd erna ook met vriendinnen op vakantie en ik vond de gedachte verschrikkelijk dat ik zo ver van huis weg was. Constant zat ik met de gedachtes: wat als er nu iets gebeurd, wat als ik m’n andere ouder verlies, wat als ik niet op tijd thuis kan komen, wat als er juist met mij wat gebeurd. Maar dat is allemaal “gezonde” angst gezien de situatie, je moet gewoon doen! Zodat je kan ervaren dat het vooral boze gedachtes zijn en met de tijd ging het bij mij meer slinken, nog steeds voel ik wel een beetje angst en/of heimwee als ik ergens ver weg ben of mijn vader is juist ergens ver weg maar dat is nou eenmaal zo door wat je hebt meegemaakt.

En voor de vakantie, hou gewoon veel contact met het thuisfront. Sms, app of bel wanneer je er behoefte aan hebt, het zal je veel rust geven en dan kan je volop genieten van je vakantie!

Sterkte meis! Ik snap wat je voelt en doormaakt.

-

-

Ik ben mijn moeder op een nogal heftige manier verloren waardoor mijn grootste angst vooral was dat het spreekwoord “ongeluk zit in een klein hoekje” ook echt klopt, vroeger heb ik me ook wel is afgevraagd van hoe zou het gaan als ik 1 van mijn ouders zou moeten missen want dat is de angst wat elk kind heeft en spijtig genoeg horen wij tot de mensen die dit wel op jonge leeftijd al moeten meemaken. Ik was altijd close met mijn moeder en juist niet met mijn vader terwijl dat nu anders is. Ik wilde mijn vader ook niet lastig vallen als ik zag dat die verdriet had, maar soms is het juist beter om te vertellen aan elkaar wat er in je omgaat! Voor jou voelt het als lastig vallen, maar geloof me dat is het echt niet.

Ja, mijn vriendinnen heb ik het verteld. Ik heb op de vakantie zelf ook genoeg momenten gehad dat ik echt even instortte omdat je dan ineens weer even alles bevat van wat er gebeurd is. Maar juist doordat mijn vriendinnen van alles wisten zijn ze elke keer een enorme steun voor me geweest, als je ze verteld wat je voelt en waar je bang voor bent kunnen zij rekening met je houden en juist er voor zorgen dat jij goed afgeleid bent van al die gedachtes!

Ik heb hier verder helemaal geen ervaring mee, maar ik zou je vriendinnen vertellen dat je het best spannend vindt allemaal. Dan weten ze ervan en kunnen ze rekening met je houden.

-

-

-

Als je heimwee krijgt op vakantie, denk eraan dat je je vader daarna nog zal zien, en ik zou hem op vakantie zeker bellen, dat zal zeker helpen.

-

-

Je moet leren dat het niet verkeerd is om je even te laten gaan of te huilen als je voelt dat je niets liever zou willen. Ik heb heel lang mijn emoties opgekropt en na verloop van tijd moet het er toch uit, ik heb er van geleerd dat ik niets voor mensen verpest als denk je zelf van wel maar mensen willen je alleen maar een helpende hand bieden in wat jij nog hebt, je vriendinnen willen je blij zien en echte vriendinnen zouden er alles voor over hebben om jou blij te maken want het feit blijft dat je iets heftigs hebt meegemaakt en daar zou niemand je op mogen afrekenen. En dat ‘wat als’ en ‘stel’ gevoel, zal slijten maar het is een deel van het verwerkingsproces, daar gaat veel tijd maar ook verschillende emoties in en juist daarom is het belangrijk dat je niet bang bent of jezelf als een storende factor ziet wanneer je de behoefte hebt om je emoties te uiten.