titelloos - doorgaan?

‘Kom hier zitten!’ riep een tuttige stem. Ik verstijfde, ik had me nog voorgenomen om ergens anders te gaan zitten. Ik ben al niet goed in natuurkunde en als ik dan ook nog langs die tutjes moet gaan zitten, die heel de les over make-up praten… ‘Uhmm ik ga liever even ergens anders zitten,’ zeg ik zacht. Het tutje kijkt me arrogant aan alsof wil zeggen, doe niet zo raar. Ik aarzal een moment en de leraar roept,’jongens ga nou is zitten ik wil beginnen.’ Ik kijk naar het tutje snel gaat Kelly naast haar zitten, een ander tutje die ik niet mag. Ik werp Kelly een arrogante blik toe en kijk naar het lege stoeltje voor me. Naast het lege stoeltje zit een jongen die ik eigenlijk niet zo goed ken, hij zit er een beetje klungelig uit en probeert niet naar me te kijken. Ik heb eigenlijk nog nooit met hem gepraat en besluit naast hem te gaan zitten. ‘Mag ik naast je komen zitten? ‘ vraag ik vriendelijk. Hij kijkt langzaam omhoog met grote ogen.

je schrijft best leuk, maar kun je niet een beetje vertellen waar het over gaat?

over een meisje die populair is en dat eigenlijk niet wil zijn omdat ze dan niet kan zijn wie ze is, en ze is al heel lang verliefd op een jongen maar die wil ze dan vergeten omdat ze denkt dat hij denkt dat ze ook zo’n tutje is . & dan neemt ze het met een populaire jongen en die wil niks anders dan zoenen enzo… en dan wordt ze met een schooluitstapje ingedeeld bij die leuke jongen en haar vriendje en een vriend van haar en nog wat mensen en dan komt er een heel verhaal uit :wink:

Heel leuk, alleen opletten dat je vt en tt niet door elkaar haalt :wink:
is maar een tip
Ik vind dat je mooi schrijft trouwens :grinning:

Upje. :slightly_smiling_face:

upjee :grinning:

schrijf nog wat meer, dan weet ik of je door moet gaan :stuck_out_tongue: haha nee hoor, maar dan kunnen we het wat beter beoordelen :wink:
let wel op je spelfoutjes; aarzalen heb je erin staan en tutje die ik niet mag, is dat ik niet mag.

een stukje verder uit mijn verhaal:
‘Waar is Lotte?’ vroeg ik. ‘Even iets printen,’ zei Lucas. ‘Je hebt zeker wel goed uitzicht daar?’ zei Miriam lachend. ‘Hoezo?’ vroeg ik verbaasd. Miriam knikte in de richting van een groep jongens. Ik verstijfde en liet mijn appel bijna vallen. Tussen de groep jongens zat een gespierde jongen. Hij was een beetje gebruind en had zwart haar, donkere ogen en een vriendelijke glimlach. Hij keek mijn kant op, ik keek snel naar de grond. Waarom zou je naar de grond kijken? Vroeg ik mezelf af en sloeg een hand voor m’n gezicht. Miriam en Lucas begonnen te lachen. Ik keek hun geïrriteerd aan,’wat?’ ‘Ga nou een keer naar hem toe.’’Jij kan iedereen krijgen,’ zeiden Miriam en Lucas. Miriam legde haar hand op mijn arm. Ik zuchtte,’nee doe ik niet, hij denkt vast dat ik net zo’n huppelkut ben als Laura en Kelly enzo…’’Als hij echt om je geeft had hij allang nagevraagd of je dat ook echt bent,’ Miriam’s ogen keken me vrolijk aan. Ik rolde met mijn ogen,’dan was hij ook allang naar me toegekomen.’’Hij is niet zo als die populaire jongens die jij kent, hij heeft geduld, hij geeft tenminste echt om je, en hij is bezorgd om je,’ zei Lucas opvrolijkend. Ik toverde een glimlach op mijn gezicht. Ik keek nog een keer in de richting van Ralf en zuchtte toen, alsof ik wist dat het er nooit van zou komen.

mooi verhaal meisje . xxx

upjee!!

upje. :wink:

Uppertje

upjee en leuk verhaal:)

lang niet geschreven he …

ik dacht laat ik maar eens kijken maar het is nu wel lang geleden dat je geschreven hebt…

ik zou echt doorgaan,
ik vind je schrijfstijl echt leuk! :laughing:

upjeee :slightly_smiling_face:

upp :slightly_smiling_face:

Hhaha sorry klopt ik heb heel lang niet meer geschreven ik zal wss morgen een nieuw stukje plaatsen. :slightly_smiling_face: maand geleden ofzo. :open_mouth:

Ik stond te wachten bij het lokaal, er kwam maar niemand. Na 3 minuten begon ik toch te twijfelen en keek ik even op het rooster. ‘Shit,’ roosterwijziging! Ik griste mijn tas van de grond en liep in een vlug tempo naar het goede lokaal. Iedereen zat al netjes op zijn plaats, vooraan was nog een plaatsje vrij naast een snotterjongen, ik keek de klas rond naar nog een optie. Die optie was Melanie. Ik huiverde al bij de gedacht, maar er zat niks anders op. Aarzelend liep ik naar het tafeltje van Melanie toe,’is deze plaats vrij?’ vroeg ik aarzelend. Ze keek omhoog en zij (tot mijn verbazing met een vrolijke stem),’ja hoor ga maar zitten.’