The Well of Truth

http://i48.tinypic.com/309hsph.png

[fgcolor=#0039B3]Voorwoord[/fgcolor]

Hallo lieve mensen,

Nadat ik besloten had om mijn oude verhaal stop te zetten,(link) ben ik gaan schrijven aan een nieuw verhaal. Ik heb een hele grote voorraad geschreven (22 hoofdstukken heb ik nu), omdat ik het belangrijk vind dat het verhaal blijft lopen en niet weer halverwege stop wordt gezet omdat ik geen inspiratie meer heb e.d.

Ik wilde eigenlijk nog meer erbij schrijven, maar ik kon niet meer wachten om het verhaal met jullie te delen (haha). Ik hoop natuurlijk dat ik weer net zoveel lezers krijg als bij ‘Jules, ik hou van je’ maar het belangrijkste vind ik dat jullie het leuk vinden. Laat me vooral weten wat je ervan vind en tips zijn altijd welkom!

Liefs,

Iris

[fgcolor=#0039B3]Samenvatting / Intro[/fgcolor]
Het verhaal gaat over Elin. Elin wordt dit jaar zeventien en eindelijk gaat ze met haar moeder voor een maand weer terug naar Holden, Texas, waar haar beste vriend Kile en Jeff (een oude kennis van haar moeder) wonen. Door een ruzie tussen haar ouders, met een reden die voor Elin onbekend is, heeft ze Jeff en Kile al vier jaar niet meer gezien. Ze verwacht een aangenaam wederzien, waarbij ze hoopt dat ze Kile eindelijk kan vertellen dat ze meer voelt dan alleen een close vriendschap.

Alleen blijkt alles anders te lopen dan verwacht en een groot geheim wordt onthuld. Wie kan ze hierna nog vertrouwen?

[fgcolor=#0039B3]0. Proloog[/fgcolor]
De laatste keer dat ik hem zag was zo’n vier jaar geleden, tijdens de zomervakantie. Mijn ouders en ik gingen altijd jaarlijks op bezoek bij oom Jeff. Hij was een oude vriend van mijn moeder die ze al kende sinds de kleuterschool. Het gekke was dat ik hem oom Jeff noemde, terwijl hij geeneens een oom van me was. Voor zover ik me herinnerde, had ik Jeff altijd oom genoemd en hoe ik erbij kwam kon ik me niet meer goed herinneren.

Oom Jeff woonde in Houston, Texas en het was er altijd zonnig- altijd weet ik natuurlijk niet, maar elke zomer wanneer mijn ouders en ik Jeff bezochten, was het altijd zonnig. Zonnig en veertig graden. Oom had een eigen ranch, hij bezat heel veel paarden en andere dieren en ik vermaakte me er altijd perfect.
Het was gewoon geweldig bij Jeff, hij noemde mij altijd ‘zijn kleine meisje’ en ik noemde hem ‘grote beer’, want Jeff was heel gespierd. Hij gaf les in een sportschool in de buurt en trainde elke dag zeker drie uur met zware gewichten, die ik nog niet eens op kon tillen, terwijl hij ze zo boven zijn hoofd tilde en erbij keek alsof het niks woog.

Elk jaar gingen we naar Jeff, alsof het een gewoonte was; er werd niet over nagedacht, één maand van de zomer brachten we door in Texas.
Maar dat veranderde toen mijn ouders op een avond opeens een flinke ruzie kregen. Het was de avond voor mijn verjaardag, de dag dat we altijd naar oom Jeff gingen. De traditie was om mijn verjaardag in Texas te vieren en ik koppelde die twee plezierige momenten altijd aan elkaar.

De ruzie van mijn ouders was nooit besproken, maar in die maand daarna, was er zo’n duidelijke spanning in Texas, dat we maar een week waren gebleven. Ik had gehuild en gesmeekt, maar ik kon niet blijven bij oom. Ik was dertien en mijn ouders vonden het niet acceptabel dat oom mij helemaal naar huis zou moeten rijden en daarna weer terug zou moeten. We woonden zo’n achttien uur lang van oom vandaan en alleen met het vliegtuig vliegen werd niet eens besproken. Ik kon niks inbrengen en we vertrokken.

Na die week was het nooit meer hetzelfde. Voor mijn gevoel werd Jeff vergeten, verbannen en niet meer besproken in het gezin en mijn verjaardag werd een saaie verjaardag thuis, bezocht door een paar oude dames uit de buurt. Ooms en tantes waren of overleden of het contact was zo verwaterd dat er niet meer naar elkaar werd omgekeken.
Het ergste van alles was dat ik mijn beste vriend was verloren. Kile was Jeff’s zoon en was altijd mijn enige maatje, mijn enige sociale contact (buiten mijn ouders om dan), mijn enige vriend. Ik had geen vrienden hier in Brooklyn. Het leek alsof ik hier niet pastte, alsof ik op de verkeerde plaats was geboren. Ik hoorde niet in een drukke stad, waar alles om geld en uiterlijk draaide. Houston was anders, daar viel ik niet op, de mensen waren daar meer sociaal en minder met zichzelf en status bezig.

Ik wist nog goed dat, toen ik Kile voor het eerst ontmoette, het totaal niet klikte. We hadden elkaar al wel eens gezien, maar ik was toen nog maar net geboren en Kile was nog maar een dropje van twee jaar oud. Hij had geeneens aandacht voor mij en had alleen maar aandacht voor zijn speelgoedauto’s (die stomme dingen had hij trouwens nog steeds, maar dat even terzijde).
Naarmate we ouder werden en onze ouders ons overal naar toe sleurden (voornamelijk het strand) en ons niet konden vermaken (beter gezegd: zij wilden liever bruin bakken in de zon, dan constant zandkastelen met ons bouwen), trokken we langzaam naar elkaar toe. Aan het begin hadden we wat onenigheid, maar ieder jaar dat ik terugkwam, klikte het een beetje beter. Uiteindelijk werd Kile mijn beste vriend, degene waartegen ik alles kon vertellen.

Tot vandaag de dag had ik nooit geweten waarom we opeens niet meer naar oom gingen. Waar de ruzie over ging wist ik evenmin. Ik had er vaak genoeg naar gevraagd, maar na een paar maand had ik het opgegeven, het werd niet bespreekbaar gemaakt, omdat het er niet meer toe deed. Mijn ouders hadden nooit gesnapt wat het voor mij betekent had dat ik oom en Kile nooit meer zag. Het voelde alsof ze dat deel van me gestolen hadden, mijn verjaardag was niet langer meer plezierig, maar een verlangen naar oom en Kile.

Je schreef kleuterschooll, met dubbel l. =’]

Lijkt me leuk! Verderr

Oh oeps! meteen aangepast. Ik heb geen spellingscontrole op mijn laptop, dus verbeter me waar nodig! :wink:

[fgcolor=#0039B3]01. Mijn moeders ‘‘verrassing’’[/fgcolor]
Starend naar buiten, zat ik op mijn vensterbank, die totaal niet was gebouwd om op te zitten, maar stabiel genoeg was om er niet doorheen te zakken. Mijn kont deed een beetje zeer van het harde marmer van de vensterbank, ook al had ik er een paar kussens op gelegd. Het zat niet helemaal comfortabel, maar dit was de enige manier waardoor ik rustig kon denken. Dit was zeker weten mijn favoriete plekje en wanneer ik even tijd nodig had voor mezelf, kon je me hier terugvinden.

Het was heel koud op mijn kamer, daarom had ik één van mijn dikste truien aangetrokken en mijn geiten wollen sokken (die ongelooflijk prikten, maar mijn voeten wel heerlijk warm hielen) en staarde naar de vele sneeuwvolkjes buiten die langzaam naar beneden dwarrelden. Mijn adem zorgde voor een constante condensvorming op de ramen. Om de zoveel tijd veegde ik met de mouwen van mijn trui over het raam, zodat ik meer zag dan enkel een grote wazige vlek.

‘Elin, lieverd, mag ik binnen komen?’ Geklop op mijn deur.

Onbewust glimlachte ik. Mijn moeder was altijd heel beleefd en zou nooit zomaar binnen komen lopen, ook al had ik haar al vaak genoeg gezegd dat ik dat niet erg vond.

‘Kom maar mam,’ zei ik enkel.

De deur ging open en mijn moeder kwam binnenlopen met een dienblad met daarop twee grote dampende mokken.

‘Chocolademelk?’ vroeg ik hoopvol.

‘Koffie.’ Ik trok een vies gezicht.

‘En een chocomelk voor mijn liefste dochter.’ Dankbaar pakte ik de mok van het dienblad en brandde gelijk mijn tong door mijn gulzigheid.

‘Eerst blazen lieverd,’ zei mijn moeder overbodig en begon zelf overdreven hard in haar mok te blazen.

‘Elin, doe toch eens een keer de verwarming aan, je martelt jezelf.’ Mijn moeder keek me hoofdschuddend aan en nam plaats op mijn bed. Ik klom van de vensterbank en ging naast haar zitten.

‘Ik vind het prettig zo,’ zei ik enkel.

We zwegen en namen kleine slokjes van onze warme dranken.

‘Zeg meisje, hoe zou je het vinden als wij, zegmaar, met z’n tweetjes er een keertje op uit zouden gaan?’
Verbaasd keek ik mijn moeder aan. ‘Hoe bedoel je, erop uit gaan?’

‘Naar Jeff bijvoorbeeld?’ zei mijn moeder nochalant, tussen twee slokken koffie door.

Wat? Zei ze nou naar Jeff? Jeff die we al vier jaar niet meer hebben bezocht. Jeff waar we zelfs nooit meer over praten?

‘Jeff, als in oom Jeff?’ vroeg ik, voor de zekerheid, ook al was er geen andere Jeff die we kenden.

‘Ja. Wat zou je ervan vinden als we in de zomer met z’n tweetjes zouden gaan? Zonder papa.’

‘Maar… vindt papa dat niet erg? En Jeff dan? Wil hij wel dat we komen? Jullie hadden toch ruzie om hem gehad? Wil hij wel dat we nog komen nadat we zolang niks meer van ons hebben laten horen?’

Mijn moeder lachte om mijn paniekerige gedrag en sloeg haar arm om mijn schouders. Met grote ogen keek ik haar aan en gaf haar een duwtje. ‘Nou?’ vroeg ik ongeduldig.

‘Ik heb nooit ruzie gehad met Jeff, maar met papa om Jeff. Maar het is nu al zo lang geleden en ik heb het er heel vaak over gehad met papa-’

‘Echt waar? Ik dacht dat jullie nooit meer over hem praatten.’

‘Natuurlijk wel lieverd. Jeff is een goede vriend van me, dat weet je toch?’

Ik zuchtte en voelde me plotseling heel verdrietig, ik kon niet geloven dat mijn moeder zojuist had voorgesteld om oom weer te bezoeken.

Ik vind het wat vervelend dat je overal een witregel tussen stopt. Je mag ze van mij ook gewoon aan elkaar plakken. (:

Leuk verhaal, ik volgde je oude verhaal ook dus upje :slightly_smiling_face:

‘Luister lieverd, papa en ik hebben er heel veel over gepraat en we beseften hoeveel verdriet we je hebben gedaan door niet meer te gaan. Daarom hebben we besloten dat we met z’n tweetjes gaan, zonder papa. Jij en ik.’

‘En papa dan?’

'Papa blijft liever thuis, die vermaakt zich wel, hij zei dat hij nog langs Albert en zijn vrouw gaat, die hebben pas geleden een kindje gekregen. ’

‘Albert?’ vroeg ik.

‘Ja, je weet wel, papa’s oude collega,’ zei mijn moeder en opeens herinnerde ik me een iets oudere man met grijs haar die een hele jonge vrouw had.

Mijn moeder lachte om mijn gezichtsuitdrukking.

‘Die hebben dus een kindje gekregen, maar je vader kan heel goed met hem
opschieten, dat weet je.’

‘Albert is toch al in de vijftig?’

‘Elin, wil je nou mee of niet? Iets meer enthousiasme dame! Ik dacht dat je een gat in de lucht zou springen!’ onderbrak mam mijn opmerking en gaf me een zacht duwtje tegen de schouder.

‘Ja, ik wil mee! Heel graag zeg, wauw, euh, ik ben gewoon overdonderd!’ Ik gaf mijn moeder een knuffel en een kus op haar wang.

‘Dat is dus een ja?’ vroeg ze overbodig en ik knikte enthousiast.

‘Jeff is heel erg benieuwd naar je, ik heb hem namelijk laatst nog gesproken via de mail. Hij zei nog dat hij en Kile niet meer kunnen wachten om je te zien.’

Kile. Vier jaar lang had ik mijn beste vriend niet gezien en nu opeens, zoveel jaar later ging ik hem weer opzoeken. Vannachtt ging ik een slapeloze nacht hebben, dat wist ik zeker. Dan pas kwam het besef. Het besef dat mijn moeder en ik echt weer naar Texas gingen, met z’n twee. Ik kon het gewoon niet geloven, echt niet.

Leukk! Verder :grinning:

leuuk, ik volg (:

[fgcolor=#0039B3]Bedankt meiden! Ik vind het zelf heel fijn om te lezen wanneer er veel enters in een verhaal staan, elke keer wanneer een personage iets zegt. Daarom heb ik het zelf ook toegepast, maar als jullie het allemaal irritant vinden, haal ik het wel weg XD

EDIT: Er staan idd wel heel veel witte regels tussen, omdat de pagina op girlscene veel groter is dan wanneer ik het in word typ. Daardoor zijn het hier telkens twee regels [enter] twee regels. In word zijn dat er 6 of meer. Ik zal het zoveel mogelijk aanpassen ;][/fgcolor]

[fgcolor=#0039B3]02. Hoe alles veranderde[/fgcolor]
Deze winter was strenger dan de afgelopen jaren. Op een gegeven moment lag er zoveel sneeuw dat we sneeuwvrij kregen, omdat we simpelweg niet meer weg konden uit ons huis. De sneeuw had zich die nacht zo hoog opgestapeld, dat ik de voordeur niet meer openen. De kachel stookte hoog die winter en ik had onze verzameling dvd’s van de afgelopen jaren helemaal weggewerkt.

De tijd ging de eerste weken heel sloom en ik kon alleen nog maar denken aan veertien juli, de dag voor mijn verjaardag, de dag dat we eindelijk weer naar Texas zouden gaan net zoals vroeger. Het beste was dat mijn moeder zelfs geregeld had dat ik twee weken alleen bij ze kon blijven. Omdat mijn vader anders te lang alleen thuis was, had ze het voor elkaar gekregen dat ik daar twee weken samen met haar was en dat ze daarna naar huis zou gaan en ik nog twee weken langer mocht blijven! Ik was inmiddels zeventien en blijkbaar had Kile voorgesteld om me terug te rijden, omdat hij hier in de buurt moest zijn voor één of andere reden, waar ik niet verder naar had gevraagd. Mijn vader vond dit goed en dus was het geregeld. Ik kon het gewoon niet geloven, dit werd het beste jaar van mijn leven!

De ergste winter ging voorbij, de sneeuw verdween en maakte langzaam plaats voor de zon, nieuwe bloemen en fluitende vogels. De lente kwam eraan.Ik had verwacht dat het, net zoals de eerste weken na ‘het grote nieuws’, eeuwen zou duren voor het zomer zou zijn, maar opeens ging het heel snel.
Drie weken na ‘het grote nieuws’ had ik me ingeschreven bij de cheerleaders, omdat ik toch graag wat meer vrienden wilde maken en wat meer deel wilde uitmaken van de populaire cirkel op onze school.

Ik was niet populair, maar ik was ook niet ingedeeld bij een ander groepje, zoals ‘de geeks’ of ‘de goths’ of zoiets. Ik liep gewoon overal en nergens tussen en ik dacht altijd dat ik zo’n typje was die bij van alles wat hoorde. Ik had het altijd prima gevonden, maar toch had ik altijd al een poging willen wagen om me in te schrijven. Gewoon om een gok te wagen, misschien zou het iets leuks opleveren.
Maar nadat ik auditie had gedaan bij de cheerleaders werd ik uitgekozen om deel te nemen aan de introductie trainingen en daarna ging alles heel vlot. Voor ik het wist maakte ik vrienden en werd ik betrokken bij feestjes en uitjes. Ik trainde elke dag een uur voor school en na school met de cheerleaders en slonk daardoor twee kleding maten. Ik werd uitgekozen tot vaste cheerleader, samen met vier andere meiden en leerde iedereen heel goed kennen.

Ik moest me houden aan diëten en lag elke avond voor negen uur in bed, om de volgende ochtend heel vroeg voor school te trainen, naar school te gaan en weer te trainen, te eten en daarna te slapen.
Het leek alsof mijn hele leven opeens op zijn kop werd gegooid. Eerst was ik onzichtbaar, had ik geen vrienden en was ik altijd op mezelf. En nadat mijn moeder het nieuws van ons tripje van het zomer bekend had gemaakt, werd ik opeens populair en voor alle feestjes uitgenodigd.
Ik leerde twee lieve meiden kennen, waar ik het heel goed mee kon vinden en ik ontdekte dat mijn afkeer voor de populaire meiden onterecht was geweest.

wow wat leuk!
nieuw verhaal, yeah.

Verderrr!

De echte wereld was niet zoals in films en natuurlijk zaten er een paar rotte appels tussen, meiden die vreselijk bitcherig en zeikerig konden zijn, maar het merendeel was heel lief en goedgezind en hadden me gelijk geaccepteerd in de groep.

Door het cheerleaden (waaronder het trainen), school en de feestjes ging de tijd zo snel dat het nu nog maar een week was voor de zomervakantie. En dat betekende dat ik over twee weken al naar Texas zou gaan. Ik had er heel erg zin in, maar toch leek het op dit moment opeens verkeerd uit te komen. Cella en Miranda, mijn twee (cheerleader)vriendinnen, hadden me gevraagd of ik met hen op vakantie wilde, de grote football wedstrijd, waar wij moesten cheerleaden, was op de dag dat ik in Texas zou zijn en het voelde allemaal heel dubbel.

Natuurlijk stond Texas op de eerste plaats en hoewel ze eerst moeilijk deden, mocht ik de eerste seizoenswedstrijd overslaan. Ik vond het heel jammer, want Cella vertelde me dat dat het moment was waarop je de leukste jongens aan de haak kon slaan. Maar in de herfst was de volgende seizoenswedstrijd en ik zei tegen mezelf dat ik me daar op moest verheugen.

Maar eerst was Texas aan de beurt en dan kon ik eindelijk Kile weer zien. Vier jaar was een lange tijd en ik vroeg me af hoe hij er nu uitzag. Zover ik me kon herinneren had hij donker haar en prachtige ogen, knap, niet dik, niet dun - tja, ik vond hem destijds heel aantrekkelijk (eigenlijk vond ik hem perfect, maar dat was zo dom om te zeggen). Ik kon me niet voorstellen dat hij nu een lelijk gedrocht was geworden… althans, ik hoopte van niet.

Beetje dubbel op. Maar voor de rest heel leuk :slightly_smiling_face:

^Bedankt voor je tip! Ik heb het aangepast en het was idd dubbelop. Best raar dat ik daar overheen lees, want nu je het hebt gezegd zie ik het wel, maar toen ik het daarnet na had gelezen, was het me niet opgevallen :’) Dus bedankt!

[fgcolor=#0039B3]03. Het gerucht[/fgcolor]
Maandag en vijf uur in de ochtend. Dit vond ik de vreselijkste dag van de week. Zaterdag en zondag lag ik altijd de hele dag in bed, compleet kapot van de hele week trainen en leren voor school. En wanneer ik uit was geweest, lag ik zondag helemaal voor pampus.
Wanneer ik dan maandag weer vroeg op moest staan om de week weer opnieuw te beginnen, wilde ik liever heel snel terug kruipen in mijn warme bedje, diep onder de dikke lakens, mijn knieën hoog opgetrokken en misschien zelfs met een knuffel in mijn armen geklemd.

Maar ik had nu verantwoordelijkheden en ik kon zelfs geen dag trainen missen. Het enige voordeel van het cheerleaden was dat ik er per vak een punt bij kreeg. Onze school vond het heel belangrijk om deel te nemen aan buitenschoolse activiteiten (sporten zoals: football, cheerleaden, hockey), maar ook muzikale activiteiten of bijeenkomsten zoals klassenvertegenwoordiger. En dat extra punt was natuurlijk heel mooi meegenomen. Vooral voor wiskunde, want dat was iets wat ik echt niet snapte en ook nooit gíng snappen.

Ik wreef in mijn ogen en gaapte nog een keer, voor ik rechtop in bed ging zitten en kreunde van ongenoegen. Ik moest mezelf pushen om de deken van me af te slaan. Gelukkig was het buiten al warm en 's ochtends niet meer zo ijskoud op mijn kamer als in de winter, toen opstaan helemaal een hel was.

Douchen deed ik nooit thuis, maar 's ochtends na de eerste training op school. Daar maakte ik me ook op en deed ik mijn haren. Daarom waren de trainingen extra vroeg. Ze waren van zes tot kwart over zeven en half negen begon de school, zodat we nog genoeg tijd hadden om te douchen en op te maken.

Mijn ontbijt bestond uit twee boterhammen en een glas melk en voor na de training nam ik een appel mee van huis. Lunch kocht ik altijd op school, dat was gebruikelijk en was bij het schoolgeld inbegrepen.

Ik riep mijn ouders gedag (ze lagen nog te snurken) en liep de deur uit. Ik stapte op mijn fiets en het enige waar ik aan dacht tijdens het fietsen was oom en Kile. Nu Texas naderde werd het realistischer en dacht ik er constant aan. Ook al had ik gezegd dat het niet goed uitkwam, moest ik toegeven dat het nu wel heel spannend werd en ik toch wel blij was dat het doorging. Ik was wel bang om Kile weer te zien, wat als hij zo veranderd was dat we elkaar niet meer… mochten? Zou dat kunnen? Was ik misschien erg veranderd?

Die gedachten spookten vaak door mijn hoofd. Want ik was veranderd. Ik was niet iemand die werd beïnvloed door andere mensen en deed nooit mee aan mode en make-up dragen. Maar sinds ik bij de cheerleaders was, moest ik toegeven dat ik nooit- nou, nooit wilde ik niet zeggen, maar ik zou niet meer zo gauw de deur uitgaan zonder een beetje mascara en eyeliner. En lipgloss. Oke, en ik zou ook niet meer zo gauw naar de supermarkt gaan in mijn trainingsbroek- want dat deed ik serieus. Een paar maand geleden zelfs nog. Ik kon het me nu niet meer voorstellen, maar ik had het wel gedaan.

Dat was toch gek? Dat je zo snel kon veranderen. Eerst vond ik dit, en nu vond ik dat. Eerst droeg ik geen make-up en liep ik erbij als een halve zwerver en nu vond ik het no-go zonder make-up en met een slonzige oversized trui. Misschien was ik toch wel beïnvloedbaar.

Mijn ouders was het ook opgevallen, maar ze hadden er nooit iets overgezegd. Mijn moeder gaf me zelfs vaak complimenten over. Ze vond dat ik er heel mooi uitzag, veel verzorgder. Mijn vader bromde altijd maar wat en zei dat ik niet nog meer af moest vallen, anders zou hij me voortaan twee hamburgers voorschuiven op zondag, ongeacht mijn dieet.

Verderrr!