[thriller] De Allermooiste Zonsondergang

Hi meiden!
Al jullie verhalen hebben me aangemoedigd en daarom ga ik mijn thriller de allermooiste zonsondergang met jullie delen.

synopsis
Naomi en Orchid zijn twee jonge vrouwen die ver uit elkaar wonen, elkaar niet kennen en elkaar nooit hebben ontmoet.
Naomi is laatste jaars in de doktorsopleiding. Ze is leergierig en heel ambitieus. Maar dit alles niet zonder vleugje humor.
Orchid is fulltime caissière en verdient een zakcentje bij met het maken van haar eigen kleding. Haar droom is door te breken in de fashionworld als zijnde ontwerpster of model.
Toch zijn Naomi en Orchid met elkaar verbonden, dit ondanks ze helemaal niet op elkaar lijken.
Of is er toch een overeenkomst?
Naomi

Orchid

                                      [i]I know you fear me. I feel it, I see it, I scent it. 
                                            But fear is good. It is a way of loving too[/I]

P R O L O O G

“Goedemorgen, ik ben rechercheur Grath.”
Een nors uitziende vrouw kijkt om zich heen. Ze is wat gezet en draagt haar bruine haar in een staartje op haar achterhoofd. Overal waar ze kijkt staan politie agenten.
Een aantal ambulancebroeders staan op de hoek van de straat klaar.
“Goedemorgen, fijn dat u zo snel ter plaatse kon komen.”
Een man houdt het afzetlint voor haar omhoog en de vrouw wurmt zich er onderdoor.
Haar handen heeft ze in haar broekzakken. Ze is al vaak bij dit soort zaken betrokken maar het blijft moeilijk.
Het aanzicht, de vreselijke, overheersende stank en de emotionele telefoontjes naar de naaste familie.
De man houdt haar een deur open. Hij schraapt even zijn keel en kijkt haar met een blik van medeleven in zijn ogen aan.
“Bereidt je wel voor, het is bepaald geen prettige aanblik.”
De vrouw haalt haar schouders een klein beetje op.
“Excuseer me,” zegt ze met een kleine glimlach op haar mond, “ik ben we wat gewend.”
De man lacht.
“Maar natuurlijk, ik wilde u slechts waarschuwen.”
De man gaat de vrouw voor en stapt de kamer binnen. De geur alleen al is duidelijk genoeg. Hij is snerpend en sterk. Hij laat de uiteindjes van je neus haren dusdanig trillen, dat bijna je kaatste maaltijd weer omhoog borrelt. De vrouw slaat haar hand Voor haar mond en neus om zich te beschermen van de vreselijke stank.

Het gedaante van een jonge vrouw bungelt aan een koord, midden in de woonkamer. Haar lichaam is ontbloot en verminkt en op het eerste gezicht zijn er stukken van haar rode haar afgeschoren of afgeknipt.
“Jezus… Christus…”
De vrouw staart met grote ogen en een open mond naar het tafereel. Even vergat ze de stank, totdat ze diep inademde. Snel klapt ze haar mond weer dicht.
“Hoe oud is ze?”
“23.”
“Wat jong nog.” Terwijl ze dat zegt haalt ze een notitieboekje uit haar zak.
“En hoe heet ze?”
De man pakt ook een notitieboekje en zet de bril, die om zijn nek hing, op zijn neus.
Hij leest de naam van de jonge vrouw voor. De vrouw knikt.
“Goed, dan is het nu wachten op het autopsieverslag.”
Ze klapt haar notieboekje dicht en geeft een aantal agenten een teken. Ze kijkt toe hoe de agenten het lichaam met touw en al van de haak aftillen. Hoofdschuddend draait ze zich om en verlaat de gierende stank van het huis. Eenmaal buiten haalt ze diep adem, jonge mensen zijn altijd het moeilijkst om aan te treffen.

Bedankt voor je reactie!! Echt gaaf om van jou te horen zeg, ik vind namelijk dat jij ook onwijs goed schrijft!
Ik zit er aan te denken de titel te veranden, ik denk dat ie niet zo pakt!

Daarom heb ik hem ook gekozen, hij heeft ook een diepere betekenis waar je uiteindelijk wel achterkomt :slightly_smiling_face:
Zal zo eens een nieuw stukje posten.

Ik Zou graag horen of de opmaak fijn leest zo! Of liever aan elkaar?

hoofdstuk 1

-Naomi-

“Hi chick!”

Ik schrik op van Taylors extreem opgewekte stem en leg het dikke boek op mijn schoot naast me.

“Hi Tay. Alles goed?”

Taylor kijkt me aan met een dromende blik. Ik rol als antwoord met mijn ogen naar haar.

“Och jee, is het weer zo ver, slettenbak?”

“Pff, er heeft hier iemand nog steeds geen beurt gekregen. Dat wordt ook eens tijd, Noom!”

Ik grinnik naar haar en strek mijn benen. Ik voel de zon op mijn gezicht schijnen, het zijn de eerste zonnestralen van het jaar en ik voel de warmte er van op mijn gezicht en blote armen branden. Ik draag een zwarte jeans met daarom een geel topje. De zon laat mijn bleke armen zowat oplichten. De zon staat nog laag en ik voel de eerste zomersproetjes alweer opborrelen. Ik weet zeker dat de eerste sproeten me alweer toe lachen vanavond. Ik hou écht van de lente, de zomer en de zon… Maar wat de sproeten betreft kan het beter maar altijd winter blijven.

“Zeg eens, hoe was het?” vraag ik geïnteresseerd.

“Hoe was wat?”

“Ja, duh! Je date met Devon.”

Ik zie de walging over haar gezicht trekken.

“Oh dat,” Taylor strijkt haar wijd uitlopende rok glad en ploft naast me op de bank.

“Ja het was echt een disaster. Wist je dat hij uit zijn neus eet?”

Ik forceer een kokhalzende beweging.

“Ja oké, dat is goor.”

Taylor knikt en gaat verzitten. Taylor is super slank. Slank, maar niet zo dun als ik. Zij heeft tenminste vrouwelijke vormen. Ze is net als ik blank, maar haar lichaam wordt bedekt met een flinke laag zon-uit-een-tube. Ze draagt een rode crop top met een afzakkende mouw. Over haar slanke, gebruinde schouders licht haar goudblonde staart. Haar haar is werkelijk prachtig. Het is glanzend en mooi golvend. Ik zou zo graag ook blond haar hebben. Helaas moet ik het doen met de erfenis van mijn vader; een rode haarbos. Dat is niet het enige. Ook de onwijs bleke huid, de groene ogen en de overgevoeligheid voor sproeten heb ik mee geërfd. Allemaal dingen waar Taylor totaal geen last van heeft.

“En hoe zit het met jou? Heb jij al een nieuwe vlam?”

Taylor onderbreekt mijn zondige, jaloerse gedachten.

“De enige vlammen waar ik de komende tijd tijd voor heb, is Bruce Alberts en Dennis Bray.” Ik wuif haar lucht toe met het dikke studieboek. Snel grist ze het uit mijn handen.

“Essential cell biology, what the fuck? Waar is dat voor?”

“Oh, gewoon, niks.”
Taylor kijkt me doordringend aan, voordat ze haar schouders op haalt.

“Goed, dan kan je mee uit, aankomend weekend.”

Ze gooit het boek op mijn schoot en springt overeind. Ze wuift me een snel kushandje toe en draait zich om.

“Ik haal je om elf uur op!”

Ik zucht diep en kijk hoofdschuddend toe hoe Taylor de campus over huppelt. Ik zie hoe een aantal jongens hun nek verdraaien om te kunnen zien hoe de wind onder haar rokje komt.

-Orchid-
“Zo hé! Wat heb jij met je haar gedaan?!”

Jade komt me met open mond tegemoet. Ik geef haar drie kussen en kijk haar grijnzend aan.

“Tja, ik dacht, tijd voor wat anders.”

Vorige week woensdag heb ik mijn rossige haar omgeruild voor een knalrode coupe en ik ben er echt super tevreden mee.

“Staat je kei goed!”

Ik knik en probeer sensueel met mijn haar te schudden. Het lijkt me alleen, dat het er heel debiel uitziet. Jade giechelt.

“Wat kan ik voor jullie inschenken?”

Een jong meisje staat naast ons tafeltje. Ze kauwt erg overdreven op haar knalroze kauwgom en blaast er wat bellen mee.

“Voor mij een cappuccino,” antwoord ik.

“Doe mij maar een latte,” vult Jade aan.

Zonder nog wat te zeggen loopt het meisje naar de bar terug.

“Jesus christ, die is zeker nieuw hier,” vraag ik retorisch.

Jade giechelt opnieuw en friemelt aan haar bedelarmband. Ze maakt me een nerveuze indruk.

“Alles goed met je?”

“Uhm, jawel. Gaat prima.”

Ze wringt haar rode lippen in een kleine glimlach maar haar bruine ogen lachen niet mee.

“Zeker weten? Je ziet er anders niet prima uit.”

“Hoezo! Kijk dan, ik zie er fabulous uit, girl!”

Met een oprechte lach wijst ze op haar lichaam. Ze draagt een zeer sjiek, taupe kleurig jurkje en een crème kleurig jasje. Op haar borst rust een grote ketting met grote witte stenen.

“Daar heb ik het niet over,” spreek ik haar streng toe.

Jade schraapt haar keel en legt haar hand op de mijne.

“Orchid, ik moet je wat vertellen.”

“Natuurlijk schat, ik luister.”

“Ik ben zwanger.”

Upje

Ik volg! Waar is de quote in de beginpost van? Heb 'm om eerlijk te zijn gegoogled, maar kon niets vinden. Vind 'm prachtig namelijk!

Ik heb hem zelf bedacht !
En Ik heb nu serieus reacties van mijn twee favo writers op GS!
Ben zo blij als een kind in een snoepwinkel :wink:
(Misschien moet ik toch echt de titel veranderen)

Ik vind de titel juist heel mooi! Hij heeft wel wat, vooral omdat het een thriller is!
En bedankt, echt súperlief van je!

Sommige gs’ers doen voor en na een gesproken zin een enter. Ik weet niet wat over het algemeen fijner leest? Dan doe ik die opmaak voor mijn volgende stukje.

Ik doe het ook steeds vaker met een enter eerlijk gezegd. Maar, ik vind het beiden prima lezen!

Orchid
“Ik kan positie kleding voor je maken. Dan zie je er alsnog geweldig uit!”
Ik zie Jade voorzichtig lachen.
“Nee, maar even serieus meid, van wie is het? Van wie is het kind?”
“Van Harold.”
“Harold?! Dus hij heeft je meer gegeven dan herpes?”
“Orchid! Let op je woorden! Iedereen kijkt naar ons!”
Jade spuugt me de woorden tussen haar tanden door naar me toe. Het is een geinig zicht.
“Wat nou? Ik zeg niks verkeerds hoor!”
“Niet iedereen hoeft dit soort dingen te horen hoor!”
Ik haal mijn schouders op. Ik zie het probleem niet echt. Iedereen vrijt. soa’s en onverwachte zwangerschappen zijn daar nu eenmaal onderdeel van. Om haar een plezier te doen, wissel ik van onderwerp.
“Anyways, ga je het houden?”
Ik schrik op van mijn cappuccino die zo wat voor mijn neus gesmeten wordt, een aantal scheuten schuim plonzen op het schoteltje. De serveerster laat de kauwgombel klappen en geeft ons het bonnetje.
“Dan wordt het 5,10 voor jullie. Aan wie kan ik de rekening geven?”
Jade en ik wisselen een blik en ik trek mijn portemonnee uit mijn broekzak. Zonder haar aan te kijken steek ik zes dollar naar haar uit.
“Wisselgeld mag je houden.”
Met een triomfantelijke blik op haar spitsige gezicht loopt het meisje weg.
“Goed, apart figuur dat. Maar ik weet nog niet of ik het ga houden, heb echt nog geen idee.”
“Goed, snap ik wel. Denk er maar goed overna.”
Jade knikt naar me, drinkt in een grote slok haar latte op en kijkt me schuldig aan.
“Schat, ik moet gaan. Heb nog een afspraak.”
“Oh,” dat komt nogal als een verrassing, ik had een meidenmiddag verwacht.
“Met wie?”
De blik die ze me toewerpt, zegt genoeg. Harold.
“Hij weet het nog niet.”
Ik houd haar tegen als ze om wilt draaien.
“Veeg eerst even het schuim van je mond af!”

naomi
Met mijn haar kan ik net niks leuks doen. Het is te kort voor een staart of knot, maar te lang voor een stoer kapsel met gel en veel haarlak. Ik laat het zo hangen. Zoals ik al voorspeld had, omringen een aantal sproeten mijn neus. Ik zucht, maar er is niks aan te doen dus pak ik mijn bronstint lippenstift en hoop ik dat ik er zo toch een beetje appetijtelijk uit zie. Ik draag een lichte spijkerbroek met metallic blauwe enkellaarsjes. Ik draag er een leuk oversized shirt met strepen op. Het maakt eigenlijk toch niks uit wat ik aan doe, Taylor zou er toch wel weer veel leuker uit zien als ik.
Niet gek ook dat zij altijd alle aandacht krijgt. De leuke jongens hangen altijd om haar heen en tot mijn enorme frustratie word ik dan opgezadeld met hun kneuzige vriendjes. Je weet wel, type hoezo zijn witte sokken in sandalen fout? En dan wilt Taylor nog dat ik met meneer geitenwollensokken en haar en haar nieuwe aanwinst op dubbeldate ga. Nee, mij niet gezien. Dat is ook de voornaamste reden dat ik niet met het volle plezier met Taylor ga stappen. Er is nu echter geen ontkomen meer aan, het is al kwart over elf en ze zou er om elf uur zijn. Met Taylor moet je altijd een kwartiertje bij rekenen dus, kan ze hier elk moment zijn. Ik laat me zelf op de bank vallen en houd het raam in de gaten. Met een sierlijke sprong springt Crookshanks op mijn schoot. Hij is een prachtige kat met enorm veel haar en een leuke mosterdkleurige vacht. Ik heb hem een paar jaar geleden uit het asiel gered en hem Crookshank genoemd. Hij deed me gewoon heel veel aan Crookshank denken. Nou zie ik je denken; “wat is een crookshank?”
Hm, duidelijk geen Harry Potter fans dus. Crookshank is de kat die Hermelien uit de dierenwinkel mee neemt in de gevangene van azkaban. Terwijl jullie allemaal aan het Belieben zijn, was ik een Potterminator. Dat maakte me ook gelijk een enorme geek voor de rest van mijn leven, maar dat maakte me niet uit. Ik heb zelfs een foto op het tv-dressoir staan. Hierop ben ik verkleed als Ginny Wemel. Hermelien was mijn idool maar omdat ik met mijn haar zat, werd ik altijd omgedoopt tot Ginny. Die foto is op een feestje genomen, het had een idool thema. Dus liep ik, verkleed in Griffoendor gewaad en al, tussen alle J-Lo’s, Elvis Presleys, Micheal Jacksons, Madonna’s… Ondertussen is het bijna half twaalf en nog geen spoor van de roze Suzuki van Taylor. Alsof je over de duivel spreekt; de deurbel wordt lang aan gehouden. Het geluid is hard en snerpend en Crookshanks springt blazend van mijn stoel en sprint als een kleine, harige waakhond naar de voordeur. Wanneer er een tweede keer aangebeld wordt, is Crookshanks niet meer zo dapper. Als een bang muisje wurmt hij zich onder de wasmachine.
“Ja, ja, ik kom al!”

Bedankt voor al je reacties!
Dat het verwarrend kan zijn, snap ik wel maar ik doe het met een reden.
Iedere keer als ik een stukje eindig doe ik dat eigenlijk met een cliffhanger. De kans is ook groot dat ik het volgende stukje begin met Naomi.
Ik ben blij dat je de interactie tussen personage en lezer fijn vind. Dat is namelijk best wel een risico geweest van me.
Ik ben blij dat je de tijd neemt om mijn stukjes te lezen en wat tips te geven, bedankt!

naomi
“En, heb je een beetje afscheid kunnen nemen van Bruce en Dennis?”
Taylor kijkt me met een stralende lach aan. Haar grote, blauwe ogen lijken te schitteren in het maanlicht. Ik steek mijn tong naar haar uit. Met haar perfect gemanicuurde vingers geeft ze me een aai over mijn been.
“Was maar een grapje hoor, vanavond gaan we opzoek naar een echte man. Eentje die je affectie kan geven. Maar hij moet wel aan de standaard voldoen, hé!”
De standaard, ze praat er over alsof we twee meisjes van adelijke komaf zijn en alleen een baron, hertog of graaf goed genoeg is.
“En, wat is onze standaard dan?”
Taylor haalt haar ontblote schouders op.
“Gewoon een die niet meteen voor het ontbijt weg is.”
“Taylor! Ik duik niet meteen met de eerste de beste het bed in!”
“Nee, met de eerste die aan de eis voldoet.”
“Als jij het maar waagt om mij in de steek te laten voor een vent.”
Taylor schenkt me een schuldige blik.
“Ik heb je toch beloofd dat zoiets nooit meer zal gebeuren.”
Haar ogen lijken te menen wat ze zegt, maar het overtuigd me niet.
“Chick, we pakken wel de taxi naar huis, hoor! Ik ben Bob niet.”
Ongeïnteresseerd haal ik mijn schouders op.
“Best.”
“Nou,nou, Grumpy!” Taylor laat haar blik over de parkeerplaats glijden, zoekend naar een parkeerplaats. Ze rijdt op een plek af waar twee parkeerplekjes naast elkaar liggen. Ze rijdt haar auto erin en kijkt me triomfantelijk aan.
“Keurig hé?”
“Als jij onder keurig verstaat; je auto inparkeren precies in het midden van twee plekjes zodat er niemand naast past, dan is het heel erg keurig.”
Taylor geeft me een zacht tikje tegen mijn arm aan en een zachte auw ontfloept me dankzij een reflex.
“Flauwerik.”
“Kreng.”
Taylor steekt kinderachtig haar tong naar me uit en wenkt me.
“Kom, we zijn al laat.”
Ik gris mijn imitatie Prada schoudertasje onder de stoel vandaan en spring zowat uit de auto. Het is niet meer zo koud buiten. Het is wel flink afgekoeld als je het vergelijkt met vanmiddag, maar als je naar de afgelopen weken kijkt, bevalt dit me prima. Het briesje maakt het af en toe wat fris en ik rits mijn zwart lerenjasje dicht. Taylor huppelt vooruit, richting een enorm gebouw met het uiterlijk van een loods. De harde, dreunende muziek is al te horen. Taylor komt met haar rechtervoet op een uitstekende stoeptegel terecht en maakt een kleine, zwikkende beweging met haar enkel. Aan haar voeten schitteren hoge stiletto’s, volledig belegd met kristallen van Swarovski.
“Ha! Moet je ook maar niet huppelen op die wolkenkrabbers, tutje.”
Als antwoord zet Taylor haar huppelpasje weer in. Ze leert het ook nooit. Zonder verzwikking komt Taylor bij het gebouw aan. Met versnelde pas loop ik op haar af. Speels kijkt ze op haar horloge, dat ze niet aan heeft, en zucht diep.
“Hé, hé! Ik sta al uren te wachten! Waar bleef je zo lang?”
De portier kijkt haar met een vragende blik aan.
“Kom, lets party! P A R T I E”
Taylor maakt er wat vrolijke cheerleader moves bij, die nergens op lijken. Je kan het het beste vergelijken met Marty de Zebra van madagaskar in Europe’s most wanted. Je kent het wel, die scene met die regenboogpruik op zijn kop.
“Tay! Party schrijf je met een Y en niet met een I E.”
“P A R T Y! Jij je zin! N O O M is een Z E U R.”
Taylor vindt haar ritme gevoel nogal het einde en ze maakt er de meest debiele twerkbewegingen op die je ooit hebt gezien. Om in de madagaskar sfeer te blijven; ze lijkt net op een twerkende Gloria in een minirok, waar je haar grijze nijlpaardbillen onderdoor ziet. De portier houdt lachend de deur van de club voor ons open en de warme lucht met vieze zweet en alcohol geur dringt mijn neus binnen. Een lange, donkere gast komt onze kant op. Hij kust Taylor op haar wang en fluistert iets in haar oor. Aan haar giebelende reactie te zien, is het een complimentje. Ik loop naar de bar en plof zo nonchalant mogelijk op een barkruk neer. Een aantal schaarsgekleede meisjes staan cocktails te shaken en ik verwacht ook niet echt dat ze aan mij komen vragen wat ik te drinken wil. Ze hebben alleen oog op een aantal jongens die gluiperig hun naakte lichaam begluren.
“Zware avond?”
Een aardige stem doemt voor me op. Het is die van een jongen.
“Nog niet, hij begint net, maar hij belooft zwaar te worden.”
De jongen heeft warrig, donkerblond haar en een lief gezicht. Zijn vorm is nogal apart. Een beetje hoekig. Zijn neus is redelijk groot en zijn perfect gevormde lippen lachen naar me.
“Hier, neem een shotje.”
Hij schuift een klein glaasje naar me toe en zijn donkere ogen lachen ondeugend naar me.
“Bedankt.”
Ik pak het glaasje op en gooi het drankje achterover.
“Oh Wow! gewoon… Wow.”
Mijn ogen tranen van het sterke spul.
“Wat is het?”
De jongen grinnikt.
“Wodka. Voel je je al beter?”
“Stukken!”
“Mooi, ik help even die andere mensen. Ben zo terug.”
Ik knik verlegen naar hem.
“Chick!”
Taylor hangt plotseling om mijn schouders.
“Hi Tay. Wat wil je drinken?”
“Nog even niks schat, Chad neemt me even mee naar boven. Ben met een half uurtje wel terug.”
Ik wil protesteren maar Taylor is al omgedraaid. Ik zie hoe de donkere jongen haar weer een kus geeft en haar op haar bil slaat.
“Verdomme!”
“Je mood alweer verdwenen?”
De bar knul staat weer voor mijn neus. Hij houdt me een shotje voor maar ik schud mijn hoofd.
“Nee, bedankt. Ik ben weg.”
Ik laat mezelf van de kruk afglijden en loop richting de deur.
“Mijn naam is trouwens Peter!” roept de stem me achterna.
Zonder nog om te draaien loop ik de club uit en ren ik naar de straat toe.
“Taxi!”

Upje

Oh, dat maakt niks uit!
Succes met je mondeling Frans voorbereiden!

leuk verhaal, ben benieuwd hoe het verder gaat :slightly_smiling_face: ik volg!

Hoofdstuk 2
Ik draai de blinkende balpen rond tussen mijn vingers. Mijn hersenen zijn hard aan het werk, ik frons mijn wenkbrauwen en denk diep na. Als een klein lichtje schiet haar naam me plots te binnen. Met mijn allermooiste handschrift schrijf ik hem op terwijl ik de dikke rook van mijn sigaar in cirkeltjes uitblaas. Van het puntje op de I maak ik een bloemetje.

Orchid
“Orchid, ik wil je even spreken in mijn kantoor.”
David legt zijn hand op mijn schouder terwijl ik mezelf uitlog op de kassa. Ik draai voorzichtig met mijn stoel naar hem toe.
“Prima, ik kom er zo aan.”
David knikt en loopt op een nonchalante manier naar het kantoortje, hij trommelt met een dun notitieboekje op zijn linkerbeen en het lijkt net alsof hij zachtjes neuriet. Niet dat dat niet mijn verbeelding kan zijn, hoor! David is een aantrekkelijke man van begin veertig. Hij is lang en heeft een atletische bouw. Zijn haren zijn donker, maar zijn ogen zijn heel erg licht. Dat is wat me zo naar hem toe trekt, denk ik. Ik controleer mijn mascara in de reflectie van het zwarte kassascherm en frunnik nog snel even wat aan mijn paardenstaart. Ik denk wel dat ik in kan schatten waar hij me over wilt spreken. Hij klonk heel vrolijk en wat opgewekt dus ik móét haast wel een vast contract krijgen. Dat moment zat er aan te komen want ik werk immers al sinds mijn vijftiende bij Olivanders supermarket, zelfs nog voor dat David manager werd. Half huppelend loop ik naar het kantoor toe, waarbij ik bijna struikel over de lange, hippie pijpen van mijn zwarte werkbroek. Dolye, de vorige eigenaar, heeft me gevraagd de werkoutfits te ontwerpen en de wijd uiteenlopende broek leek toen een heel goed idee. Achteraf had ik waarschijnlijk een andere keuze gemaakt. Ik klop op de deur van het kantoor en ik hoor het zoemende geluid van David die de deur opendoet.
“Orchid, ga even zitten,” zegt David met een rustige stem.
In zijn hand houdt hij een formulier met het bedrijfslogo. Ik plof neer op de oude Bureaustoel die er al tijdens de Dolye-dynastie staat. Verwachtingsvol kijk ik hem aan, met de hoop dat mijn groene ogen hun werk doen.
“Zoals we beiden weten, ben je al een behoorlijke tijd bij ons in dienst,” David spreekt nog altijd met de bekende, rustige stem.
“Nou, al bijna 10 jaar. Dat word feesten.”
“Ik vrees van niet, Orchid. Ik moet je ontslaan. We streven naar een, hoe zeg je dat, hoger niveau van onze medewerkers.”
“Wat?”
Alle enthoussiasme wordt uit mijn misselijke lichaam gezogen bij het horen van deze woorden. Hoe moet ik nu de huur betalen? Of de rekeningen, of erger; de manicure? Dit is een ramp, goor, klote, tyfus, rot bedrijf. Ik voel de tranen achter mijn ogen opwellen, maar weet ze nog in te slikken.
“Het spijt me, Orchid. Ik weet dat dit veel voor je betekend.” David schuift het formulier naar me toe en met trillende handen vouw ik het open.
ontslagformulier
Mijn maag draait zich drie keer 360 graden om en ik heb het gevoel dat ik zo snel mogelijk naar de wc moet zien te komen.
“Er is wel iets wat je kan doen om dit te krijgen.” David wappert met een tweede formulier en reikt het aan.
vast contract
Ik gil het bijna uit van vreugde. Aan Davids gezicht te zien, heb ik me niet zo erg ingehouden als ik dacht.
“Maar daarvoor moet je wel wat doen, natuurlijk.” Hij lacht een scheef lachje naar me en heeft zijn handen in een soort pistooltje gericht. Ik volg zijn handen en mijn ogen dwalen af naar datgene waar hij naar wijst. Mijn adem stokt.
Hij wijst naar zijn kruis.

Overheen gelezen, leuk :slightly_smiling_face: :grinning:

Hoi hoi!
Net alles gelezen en ik vind het helemaal leuk! Kan niet wachten op het volgende stukje! :kissing: