thuis situatie

hee hallo

ik wou graag even mijn verhaal kwijt en kijken of mensen iets in mijn verhaal herkennen en/of ze tips hebben.

Het zit zo, mijn moeder heeft in november 2010 een beroerte gekregen ik was toen nog maar 14 jaar oud dus was heel heftig voor mij. Me moeder heeft het overleefd maar ze heeft er van alles aan overgehouden zoals, erg slechte conditie, moeite met lezen kan de ondertiteling ook niet volgen, kon niet meer werken, deed domme dingen zonder dat ze het door had ( doek in de fik steken, bier in asbak gooien enzovoor ) en had ook nog last van stemmen in haar hoofd.

dit was voor mij al een erg zware last omdat ik de jongste van de familie ben ( ik was toen 14 en me zus toen 20 en me broer 22, 24 & 26 ) en woonden allemaal al op zichzelf en mijn vader was doordeweeks nooit thuis, dus ik stond er helemaal alleen voor.

maar nu 1 maand geleden heeft mijn moeder 2 hart infarcten gehad en er zit nog 1 verstopte ader maar ze moet eerst herstellen van dat ze gedotterd is. Over 3 a 4 weken kijken ze wat ze gaan doen ( met medicijnen oplossen, dotteren of een operatie )

door de hartinfarcten is haar conditie nog slechter en het is spannend allemaal, de dokter had zelf gezegt dat de ambulance al voor mijn moeder klaar stond en dat is niet bepaal prettig om te weten natuurlijk.

Maar nu is het grootste probleem. Ik zit er erg mee, ik kan het geen plaats geven en ben erg veranderd. voorheen praate ik mijn mond voorbij en nu ben ik bijna altijd stil. ik weet dat het beste is om met je ouders er over te gaan praten maar ik wil mijn ouders niet mijn last geven. Mijn moeder al helemaal niet want dan gaat ze van alles in haar hoofd halen.

Ik was laatst boos op een docent en toen moest mijn vader naar school komen met die docent en deelschoolleider praten. Ze wisten wat er met mij aan de hand was en hadden onderling al gepraat. de reden dat ik boos was was gewoon omdat ik erg opgefockt ben en het er allemaal niet bij kan hebben. ik moet binnenkort met zo’n maarschappelijk zorgster ofzo praten van school maar daar voel ik niet veel bij, ik doe het natuurlijk wel maar ik denk dat het niet helpt.

Ik heb het thuis helemaal gehad omdat ik eerlijk gezegd ook wel weer gek word van mijn moeder ( 14 jaar moest ik al volwassen worden en ik hou eerlijk gezegd gewoon van aandacht en dat krijg ik nu ook niet meer ) het gaat altijd over haar. mijn vader doet alles voor haar ( logische ) maar niks voor mij. en mijn moeder kans soms zo zeuren maar waarschijnlijn is dat dat opgefockte gewoon weer. ik zit er ook wel over na te denken om uit huis te gaan maar aan gezien ik nu bijna 16 ben word dat hem natuurlijk ook niet.

Ik ben ook altijd thuis en ben nooit weg. In de ochtend ga ik naar school kwart voor 3 ben ik uit en blijf nog kwartier op school hangen en ga dan naar huis en blijf de hele dag thuis. In het weekend ben ik ook altijd thuis. Dit is al zo sinds school dit jaar weer is begonnen.

Ik heb echt geen idee wat ik nu moet doen, ik zit er erg mee. Ik merk ook dat ik erg last heb van stress heb altijd last van mijn rug en schouders en ben vaak echt moe.

herkent iemand zich in mijn verhaal of weet iemand wat ik moet/kan doen, tips?
Alles is van harte welkom want ik weet echt niet wat ik moet doen.

bedankt :slightly_smiling_face:

Krijg je ‘gewoon’ geen aandacht of word je niet goed behandeld of verzorgd?
Daar zit namelijk wel een verschil in…

Blijf de komende tijd in ieder geval wel praten met die maatschappelijk werkster, ook al lijkt het niets te helpen. En ik denk inderdaad niet dat uit huis gaan een goede optie voor je is.

In welke klas zit je nu?

ik krijg geen aandacht. doordeweeks moet ik ook voor mijn moeder zorgen maar in het weekend is mijn vader er en dan doet hij dat allemaal. maar als ik ook een leuk verhaal vertel antwoorden hun oke ,zonder enige emotie.

ik zit nu in het examen jaar vmbo-t

heel veel sterkte meid

up?

Ik heb het zelf niet meegemaakt maar ik begrijp je wel en ik snap dat het moeilijk voor je is. Zijn er geen vriendinnen die je kunnen afleiden? Anders kan je met hen leuke dingen doen. Daarnaast zou ik inderdaad met die maatschappelijk werkster praten, zij is juist iemand die jouw situatie kan begrijpen en je misschien kan helpen. Ik zou er niet zo negatief tegenover staan, want als je er van te voren al zo over denkt dan gaat het ook niet helpen…
Verder kan ik je alleen veel sterkte wensen!

up?!

het is klote gewoon! ik snap dat het erg vervelend is, mijn ouders waren toen ik 7 was gescheiden, en mijn moeder had een fulltime job, dus die was tot 5 uur op d’r werk, en ik was dus regelmatig alleen, en s’avonds, was ze doodop en wou ze niks doen, maar lekker even bijkomen, voor de televisie. het is echt niet leuk dat je weinig aandacht krijgt, maar waarschijnlijk zijn je ouders echt moe & je moeder heeft het zwaar ! dus, dat is al helemaal kut. het is wel vervelend dat ze zo vaag reageren zovan; oke. dat is niet echt leuk. maar waarschijnlijk hebben je ouders het erg moeilijk en gaat dirt wel over, is dit al heel je leven, of sinds een kortere tijd?

xoxoxo.

het klinkt misschien gek, maar als je je verhaal kwijt moet en tips wilt kun je misschien eens chatten met de kindertelefoon. is voor alle leeftijden handig, en ze helpen vaak heel goed! ik heb zelf geen ervaring met die situatie, dus ik kan je niet echt helpen. in ieder geval heeel veel succes!

@jemappellecelx

het is eigelijk sinds eind 2010

@karlijn1997

bedankt voor de tip

Heel veel sterkte.

Als ik jou was zou ik wat afleiding zoeken. Misschien na school nog even met je vriendinnen bijpraten en zo. Ik kan me inbeelden dat het niet makkelijk voor je is. Het beste is denk ik om te zorgen dat je iemand hebt aan wie je je problemen eens kwijt kunt.

Ik weet eigenlijk ook niet zo goed wat je moet doen, maar ik wens je toch veel sterkte.

dankje wel

ik heb al een hele tijd niet met vrienden afgesproken omdat ik altijd naar huis wou voor mijn moeder, en nu was het gewoon soms niet mogelijk wat af te spreken of andere mensen wouden niet

maar gister ben ik met vriendinnen weg geweest en ga binnenkort ook met wat vrienden weg dus dat begint gelukkig weer een beetje

Aww ik begrijp wel jouw situatie…
Het is wel beter dat je met iemand over dit gaat praten…
En je bent nog jong… Als je de kans hebt om uit te gaan dan zou ik dat doen…
Tenzij je moeder echt in een slechte conditie is en jou nodig heb…
Tja ik begrijp je echt, maar als je steeds zo’n rotgevoel hebt dan lijkt het later net een gewoonte en dan is je jeugd echt verpest… ;l
Sterkte!! <3
Note me maar ofzo als je nog iets kwijt wil :grinning: