The New Me [Verhaal]

Daar zat hij dan, zwarte krullen, licht getint, groene ogen, volle lippen en een prachtige lach. Ik kreeg het benauwd, wat was hij knap! Langzaam liep ik langs hem, in de hoop dat hij mij ook zou opmerken. Maar helaas, zijn aandacht was gevestigd op het mooie meisje naast hem. Logisch natuurlijk, wie keek er nou naar zo’n nerd als mij? Een onzeker gevoel bekroop me. Nog één keer keek ik achterom. Het liefst liep ik terug, om zovaak mogelijk langs te lopen totdat hij me dan éindelijk op zou merken. Maar ik wist dat dat nutteloos zou zijn. Aangekomen bij mijn fiets, pakte ik m’n sleutel en stak hem in het slot. Eventjes dacht ik dat ik hem zag lopen, maar dat zal ik me wel verbeeld hebben. Ik sprong op mijn fiets en racete richting huis. Thuis aangekomen pakte ik de telefoon en belde mijn beste vriendin, Sarah, om haar natuurlijk meteen te vertellen dat ik een knappe jongen had gezien. Ik verzon er bij dat hij naar me knipoogte en ik hoorde jaloezie in haar stem. Ik wist dat ik mezelf voor de gek hield en eventjes wou ik zeggen dat ik een grapje maakte. Toch zei ik niks, en hield ik vol. De jaloezie in haar stem gaf me een goed gevoel.

Verder?
Sorry als het nog niet heel boeiend is, ik heb lang niet geschreven en moet er weer een beetje in komen zeg maar. Tips zijn altijd welkom! :’)

mooi verhaal! sorry ik kan niet zo goed schrijven ;$
anders zou ik het verder schrijven (:

Verder!

Het was 6 uur, normaal gesproken zou ik allang aan tafel zitten met papa en wat eten, maar dit keer was hij er nog niet. Meestal smste hij me me dat hij later zou komen, zodat ik zelf iets te eten kon halen. Dit keer had ik geen sms ontvangen maar ik ging er vanuit dat hij het vergeten was. Met tegenzin stond ik op, ik had helemaal geen zin om naar de snackbar te lopen. Net voordat ik de deur wou dicht doen bedacht ik me dat mijn sleutels nog binnen lagen. Geluk dat ik daar aan dacht, anders had ik niet naar binnen gekund. Het waaide hard buiten, en met snelle passen liep ik richting de snackbar. Eindelijk aangekomen, stapte ik binnen. Tot mijn grote verbazing zag ik de jongen van vanmiddag, achter de toonbank staan. Raar, ik had hem hier nog nooit gezien. Voor mij stond een vrouw te wachten, het zou niet lang duren of ik zou iets mogen bestellen. Wat moest ik tegen hem zeggen? Zou hij me vanmiddag misschien wél gezien hebben, en zou hij dat aan me vragen? Allerlei vragen kwamen in me op. Maar gelijk daarna wist ik dat dat niet zou gebeuren. Een tikje op mijn schouder, nu werd ik in mijn zij geprikt. Versuft keek ik rond, oja tuurlijk, ik was in de snackbar en ik moest wat bestellen. “Zeg,” zei de vrouw die voor mij stond, “die jongen hier heeft 2 keer gevraagd of je iets wou bestellen?” Ik voelde dat mijn wangen begonnen te gloeien, wat dus ook betekende dat ik weer een rode kop zou krijgen… Wat schaamde ik me. “S-sorry, ik was even in gedachten, ik wil graag een broodje kroket en een kleine patat met mayonaise.” De jongen lachte naar me en zei dat het 10 minuutjes zou duren totdat mijn bestelling klaar was. Ik vond het natuurlijk niet erg, zolang ik naar hem kon kijken, vond ik niks erg…

Verder!!

