The time of my life

Er zullen altijd mensen blijven die me nooit zouden accepteren voor wie ik ben, maar ik heb in de tijden waarin dat soort mensen precies mij als doelwit zagen geleerd om mezelf te blijven en mezelf niet boven en al zeker niet onder anderen te zetten. Mijn jaar als 13-jarige heeft zo zijn voor- en nadelen met zich meegebracht. Groep 8 was veel makkelijker had ik de hele tijd in mezelf gedacht want als ik terugdacht aan die tijd besefte ik me dat het een tijd was met zoveel minder zorgen en wat anderen uit mijn klas over me zouden of kunnen denken kon me nog helemaal niet zoveel schelen want we kenden elkaar al vanaf ons vijfde. Toen middelbare school daarop volgde was ik ineens niet meer zo positief, vrienden, uiterlijk en aandacht werden belangrijker dan ooit vergeleken met de basisschool. Ik wou goed mijn best blijven doen op school en dat bracht wel mooie cijfers op bovendien waren mijn vriendinnen er altijd voor me en het was altijd gezellig in de pauze. Ik ben als het om vriendschap gaat erg trouw en laat vriendinnen niet erg snel los maar als jaloezie en bitcherigheid je bij een vriendin vandaan trekken en onbekenden tegen je opstoken weet je even niet meer wie je echte vrienden zijn…
Ik had in jaar 1 een geweldige mentor waaraan ik veel vertelde omdat er een paar dingen waren met mij waar zij zich zorgen over maakte. Na veel emotionele gesprekken met mijn mentor en tranen hebben laten tijdens een gesprek met mijn ouders en vriendinnen wist ik weer waar ik kijken moest en was het weer aan mij om mezelf terug te vinden doormiddel van mezelf gewoon weer bij elkaar rapen en bij de vriendinnen gaan zitten die ik sowieso kon vertrouwen kreeg ik steeds meer lol in het naar school gaan en in de pauzes. Via een van mijn beste vriendinnen had ik andere meiden leren kennen die mij gelijk in hun vriendenkring opnamen, ik had achteraf niet beter durven dromen. Het tweede brugjaar is nu en nu ik op de helft ben en alle nare dingen mijn 13-jarige leeftijd achter me heb gelaten merk ik steeds meer dat alles op zijn plek aan het vallen en dat ik wel degelijk weer denk now I have the time of my life, veel mensen zeggen dat de tijd waarop je op school zat de mooiste tijd van je leven zou zijn, nu denk ik dus dat ze echt gelijk hebben maar je moet er zelf wat van maken… De middelbare gaf mij vorig jaar al een grote levensles mee, deze les heeft mij terug veranderd in degene die ik even kwijt was namelijk mezelf, ik ben nog altijd wat huiverig naar de reacties van anderen en de populaire op school maar ik en alle anderen zien gewoon dat ik sterker ben geworden en mezelf weer ben.
De levensles die ik vorig jaar nadrukkelijk meekreeg was dat ik altijd mezelf moest blijven ook in situaties als die hierboven geschreven staan. Dingen als dit wist ik natuurlijk wel al lang maar ik weet nu dat je ergens pas van leert als je alles er omheen ook heb meegemaakt. Dus achteraf ben ik alles dankbaar…

Ik denk wel dat sommige mensen zich in mijn verhaal kunnen herkennen maar zij moeten zelf de weg terug naar zichzelf vinden want als zij zichzelf groot zullen houden zullen zij later vanzelf instorten.
Je moet je eigen leugens niet geloven en als je jezelf eenmaal hersteld hebt zal alles je weer vanzelf tegemoet komen.

xxxx

wacht maar tot je ouder word, alles is alleen maar moeilijker :smiling_imp:
maar ik herken je verhaal wel een heel klein beetje zo her en der.

hm, oke.

en ja, dat is echt mijn reactie xD.

Ik snap helemaal niks van het verhaal :’)

Nee ik herken me er niet in. Ik heb geen ‘The time of my life’ gevoel bij school. Ik ben gelukkig, heb leuke vriendinnen, noem maar op… maar op school zit ik mijn tijd echt uit. Ik heb een hekel aan school en ondanks dat ik absoluut gelukkig ben en veel leuke dingen meemaak, denk ik niet dat dit de leukste tijd van mijn leven is, ik denk dat de toekomst mij veel meer te bieden heeft.