Tijd (kort stukje)

Ik kijk vanuit mijn raam naar buiten, de zon schijnt. Ik besef steeds meer hoe snel de tijd is gegaan de afgelopen jaren, zonder dat ik het doorheb. Nog maar een paar jaar geleden veranderde mijn leven ingrijpend. De eerste maanden stond ik bijna wel elke dag stil bij die gebeurtenis, maar nu lijkt het wel of de tijd dat laat slijten. Er echt bij stil staan doe ik al bijna niet meer. Ik voel schuldgevoel in mij opborrelen, eigenlijk zou ik er meer aan moeten denken. Nee, moeten is niet het goede woord. Ik zou er meer aan horen te denken. Ik hoor er aan te denken, dat ben ik haar schuldig. Tenminste, mijn gevoel zegt dat. Mijn hoofd zegt dat het goed is dat ik met mijn leven verder ga, dat ik er niet steeds aan denk en dat onbenullige dingen nu toch weer wat belangrijker lijken. Maar het schuldgevoel wordt er niet minder op. Gek hoe zo’n gebeurtenis iemand kan veranderen, ik, iemand die vroeger zich al druk maakte over het feit dat ze huiswerk moest maken, kan het zich nu niet meer schelen dat de tentamens eraan komen. Het schuldgevoel word erger, dit is niet wat ik haar heb beloofd. Mijn belofte was, dat ik altijd hetzelfde meisje zal blijven die ik eerst was, vol ambitie en goede moed. Maar naarmate de tijd versleet, versleet datzelfde meisje ook. Zij is niet meer wie zij was en terugkomen, zal zij ook niet meer.

niemand reactie?

ik vind t goed geschreven, ook herkenbaar. alleen een vraag; waar gaat het precies over, wat is de ingrijpende gebeurtenis? daar ben ik wel beniwued naar;)

Leuk