--

iemand reacties?

Dankjewel voor je reactie. :relieved:

Ja ik ben altijd wel in gesprek geweest met psychologen, ook 7 maanden in een kliniek gewoond omdat ik niet meer normaal kon functioneren!
Alleen het contact met die instantie is een heeeeeeel stuk minder geworden omdat ik die hulp niet meer nodig had. En ze niet heel veel meer voor mij konden betekeken.

Ik heb idd een heel lief vriendje die er altijd voor me is! En ben ook super trots op hem!

Iemand anders ervaring met paniekaanvallen??

Geen ervaring ermee. Ik moet wel zeggen dat ik het best heftig vind, en wens je er iig veel sterkte mee om er een beetje bovenop te komen :slightly_smiling_face: Je mag blij zijn met je vriendje die je zoveel wil helpen en begripvol is. Verder kan ik je helaas niet helpen maar ik heb wel respect voor je dat je al die jaren bent door gegaan!

@xSnugbug,
Het is niet altijd heel makkelijk geweest, maar ik geloof dat er nogmeer mensen zijn die ook heftige dingen hebben meegemaakt, of misschien nog wel heftiger. En dat is toch ook een soort moed die ik mezelf dan altijd inspreek. ’ Het kan altijd erger '. En ik moet blij zijn met mijn lieve familie, vrienden en vriendje die ik nu om mij heen heb. Anders was het voor mij ook een stuk lastiger.

En het lastige is dat ik nu dus onverwachts weer paniekaanvallen krijg, waar ik dus niet op gerekend heb. En dat was best een beangstigend moment.

Ik moet zeggen dat toen ik hele hele verhaal hierboven typte ik het wel even moeilijk vond, omdat je de dag vandaag niet meer altijd zo uitgebreid over die periode na denkt.

Ook kreeg ik vaak de reactie van mensen dat ik niet zo gestoord moest doen en dat het tussen mijn oren zit, en dat ik dat er makkelijk weer tussen uit kan halen. Dit is niet zo makkelijk…

Ik wil graag nog een keer zeggen, als je het moeilijk vind om hier in deze topic te praten over paniek of angsten, dan kan je me ook altijd een note sturen! Ik zou ook ontzettend graag met een ‘lotgenoot’ in contact willen komen.

Wauw ik wilde even zeggen dat ik het heel moedig van je vindt dat je je zo kwetsbaar op durft te stellen. Ik heb ook slechte ervaringen met drugs. Ik zag alles in foto’s bij wiet en in mini-filmpjes en ik vond het zo eng! Toen heb ik weken daarna last gehad van een soort van “kater”. Steeds dat gevoel kwam terug, die angst. Wat betreft paniekaanvallen heb ik ook heel wat meegemaakt, welliswaar niet met drugs als indirecte oorzaak. Ik heb me hier over heen gezet door er zo min mogelijk aan te denken. Na dat ik het een keer had gehad vond ik het zo eng en was ik zo bang om er weer een te krijgen, dat wat ik ook deed in het dagelijks leven ik er continue aan dacht. En dan ga je op je ademhaling letten, dan merk je dat je voor je gevoel te weinig lucht krijg, dan word je bang om weer een aanval te krijgen, dan ga je nog sneller ademen en voor je het weet heb je er weer een te pakken. En dat ging de hele dag door bij mij. Gelukkig heb ik er nu geen last meer van. Het heeft mij geholpen er gewoon zo min mogelijk aan te denken (overigens helpen zakjes overal mee naar toe nemen ook!). Nu heb ik het heel af en toe met uitgaan nog, maar gelukkig is dat al minder. Als je meer vragen hebt kun je me altijd een note sturen. Ik wens je heel veel succes met je angst te overwinnen, en gelukkig heb je een lief vriendje dus hoef je dat niet in je eentje te doen.

@hatsjoe

ik snap jou gevoel, over een paniekaanval voor de paniekaanval.
het is iets wat ik gewoon liever niet nog een keer wilt mee maken. en je het het ook niet zelf in de hand. maar je maakt het wel steeds moeilijker voor jezelf door er overna te denken, ernaar gaat handelen en dan een paniekaanval krijgen.
Dat heb ik ook super vaak gehad. En dat was ook wat er steeds gebeurde bij mij. Niet allemaal maar door de drugs, maar wel vaak op een dag een paniekaanval (opeens ben je voor heel veel dingen bang, en durf je je huis haast niet meer uit, bang om een paniekaanval te krijgen buiten de deur).

Over jou ervaring met blowen, ik zal ook alles als een soort film. En alsof ik niet al het zicht had. Ik kon bijvoorbeeld niet naar 1 plek blijven kijken. Ook omdat ik niet goed kon zien wat er om me heen gebeurde. Een soort ‘‘tunneleffect’’.

Ik note je wel even, want ik denk dat dat makkelijker praten is!

Ik reageer niet zo vaak hier maar wilde toch reageren omdat ik iets soortgelijks heb meegemaakt, al is het wel iets anders :wink:

Ik heb toen ik jonger was een tijdje veel geblowd, en op het begin ging het altijd gewoon goed en nergens last van. Na een jaar ongeveer begon ik er steeds slechter op te reageren en ging ook een paar keer bad. Na een tijdje was ik het beu en toen ben ik met wat moeite toch gestopt met blowen! Toen een jaar niks gedaan, totdat een vriend van mij vertelde dat hij het altijd al een keer wilde proberen en toen dacht ik ach één keertje nog kan vast geen kwaad. Dus ik blowen met die vriend, en toen het begon te werken moest ik opeens terug denken aan die keren dat het mis ging, een daardoor raakte ik helemaal in paniek! Heb niks laten merken aan die vriend maar snel die joint maar weer weg gedaan en rustig gewacht tot het over was. (werd gelukkig lichamelijk niet ziek maar kreeg een soort van paniekaanval)

De dagen daarna ging alles gewoon weer goed en had ik besloten gewoon maar nooit meer te blowen. Tot een paar dagen daarna dat ik opeens kei erge paniekaanvallen kreeg! kon niet meer slapen, eten niks en het leek net alsof ik constant in een soort van roes zat vergelijkbaar met als je hebt geblowd. Hierdoor was ik bang dat de drugs misschien mijn hersenen hadden aangetast en dat ik een soort van in de trip was blijven hangen! (was natuurlijk onzin, maar als je paniekaanvallen hebt is relativeren niet meer zo je sterkste kant zo als je waarschijnlijk wel weet :wink:) Hierna heb ik ongeveer een jaar lang af en aan last gehad van paniekaanvallen en was ik constant bang dat ik langzaam gek aan het worden was. Door die paniekaanvallen werd dat alleen nog maar erger want ik dacht dat die paniekaanvallen een soort ‘voorstadium’ waren van helemaal gek worden en hierdoor was het nogal een vicieuze cirkel. En dat paniekaanval omdat je bang bent voor een paniekaanval herken ik ook heel erg haha, dat schiet echt niet op!

Uiteindelijk ben ik naar een psycholoog gegaan. Een super aardige vrouw en die heeft mij echt ontzettend erg geholpen! Het is nu al anderhalf jaar later en ik heb er echt goed mee om leren gaan. De angst zal altijd wel een beetje blijven maar ik probeer gewoon in het nu te leven en van alles te genieten. Het is zonde om je zo gek te laten maken door jezelf!

Van jou is het wel een begrijpelijke angst als je zoiets hebt meegemaakt, dat je niet wil dat het je nog een keer overkomt! Maar je bent erg goed op weg als ik het zo hoor en knap dat je je leven weer oppakt! Je zult misschien altijd wel een beetje een angst houden voor drugs (wat op zich eigenlijk alleen maar goed is, als er iemand van die troep af blijft ben jij het wel :wink: ), maar je kunt er echt wel overheen komen hoor, heeft vaak tijd en doorzettingsvermogen nodig maar uiteindelijk komt het echt wel goed!

heey

ik heb het laatste half jaar ook hele erge paniek aanvallen gehad. door dat ze me medicatie hebben gegeven waardoor mijn anti depressiva niet meer werkte kreeg ik ineens super veel angsten en dus ook paniek aanvallen. ik durf nu nog steeds niet veel vindt het ook lastig om lang in de auto te zitten omdat ik dan niet naar buiten kan om tot rust te komen, of om lang in een winkel te zijn. ook vindt ik drukke plekken heel lastig en ik durf niet met een volle maag in de auto of te reizen. omdat ik dan bang ben dat ik moet spugen… bij een paniek aanval krijg ik heel veel last van duizeligheid, mijn keel gaat dicht zitten, krijg moeite met ademhalen, wordt misselijk, krijg het super super warm, gevoel van flauw vallen en krijg ook het gevoel dat ik helemaal gek wordt. sinds een paar weken worden ze wel steeds een beetje minder heftig gelukkig =) maar hoop dat ze snel verdwijnen. bij mij helpt het om iets met koolzuur te drinken, ergens op proberen te concentreren , in dingen knijpen ( stressbal ) en mijn gedachten proberen te verzetten van ik ben niet misselijk het is gewoon een paniekaanval het is zo over en ik moet niet spugen. of om even naar buiten te gaan en te gaan roken. of een plens koud water in mijn gezicht te gooien. ook helpt het bij mij heel erg als iemand mij laat schrikken dan ben ik gelijk uit mijn paniek aanval =) het enige nadeel is dat ik altijd zo verschrikkelijk moe ben als ik er 1 heb gehad dat ik eigenlijk moet gaan slapen.
ik wil je heel veel sterkte wensen met dit =) en hoop voor je dat het snel overgaat want paniek aanvallen en angsten zijn echt heel naar om mee te maken.