Thuis voelt niet meer als thuis.

Hai lieve mensen,

Misschien herinneren jullie nog het verhaal dat het niet zo lekker ging bij mij thuis, de tips die ik kreeg heb ik van harte genomen en ook geprobeerd, maar helaas tevergeefs. Momenteel is de sfeer niet meer om te harden hier en ben gewoon niet graag meer thuis. En als ik thuis ben, het liefst achter de laptop of op mijn kamer. Mijn moeder zit nog steeds met een obsessief probleem wat echt voor 80% tussen haar oren zit, maar zie dan maar eens door te dringen. Mijn vader zit hierdoor ook niet zo lekker in zijn vel en reageert heel fel tegenwoordig. En dan heb je mij nog, de rustigste en stressloze jonge vrouw hier thuis. Ik wil me er niet mee bezig houden wat hier thuis gebeurt, maar ik word nog steeds gebruikt als scheidsrechter, raadgever en meninggever. Ik wil dit niet voor mijn ouders zijn, echt niet. Ik heb al genoeg aan mijn eigen hoofd. Het is erg, dat ik veel liever op stage, bij mijn bijbaantje, in de sportschool of gewoon buiten ben dan thuis. Ik zie thuis gewoon niet meer als thuis. Gisteren was het ook redelijk bal thuis, werd gek van mijn moeder… En ik ben eigenlijk gewoon lekker alleen de stad in gegaan. Ik kwam mijn tante tegen en ben daar gewoon gezellig mee gaan shoppen. Even wat rust in mijn hoofd, voordat ik naar huis ging. Mijn moeder liep eerst bij een psycholoog, wat naar mijn mening wel hielp want ze had wel een uitlaatklep en praatte ook veel meer. Maar ze wilt er mee stoppen omdat het te duur wordt en het idee heeft dat het toch geen nut heeft. Ik, mijn vader en mijn broer (die woont trouwens niet meer thuis) hebben haar toch wel duidelijk gemaakt dat we het daar er niet mee eens zijn.

Ik zelf ben 20, krijg in juni (hoop ik) mijn diploma en per 1 mei ga ik 36 uur in de week werken. Dus een inkomen krijg ik. Alleen het probleem, als ik nu daadwerkelijk mijn eigen pad wil inslaan en op mezelf wil, hier in de stad is huren ontzettend duur en haast alleen mogelijk als je een partner heb. Jammer maar helaas, in de liefde wilt het niet lukken. Ik kan er voor kiezen om in een andere stad of dorp te wonen (mijn beste vriendin en haar vriend hebben lage huurkosten waar ze wonen), maar dan zou ik daar ingeschreven moeten zijn bij de woningcoöperatie, dat ben ik dus niet en sta alleen in mijn eigen woonplaats ingeschreven.

Ik word er gewoon zo gek van. Negeren werkt niet, boos worden helpt niet, er overheen praten werkt niet, ik krijg geen kans om het de ene oor in te laten gaan en bij de ander er uit want er wordt er toch iedere keer over begonnen… En ik zal niet zeggen dat het altijd zo is thuis, soms gaat het gewoon goed. Maar baal er van dat het maar zo nu en dan is dat het prima gaat, in plaats van dat het altijd goed gaat. En bovendien merk ik ook gewoon, door de situatie, dat ik gewoon nu echt een eigen plekje wil. Gewoon een plekje zonder gezeur en alles. Ik voel me pas thuis als ik alleen thuis ben.

Heeft iemand voor mij tips toevallig? Of heeft iemand iets herkenbaars? Wat hebben jullie gedaan?

Ben in ieder geval blij dat ik even mijn verhaal heb kunnen doen, het scheelt enorm een last van mijn schouders :slightly_smiling_face:

Wat vreselijk voor je, je ouders horen jou niet als scheidsrechter te gebruiken of te betrekken bij hun ruzie terwijl jij er waarschijnlijk helemaal niks meet te maken hebt. Je zei dat je moeder naar een psygoloog ging en dat dat hielp, misschien is het een goed idee om met z’n alleen eens te praten met die psygoloog. Je moet denk ik je ouders wel duidelijk maken dat ze hun ruzie zelf moeten oplossen en niet jou erbij moeten betrekken. Ik weet niet of ik je echt kan helpen, maar je kan me altijd een berichtje sturen (als dat kan via girlscene, ik ben hier nieuw)
sterkte x

Ik vind het erg voor je, ik heb jammer genoeg geen idee hoe ik je hiermee kan helpen.
Gelukkig dat het toch opluchtte om je verhaal kwijt te kunnen :flushed:

Nouja mijn ouders hebben niet echt ruzie, maar iedereen ergert zich aan iedereen en vroeg of laat escaleert dat. Ik heb ze al eens heel goed duidelijk gemaakt dat ik er niets mee te maken wil hebben, of wat dan ook. Maar er wordt niet geluisterd.

Ik vind 20 wel een hele mooie leeftijd om uit huis te gaan, daar wordt het dan gewoon tijd voor als het ook nog slecht gaat thuis. De kans is groot dat dan de relatie met je moeder er nog beter op wordt ook! Kan je niet iets zoeken op kamernet of dat soort sites? Dat klinkt misschien heel studentikoos maar is het niet, er zijn zat mensen die werken en toch op kamers wonen (ipv een appartement) om kosten te besparen. Als je het een beetje goed uitzoekt kan je gewoon een gezellige plek vinden (tussen de 275-400 euro per maand, dat red je denk ik makkelijk met een 36 urige werkweek) waar je bijvoorbeeld de douche en keuken deelt met 1 iemand anders, of soms zelfs helemaal niemand (afhankelijk van je budget). Het is nu eenmaal niet goedkoop om op jezelf te wonen, maar het lijkt me toch heel slim & nuttig in jouw geval.

Ik zie mezelf ook inderdaad niet in een huis met een tuin wonen, maar gewoon lekker in een appartementje, hoog boven de grond. Het geeft mij dan zo’n vogelvrij gevoel. Je kunt alles zien en je bent gewoon vrij.

Als ik bij mijn tante ben, die woont ook in een residentie (appartementencomplex voor de wat oudere mensen), dan bewonder ik keer op keer weer hoe vogelvrij ze eigenlijk is.

Maar goed, ik heb nu dan een jaarcontract gekregen, en ben sowieso van plan het komende (half) jaar erg veel opzij te zetten dat ik met minimaal 10.000 euro (zelfgespaard) de deur uit kan.

oh dan blijven er niet echt opties meer over, dan zou je dus inderdaad moeten sparen en dan op jezelf gaan wonen. erg vervelend voor je, heeft je moeder soms zelf problemen? dan zou het kunnen helpen als zij weer naar de psygoloog gaat of dat jullie er met z’n allen over praten ( dit moet dan niet weer een ruzie worden natuurlijk )

up

Mijn moeder die luistert niet. Dat is eigenlijk een gevolg daarvan. Ik kan er wel over praten, maar dat heeft geen nut. Iedereen weet hoe iedereen er over denkt. Mijn moeder zei al daarstraks: ik denk dat we gewoon ieders de eigen pad moet gaan volgen, want dit wordt niets. Nou ik sluit me daar eerlijk gezegd er wel bij aan. Maar wat moet ik anders? Nee zeggen?

Hmm. Vervelend. Jou ouders gedragen zich nu niet als jouw ouders, maar als jouw kinderen. En dat hoort niet. Ik denk dat tips hier niet heel erg helpen, want je moeder lijkt niet erg vatbaar voor kritiek/in een blijvende slachtoffer rol. Ik denk dat het beter is als je snel het huis uit gaat, maar ja dat is ook niet zo 1 2 3 voor elkaar te krijgen. Lastig voor je, maar ik hoop dat het schrijven hiervan ook al iets helpt :sob::muscle:

Tsja je zegt zelf ook daty je je niet thuis voelt, je bent nu 20 dus je kan binnekort echt wel uit huis gaan. Als dit het meeste gezeur voorkomt is het goed toch? En misschien dat de relatie met je ouders wel verbetered als je uit huis gaat, dat is meestal zo.

Ahw echt vervelend. :sob::muscle:
Ik zou zelf eerst proberen op te lossen, of tenminste zeggen tegen je ouders dat je er niet tussen wilt zitten en dat ze het samen zelf maar moeten uitzoeken. En als dat niet werkt dat je dan pas echt van huis gaat.
Weet zelf geen goedkoop plekje of wat dus aan mij heb je niks.

Maar voor de rest, heel veel succes ermee :kissing:

Het komt nu op mij over alsof ik de oorzaak ben van het probleem. Oké, ik ben heel eerlijk, kei hard en heel direct tegen hun. Soms misschien wel heel moeilijk…

Ik kan er ook van meespreken, natuurlijk niet heel de zelfde situatie, maar toch… Zoals je zegt, soms gaat het goed, maar soms is het echt een hel, dan ben ik nog liever op school dan thuis, want ik voel me hier echt niet goed soms. Ik wordt uitgemaakt voor het vuil van het straat en er is ook veel fake thuis, de emoties, meningen, alles, en soms kan ik dat ook niet meer aan. Mijn ouders zijn ook gescheiden en daar sta ik dan ook altijd tussen in… Het meest irritante zijn die stiefouders, het is echt erg om te zeggen, maar ik haat ze soms echt zo hard…
Over je probleem van in stad wonen, misschien kan je samen met een goede vriend/vriendin iets huren, en dan spaar je tot je klaar bent zegmaar en genoeg hebt gespaard voor op je eigen te gaan, of misschien kom je in die tijd wel de ‘ware’ tegen…
Ik hoop dat het je goed gaat, want ik weet hoe moeilijk het soms kan zijn, maar je moet altijd in jezelf blijven geloven ookal doen je ouders dat niet.
Veel sterkte meid!

Nouja, ik ben echt een geval apart, laten we het daar maar op houden. Maar mijn vriendinnen hebben allemaal al een relatie en/of wonen samen :’]. Forever alone, denk ik dan. Haha xD

“Momenteel is de sfeer niet meer om te harden hier en ben gewoon niet graag meer thuis. En als ik thuis ben, het liefst achter de laptop of op mijn kamer. Mijn moeder zit nog steeds met een obsessief probleem wat echt voor 80% tussen haar oren zit, maar zie dan maar eens door te dringen. Mijn vader zit hierdoor ook niet zo lekker in zijn vel en reageert heel fel tegenwoordig.”

Dit herken ik heel erg, in periodes is het hier ook zo. Maar ik weet niet, op de momenten dat het ‘rustig’ is kan ik ook écht goed met mijn moeder overweg dus dat houdt het een beetje in balans denk ik, verder heb ik geen tips want ik kan het zelf ook niet vermijden.

Je mag wel bij mij komen wonen (: .
Nee sorry, ik denk niet dat ik je kan helpen, maar fijn dat je hier in iedergeval alles kwijt kan en (deels) van je af kunt typen !

nee, zo bedoelde ik het niet

up