-

-

moet de titel niet zijn " Try to forget you" ?

-

Hij klopt sowieso niet helemaal :wink:

Het is of: Tried to forget you (probeerde je te vergeten)
Of: Trying to forget you (Aan het proberen je te vergeten)
Of misschien nog: Try to forget him (Probeer hem te vergeten)
Of: I’ll Try to forget you (Ik zal proberen te je vergeten)

Hoop dat je er iets aan hebt, en ben benieuwd naar het verhaal!

Ik deed snel de deur open, mijn ogen stonden vol met tranen.
Ik hoorde een harde knal. Snel stapte ik naar binnen, ik wilde er niks van weten.
Met mijn spullen bij elkaar gepakt rende ik weer naar buiten.
Ik keek niet naar de kant waar de knal vandaan kwam, waarschijnlijk was een auto tegen hem op geknald.
Ik rende steeds verder en verder.
Het maakte me niet uit waar ik heen ging, zolang ik hier maar weg was, weg van deze plek…

Ik stopte met rennen en hijgde even uit. Pfft, die koffers waren aardig zwaar.
Ik keek om me heen, waar was ik ooit? Ik keek op een bordje en zag dat er verderop een station was.
Ik pakte mijn koffers stevig vast en liep verder. Mijn mobiel maakte allemaal geluidjes, maar ik negeerde het.
Ze wilden me vast bereiken door allemaal smsjes te sturen, maar no way dat ik daar op ging reageren. Eindelijk kwam ik aan op station. Ik had geen idee welke trein ik moest nemen, dus liet ik mijn koffers los en plofte ik neer op de grond. Mijn mobiel maakte nog steeds geluidjes en ik zette hem uit, eindelijk rust. Ik liet mijn gedachten de vrije loop, wat was er eigenlijk gebeurd? Nadat ik Pim - mijn ex vriendje - had zien zoenen met mijn beste vriendin Demi had ik kwaad geroepen dat hij een klootzak was. Hij wilde het me uitleggen, maar ik liep kwaad weg en toen hoorde ik dus die knal. Ik wilde er niet meer aan denken dus keek ik rond op het station. Ik zag een echtpaar met twee jonge kindjes in een trein stappen, was ik nog maar een kind. Ik zag een groepje jongeren staan, van mijn leeftijd of misschien wel ouder. Aarzelend pakte ik mijn zware koffers en liep er op af.

-

-

‘We kennen elkaar van de kroeg.’ begon Daphne. ‘Ja, we wilden weg van huis dus besloten we te backpacken.’ vulde Austin aan. ‘Waarom, problemen?’ vroeg ik. Niemand antwoordde, ze stonden een beetje ongemakkelijk. Zo belangrijk was het ook niet. ‘Waarom ben jij eigenlijk weg gegaan?’ vroeg Jason, deze keer zweeg ik. Na een tijdje wachten kwam de trein, de trein naar Spanje, waar we gingen backpacken. Ik pakte mijn zware koffers en Austin nam een koffer van me over. In de trein zaten we gezellig te kletsen, zelfs Daphne begon ik aardig te vinden, alhoewel ze soms wel felle opmerking maakte. ‘Ehm jongens, ik heb geen treinkaartje.’ begon ik paniekerig toen ik de conducteur aan zag komen lopen. Lucas vertelde me dat ik naar het toilet moest gaan en de deur niet op slot moest doen. Onopvallend liep ik naar het toilet en wachtte. Een tijdje later hoorde ik een zacht getik op de deur en ik deed de deur open. Pffft, dat ging maar net goed. Voorzichtig deed ik de deur open en keek ik in Austins groene ogen. ‘Hij is weg.’ zei hij zachtjes en hij deed de deur verder open. Ik keek even goed naar hem. Felgroene ogen - zoals ik al zei - en zwarte stijle haren die in een hanenkam waren gezet. Hij zag er best schattig uit zo. Ik glimlachte even naar hem en liep terug. Opgelucht haalde ik even adem, mijn gitaar koffer stond er nog. En mijn andere koffers natuurlijk ook. Ik dacht even terug aan de keer dat ik de gitaar van Pim had gekregen. Hij zei dat ik talent had. Ik dacht even terug aan toen ik hem zag zoenen met Demi. Hij ontkende het, maar ik had het toch echt gezien. Zijn handen op haar billen, haar armen om zijn nek. Ik beet even op mijn lip en forceerde toen snel een glimlach. Ik verbood mezelf om nog aan Pim te denken en legde mijn gitaar onder mijn voeten. Ik deed mijn muziek aan en sloot mijn ogen. Ik neuriede zachtjes mee met de muziek. Ik dacht na over Austin, ik deed een oog open en staarde naar hem. Was ik verliefd, terwijl het net uit was met Pim? Ik betrapte mezelf erop dat ik over Pim nadacht dus dacht ik snel aan iets anders. Het lukte niet goed, ik zag telkens dat afgrijselijke beeld van Pim en Demi door mijn hoofd zweven, hoe kon hij me dit aan doen? Ik staarde nog steeds naar Austin, hij was stoerder dan Pim. Hij was totaal het omgekeerde van Pim, zou ik Austin daarom leuk vinden? Om Pim te vergeten, voor altijd? Ik wist niet eens hoe het met hem was. Ik hoorde een knal en een auto of een vrachtwagen. En Pim. Zou hij een ongeluk hebben gehad? In het ziekenhuis liggen? Dood zijn? Dan was het mijn schuld… Austin maakte me wakker uit mijn gedachtes toen hij een hand op mijn schouders legde. ‘‘We moeten overstappen.’’ zei hij met een knikje naar het station. Ik deed mijn muziek uit, pakte mijn koffers en volgde hen. We wachtte even op de volgende trein en stapte toen in. Ik plofte neer, maar balend genoeg zaten de andere in een andere coupé. Ik kon er bij gaan zitten, maar ik wilde even nadenken. Vriendelijk wees ik de vraag af. ‘‘Jammer voor je, Austin.’’ lachte Daphne. Ik keek even naar hem, wat bedoelde ze daar nou mee? Ik zette mijn elle bogen op de tafel en sloot eventjes mijn ogen. Ik hoorde de stem van Pim door de coupé schallen.
''Emma… Emma… Stop nou met rennen!’’ zei hij en hij hijgde even. ‘‘Rot op!’’ hoorde ik, het was mijn stem. Je hoorde de woedde, en het verdriet. ‘‘Wat is er nou?’’ vroeg hij - schreeuwend. ‘‘Wat is er nou?’’ zei ik kwaad en ik draaide me even om. ‘‘Je hebt met haar gezoend, mijn beste vriendin!’’ Ik knalde bijna uit elkaar van boosheid, in de verte zag ik Demi staan. Ik stond midden op een zebrapad; zij diep in het bos. Ik zag dat Pim dichterbij kwam met rennen, dus ik draaide me om en rende naar de deur. Ik deed snel de deur open, mijn ogen stonden vol met tranen. Klootzak. Opeens hoorde ik een harde knal en piepende remmen. Ik schrok, maar ik keek niet om.
Ik schudde snel mijn hoofd en veegde mijn tranen weg, ik had alles weer voor me gezien. Ik zuchtte even. Flashbacks.

Leuk, verder!! :grinning: