Thom.

ik ga gewoon het hele forum bezetten met mijn verhalen! :pensive: haha! nee, grapje. dit is mijn derde verhaal die op girlscene staat, maar deze is anders dan de rest. deze is namelijk al af. hij is niet lang, helemaal niet zelfs. ik zou alleen graag willen weten wat jullie er van vinden, omdat dit verhaal nogal persoonlijk is voor mijzelf. dus, wat vinden jullie van dit verhaal?

Hij huilde, toen we voor de laatste keer zijn vader bezochten. Dikke tranen stroomden over zijn wangen. Zijn vingers verstrengelden zich met de mijne. Stevig liepen we door. Het was koud buiten. Ik stopte mijn neus nog dieper in mijn sjaal. Mensen op straat keken Thom raar aan. En ik keek terug. Thom had gelukkig niks in de gaten. Wat brutaal om iemand zo aan te staren als je ziet dat hij verdriet heeft!
Alleen nog de hoek om en dan waren we bij de kerk. Ik merkte dat Thom langzamer begon te lopen. Ik aaide door zijn haar. Hij keek me aan. In zijn natte ogen stond zoveel wanhoop en verwarring te lezen, dat ik me in moest houden om hem niet midden op staat vast te pakken en te zoenen. Troostende woordjes in zijn oor te fluisteren en geruststellend over zijn rug te wrijven, net zoals ik drie dagen geleden ook had gedaan toen hij me het slechte nieuws vertelde.
Gillend en brullend van woede en onmacht was hij mijn kamer binnen komen stormen.
Ik schrok me wezenloos. Aan zijn blik te zien, was er iets goed mis. Hij brulde nog eens en ging toen verslagen op mijn bed zitten. ‘Hoe kan hij dat nou doen? Hoe kan hij me zo in de steek laten? Waarom nu? Waarom nu al? Het is niet zo! Ik geloof het niet!! Het mag niet zo zijn!!!’ Hij kneep zichzelf in zijn arm, alsof hij wilde checken of hij niet droomde. Hij droomde niet, natuurlijk. Toen begon hij hartstochtelijk te huilen. Nee, jammeren was het. Ik wist niet goed wat ik moest doen. Ik ging naast hem zitten en hield hem alleen maar vast. Zijn hoofd tegen mijn schouder, mijn linkerhand op zijn rug en mijn rechter in zijn haar. Blijkbaar was dit goed genoeg. Toen mijn moeder een paar minuten later binnen kwam om te kijken wat er aan de hand was, wuifde ik haar weg met een gebaar van dat-vertel-ik-je-nog-wel. Ze begreep het, en ging weg. In mijn hoofd draaiden mijn hersens op volle toeren. Wat zou er gebeurd zijn? Had zijn tante een ongeluk gehad? Had zijn zusje haar been gebroken? Of had zijn neefje -waar hij zo gek op was– zijn vinger tussen de deur gehad? Niets hiervan was waar. Toen Thom na een kwartier, eindelijk, maar met moeite vertelde wat er gebeurd was, kon ik het eerst niet geloven. Maar het was waar. Het was keiharde waarheid; Thom’s vader was dood.

verder?

haha, je ‘spamt’ idd heel girlscene vol met je verhalen :stuck_out_tongue:
maar ook dit verhaal is weer super! je schrijft echt goed, met veel bijvoeglijk naamwoorden enzo, helemaal mijn stijl <3
x

Oehh je bouwt goed op en vertelt interessant; verder! :slightly_smiling_face:

best wel eng, mijn vriendje heet ook Thom. maargoed.

Echt een superverhaal! Jammer dat hij niet zo lang duurt :0. Snel nieuw stukje posten.

volgende stukje:

Ik slikte een paar keer om de brok in mijn keel weg te krijgen. We waren bij de kerk aan gekomen, de Sint-Mariakerk. God mag weten wat er hier zo meteen gebeuren gaat. Ik was nog nooit bij een begrafenis geweest. Ik vond het eigenlijk best eng.
Langzaam klommen we het trapje voor de deur op. Voor dat Thom de deur open deed, keek hij naar mij. Ik knikte. Met een diepe zucht duwde hij de deur open. Een flinke groep mensen had zich verzameld in de hal. Ze waren zachtjes met elkaar aan het praten. Toen ze ons zagen –of eigenlijk, Thom zagen– hielden ze direct hun mond. Het was ijzig stil toen we naar het einde van de hal liepen. Je hoorde alleen het klikklakken van mijn hakjes en het gesnik van Thom. Sommige mensen bogen respectvol hun hoofd als we langs liepen. We liepen door tot de laatste deur van de hal. Vastberaden en toch onzeker. We kwamen uit in een andere gang. Hoekje om en dan tweede deur rechts. Ik wist het precies. Zwijgend liepen we verder. Voor kamer 06 hielden we stil.
Dit was het dan. Hier moest het gebeuren. Achter deze deur lag Thom’s vader opgebaard. Ik voelde Thom’s spanning. Ik legde mijn hand op zijn arm. Toen barstte hij weer in huilen uit. ‘O, Jesca! Jesca. Ik kan dit niet, ik kan dit echt niet!’ Hij keek me zo smekend aan. God, wat had ik een medelijden met hem. Ik duwde hem tegen me aan. Zijn tranen druppelden in mijn nek. Het kriebelde. Met moeite hield ik mezelf in bedwang om ze niet weg te vegen. ‘Natuurlijk kan jij dat wel, dat weet ik.’ Stelde ik hem gerust. ‘Maar als ik nu naar hem toe ga, ben ik hem morgen kwijt.’ Ik drukte hem nog steviger tegen me aan. ‘Van mij hoef je niet te gaan, Thom. Realiseer je alleen wel dat dit je laatste kans is om hem te zien… te voelen.’ Ik aarzelde. ‘En als je nu niet gaat ben je hem morgen even goed kwijt, of je nu gaat of niet.’ Ik wist dat het hard klonk, maar ik moest hem over de streep trekken. Dit was een belangrijk moment in zijn leven. Als hij nu niet ging, zou hij later spijt krijgen. ‘Wil je dat ik mee ga, Thom?’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Of wil je liever dat ik wegga?’ Hij knikte haast onzichtbaar. Maar ik had het gezien. Ik knikte ook, gaf hem een kus en woelde door zijn haar. ‘Ik hou van je,’ zei ik. Toen liep ik gauw weg, zodat hij mijn tranen niet kon zien.
Het feit dat Thom’s vader was overleden, sloeg in als een bom. De eerste vijf minuten kon ik het niet bevatten. Thom evenmin. Hij was compleet de weg kwijt. Hij riep de hele tijd dat het niet waar kon zijn. Ik troostte hem. Toen ik hem na een half uur jammeren vroeg hoe het was gebeurd, werd hij kwaad. Woedend. Ik schrok van hem. Toen hij mijn gezicht zag, stortte hij weer in. Hij verontschuldigde zich wel duizend keer. Ik zei dat het niet uitmaakte. Langzaam begon hij te vertellen…

Ik vind het begin al super :astonished:
Als je verhaal af is,
zou je dan hier: http://forum.girlscene.nl/forum/schrijfsels/afgemaakte-verhalen-109569.0.html
een berichtje willen posten? ^^
Dankje !

bedankt voor de reacties :kissing: echt super! hier het volgende stuk:

TING! De bel ging en de mensen in de kerk stonden op. Iedereen keek achterom want achterin de kerk ging de deur open en zes mannen, in het zwart gekleed, droegen de kist naar binnen. Op de kist lagen bloemen, tientallen bloemen. Rode en witte. De mannen liepen door naar voren en zette de kist neer. Jezus, de tranen stroomden nu al over mijn wangen. Nog nooit van mijn leven had ik zoiets verdrietigs meegemaakt. De pastoor stond op, en liep naar de preekstoel. ‘In de naam van de vader, de zoon en de heilige geest, Amen.’ Ik sloeg een kruis. ‘Lieve vrinden,’ begon hij. ‘Vandaag nemen we afscheid van Diedrich Johannes Lieshout, ofwel: Dirk.’ Ik zuchtte. De rest van de begrafenis ging langs me heen. Ik hoorde en zag alles wel, maar het drong gewoon niet tot me door. Ik dacht constant aan die ene dag…

Toen Thom het hele verhaal verteld had, kon ik alleen maar knikken. Dat voelde stom, maar ik wist werkelijk niet wat ik anders moest doen. Na een tijdje piekeren begon ik alle gebeurtenissen door elkaar te gooien. Ik moest ze ordenen, op een rijtje zetten. Dus begon ik.
Het gebeurde ’s ochtends rond een uur of negen. Thom was die ochtend gewoon naar school gegaan. Toen hij wegging had zijn vader nog tegen hem gezegd: ‘Pas je goed op jezelf, knul?’ ‘Jahaaa, Pa. Ik ben geen klein kind meer, hoor!’ Had Thom gezegd. ‘Ik wil gewoon dat je niets overkomt.’ Thom vond het allemaal maar onzin, hij had er zelfs nog over gemopperd tegen mij. Blijkbaar had zijn vader iets voelen aankomen.
Een kwartier later was hij naar zijn werk gegaan, met de auto. Onderweg had hij een hartaanval gehad en was hij buiten bewustzijn geraakt. Hij slingerde van de weg af, zo tegen een boom. Het was een behoorlijke klap geweest. De auto was total-loss, de boom was beschadigd. Thom’s vader had het niet overleefd.
Die nacht sliep Thom bij ons. Normaal als hij bleef slapen, moest hij van mijn moeder verplicht op een matje op de grond slapen. Nu niet. Waarschijnlijk dacht mijn moeder dat Thom alle hulp en steun van mij nodig had, wat ook zo was natuurlijk.
Om half tien zei Thom dat hij moe was, dus gingen we naar bed. Uitgeput van alle emoties viel Thom meteen in slaap. Hij snurkte zachtjes in mijn armen. Ik kon niet slapen. Steeds weer moest ik aan Thom denken, hoe moeilijk hij het nu had. Ik probeerde te begrijpen, in te denken, hoe hij zich moest voelen. Ik deed mijn best, maar ik denk dat ik het nooit zo zal voelen als Thom het voelde.

Supermooie stukken weer!

verder (:

hier is dan het laatste stukje alweer. wat vonden jullie ervan? het hele verhaal bedoel ik:slight_smile:

Een paar maanden later:
Het was een bloedhete zomerdag. Alle mensen hadden vandaag bedacht om naar het strand te gaan. En wij, Thom en ik, dus ook. We hadden eerst een wandeling gemaakt door de duinen, daarna gingen we lekker afkoelen in het zeewater.
Tijdens de wandeling hadden we veel gepraat. Thom had nog steeds moeite met de dood van zijn vader. Nu ging het wel beter, maar zeker de eerste weken had hij veel verdriet gehad. Hij leefde in een soort roes. Zelfs toen hij weer naar school toe moest. Hij haalde alleen maar slechte cijfers. Ook, vertelde hij, had hij last gehad van waanbeelden. Ze achtervolgden hem overal. Dan zag hij zijn vader die tegen de boom aan knalde. Hij had steeds het gevoel gehad dat hij het ongeluk had kunnen voorkomen. Nu waren de beelden gelukkig al een tijdje weggebleven, zodat Thom zijn eigen leventje weer een beetje kon leiden. Natuurlijk waren er wel dingen veranderd. Op zaterdag had Thom altijd voetbalwedstrijd. Toen Thom’s vader nog leefde ging hij altijd mee. Dat was vaste prik. Nu kon dat niet meer. Ik zag dat Thom daar moeite mee had, ik wíst dat hij daar moeite mee had.
Nu lagen we naast elkaar op een grote badhanddoek te bakken op het strand. Ik was al een tijdje naar de lucht aan het staren, toen Thom opeens tegen me begon te praten. ‘Weetje?’ Begon hij. ‘Weetje wat ik aan papa heb gevraagd op de dag van zijn begrafenis?’ Ik zag hem aarzelen. ‘Nou?’ Vroeg ik, terwijl ik zijn hand vast pakte.
‘Ik vroeg of hij wat op me wou letten, een oogje in het zeil wilde houden. Gek hè? Toen hij nog leefde wilde ik juist dat hij níet op me lette, dat hij niet eens naar me om keek. Ik kon mijn eigen zaakjes wel regelen. Maar nu hij er niet meer is wil ik dat juist wél, dat hij altijd bij me blijft om er voor te zorgen dat ik de goede keuze’s maak. ’ Hij glimlachte. Ik kneep in zijn hand en lachte ook. ‘Pas je goed op jezelf, knul?
Ik wil gewoon dat je niets overkomt.’ Imiteerde ik zijn vader. Een moment keek Thom me ernstig aan. Even was ik bang dat mijn opmerking niet in goede aarde zou vallen, dat het nog te moeilijk was voor hem. Maar toen begon het te grijnzen. Hij kwam boven op me zitten. ‘Ik ben Captain Thom, en ik ga u nu de Kieteldood geven!’ ‘Neeeeee!!!’ Gilde ik. Gierend van de lach rolden we door het zand.

Mooi geschreven ! ^^

Ohhh, hahaha ik dacht dit is het derde gedeelte van Harry’s drieling… er was ook al een Henkie namelijk… oke je weet vast niet waar ik het over heb, dus laat maar. Verder btw! :slightly_smiling_face:

Dit was toch het einde van je verhaal, niet?
In ieder geval , ik heb je verhaal toegevoegd aan de lijst:
http://forum.girlscene.nl/forum/schrijfsels/afgemaakte-verhalen-109569.0.html

Je staat ergens in het midden.

Supermooi verhaal.
Echt jammer dattie niet langer is!
Xx

jaaa, echt een mooi verhaal,
ik krijg er tranen van in mn ogen!

Wauw, mooi verhaal! Jammer dat ie zo kort is. Door dit verhaal komen echt herinneringen bij me boven.