The final countdown (verhaal)

Hoi hoi!
Ondanks de titel is dit een Nederlands geschreven verhaal.
Het gaat over Sophia, die bezig is in haar examenjaar.
Ze woont in een klein dorpje in Groningen, en alles is nu nog vast.
Maar daar komt gauw genoeg verandering in…

[i]We’re leaving together
But still it’s farewell
And maybe we’ll come back
To earth, who can tell?
I guess there is no one to blame
We’re leaving ground
Will things ever be the same again?

It’s the final countdown…[/i]

Proloog.
Aan het begin van de hoofdstraat van het dorp Langveld stond een huis.
Veel meer viel er niet te zeggen over het huis. Het was gewoon een huis. Een niet al te groot vierkant gebouw, met een puntig dak. Gebouwd van lichte bakstenen, met ramen in de voorkant en een donkere voordeur.
Een voortuintje met wat gekleurde plantjes gaf het ‘huis’ een wat vriendelijkere uitstraling.
Naast dat huis stond een winkel. ‘Swinkel’s schoenen’ stond er op het bord bij de ingang. In de grote etalage stonden sandalen en gympen uitgesteld, pumps en flatjes. De nieuwe zomercollectie. Door diezelfde hoofdstraat liep een meisje over het zebrapad.
Haar blonde haren wapperden vrolijk bij elke stap die ze zette. Ze probeerde kostte wat het kost de zwarte strepen te vermijden. De zwarte strepen brachten ongeluk. De witte geluk.
Niet dat dat meisje geluk kon gebruiken. De naderende zomer en het genieten van de vrijheid brachten haar in een euforische stemming. Het was het paasweekend, ze had net boodschappen gedaan voor het paasontbijt morgen. Een minuut of later ging de donkere voordeur van het ‘huis’ aan het begin van de hoofdstraat open.
‘Ik ben thuis,’ schalde het door de koele hal. ‘Sofia?’ klonk het als antwoord terug. Het meisje liep de trap op, dezelfde als we eerder zagen, op het zebrapad.
Ze deed de deur van haar broers kamer open. ‘Ja?’
‘Kun je me even helpen Soof?’

Hoofdstuk 1.

Mensen zeggen wel eens dat tegenpolen elkaar aantrekken, en aan Sofia’s vriendengroep te zien is dat waar. Een gekkere cocktail van verschillende mensen bestaat niet. En met die vriendengroep zat Sofia nu om de grote houten tafel in haar keuken.
‘Stil! Jezus, jongens!’ riep Alice, Sofia’s beste vriendin. Haar harde stem echode door de grote woonkeuken. ‘Ja sorry hoor,’ mompelde ze er verontschuldigend achteraan. ‘Oké, vakantie plannen dus,’
Alice was in te delen onder het typje ‘doet precies wat ze zelf wil en trekt zich verder niks aan van de rest van de hele mensheid,’ zo’n type dus.
Dat viel op dit moment te zien aan het feit dat ze een whiteboard op pootjes mee genomen had. Toen Sofia haar dat ding van haar roze omafiets had zien sjouwen, was ze in lachen uitgebarsten. Maar eigenlijk was het nog best handig ook.

Alice stond als een lerares voor de tafel, en haar vrienden zaten er precies zo bij als een klas. De meeste kletsend en irritant en een paar mensen die oplettend waren. Voorin zaten Manuel en Eli. Manuel en Eli waren géén tweeling, maar je zou het bijna wel denken.
Ze waren wel broers, maar verschilden één jaar. Allebei waren ze lang en gespierd, dat laatste veroorzaakt door veelvuldig bezoek aan de sportschool. Ze hadden allebei donkerbruin haar en groene ogen, verstopt onder een paar wilde wenkbrauwen. Ze waren 16 en 17, maar gedroegen zich soms als 6 en 7.
Zo ook op dit moment. Op de stoel naast Manuel zat Julie. Julie vormde een groot contrast met Manuel en Eli. Julie was klein, en had bijna wit haar, wat ze altijd in een staartje droeg. Ze zei nooit zoveel, maar als ze iets zei was het meestal heel wijs. Tegenover haar zat Daan, Daan zag er uit als een badboy. Maar als je hem kende wist je juist dat hij dat niet was. Naast Daan zat Kevin, hij was niet zo groot en had felrood haar, waar hij zelf vaak grapjes over maakte.
Naast Kevin zat Sofia zelf.
‘Wacht-’ zei Alice, voordat ook maar iemand zijn mond had kunnen open trekken. ‘Jullie steken even allemaal je hand op en dan doen jullie wat suggesties, anders wordt het één grote chaos,’ iedereen knikte instemmend. ‘Manuel,’ zei Alice.
‘Zuid-Frankrijk?’ vroeg hij, schouderophalend, alsof het hem niet veel kon schelen. Eli stelde Italië voor, Julie wilde wel graag naar Londen en Daan vond Chersonisos wel een goed idee. Kevin zei dat hij wel naar Zweden wilde, en Sofia stelde Tsjechië voor.

Na lang beraadslagen werd er voor Zuid-Frankrijk gekozen.
‘Dus, het enigste wat we nog moeten doen is onze examens even halen,’ zei Kevin alsof hij het had over een bezoekje brengen aan de ANWB winkel.
‘Oh ja, shit,’

Hoofdstuk 2.
Sofia’s telefoon begon te trillen. Manuel verscheen er op het schermpje. Met een zucht keek Sofia op van haar boek en bracht de telefoon naar haar oor, nadat ze op het groene telefoontje gedrukt had.
‘Wat moet je?’
‘Nou dat kan ook wel wat vrolijker,’ grinnikte Manuel aan de andere kant van de lijn. ‘|Hai,’ mompelde Sofia toen.
‘Ik denk dat je aan het leren bent,’ zei Manuel. ‘Goed geraden,’
‘Heb je zin om samen te leren?’ vroeg hij toen.
‘Hmm, prima. Als je maar wel leert en me niet te veel van m’n werk afhoudt,’ Manuel grinnikte. ‘Dat doe ik toch nooit?’
‘Nee, daarom ben je ook meteen geslaagd vorig jaar,’
‘Je pest me,’
‘Omdat je dat verdiend,’
‘Oké is goed, tot straks schat,’
Een kwartier later kwam Manuel haar kamer binnen en gooide zijn donkerblauwe rugzak op haar bed. ‘Hier ben ik,’ Sofia glimlachte.
‘Dat was me niet ontgaan nee,’ Manuel pakte zijn boeken er bij, en hij legde Sofia de stelling van phytagoras uit.
Toen hij weg ging boog hij zich even naar haar toe en legde zijn hand op haar arm.
‘Ik ehh,’ Sofia fronste haar wenkbrauwen. ‘Nee laat maar,’ zei hij met een rood hoofd, pakte zijn tas en liep de kamer uit. De deur achter hem klapte dicht, en Sofia bleef alleen achter.