Langzaam werd het druk in de snackbar, over ongeveer 3 minuutjes zou ik m’n bestelling hebben en weer naar huis kunnen. God, wat schaamde ik me, had ik maar niet naar de snackbar gegaan. “Hey, je bestelling is klaar.” Hij stond voor me, ik keek in zijn mooie groene ogen, en even zwijmelde ik weg, het duurde niet lang want ik wou niet wéér zo’n blunder als net maken. “Dankje, hoeveel moet ik betalen?” vroeg ik ietswat onzeker. Hij glimlachte, “van de zaak, goed idee of niet?” ik kon mijn oren niet geloven. Van de zaak? Waarom zou hij me in godsnaam iets van de zaak geven? Een vleugje hoop borrelde omhoog. Nee, niet aan denken, niet nu. Ik begon alweer te blozen, “Oh, nou, echt hartstikke bedankt.” Ik mompelde het haast, weer een blunder. Ik kon mezelf wel voor m’n kop slaan. Ik stond op, lachte nog één keer naar hem, en liep toen de snackbar uit. Toen ik de hoek om was gaf ik een gil van blijdschap. Misschien vond hij me wel iets, misschien zou hij de volgende keer m’n naam vragen en als het mee zou zitten, zou ik heel misschien wel iets met hem krijgen. Nee, alweer teveel hoop. Bijna thuis, ik keek de straat in en zag dat mijn vaders auto er nu wel stond. Shit, nou had ik net avond eten gehaald… Ach, jammer, dan had hij me maar moeten smsen. Ik pakte de sleutels uit m’n zak en deed de deur open. “Paaaaap?” Stilte. “Papaaaaaa, ben je thuis?” Als ik het me niet verbeelde hoorde ik voetstappen op de zolder. Ik liep de twee trappen op en zag mijn vader met een heel groot “iets” bezig zijn. “Hey meisie, sorry dat ik niet smste, heb er niet aan gedacht, maar hier ben ik.” Hij keek me aan, even wou ik hem een kattig antwoord geven, maar toen bedacht ik me. Hij bedoelde het vast goed. “Geeft niet pap, ik heb alleen wel wat te eten gehaald bij de snackbar, vind je dat erg?” Hij schudde nee en ik liep weer naar beneden. Net toen ik wou gaan eten voelde ik m’n mobiel trillen. Een smsje. Ik vergrendelde mijn telefoon en ging naar m’n inbox. Een onbekend nummer had een sms gestuurd. Raar, iedereen die ik ken had mijn nummer en andersom ook. Ik opende het smsje. "Nog één keer zo praten tegen MIJN vriend en ik pak je :wink: xoxo. Een rilling liep over m’n rug. Zou het dat meisje van vanmiddag zijn, die naast de leuke jongen zat? Ik had helemaal geen zin in problemen dus stuurde ik maar een kort smsje terug. “Ik heb niks gedaan! Echt niet…” Ik had haar nergens gezien, ik vond het vreemd maar liet het maar gaan…

Verder?

love it!

(en dan bedoel ik dus dat je verder moet gaan, hihi!)

je zegt heel vaak; wou. maar dat moet wilde zijn. want dat klinkt een beetje raar :wink: maar verder is het heel leuk!(:

verdeeerr

verder! :slightly_smiling_face:

verder!!!

uh ga je nog door?
Ik vind het altijd zo irritant als mensen beginnen en dan gewoon kappen.

^ Ik ook.

verderrrr :slightly_smiling_face:

ehmm verder? :grinning:

Sorry dat ik niks meer geschreven heb! Er waren wat dingen gebeurd, ik ga nu weer een stukje schrijven!

Tot mijn grote verbazing kreeg ik binnen een minuut wéér een smsje. Ik kon al verwachten van wie het was… “Hou je niet dom, je weet precies waar ik het over heb.” Tuurlijk wist ik waar ze het over had, maar ik flirte niet met hem, en hij toch ook niet met mij? Jammer dat ik daar niet zo zeker van was. En trouwens, hoe zou ik moeten weten of hij met míj flirte? Qua jongens had ik nog lang geen ervaring, ik had niet eens gezoend. Ik schaamde me daar voor, bijna al mijn vriendinnen hadden al gezoend. Ik was altijd al het buitenbeentje, als al mijn vriendinnen ergens heen gingen, mocht ik niet mee van mijn vader. “Te ver, wat heb je daar te zoeken?” vroeg papa dan altijd. In het begin zat ik daar wel mee, maar nu ben ik blij dat hij zo was, hij beschermde me. Het smsje stond nog open, maar ik verwijderde het. Ik zou er toch niks aan hebben en de kans was groot dat ik die jongen niet meer zou zien, ook al hoopte ik natuurlijk van wel…

het is een leuk stukje, maar ik was je verhaal al bijna vergeten dus zorg dat je minimaal om de dag een keer een stukje post. Het stukje hoeft niet groot te zijn, maar dat je in ieder geval wát hebt. En misschien kun je gebruik maken van cliffhangers…? dat trekt meer mensen aan. Ik vind het ook moeilijk om ze te bedenken maar doe een poging! xx

leuk verder (:

up :grinning: