Tegengehouden van je dromen..

Ik hoop dat dit de juiste categorie is…

Hallo allemaal,

Zoals je al misschien hebt gelezen wordt ik een beetje tegengehouden van mijn dromen. Iedereen heeft dromen! Toch? Ik ben al een tijdje bezig om mijn dromen waar te maken, zo ben ik begonnen met mijn studie waarvan ik hou. Ik zie mijzelf na mijn studie ergens in het buitenland werken, dit is mijn doel tenminste je weet nooit wat er in de tussentijd gaat gebeuren, maar ik houd mij hieraan omdat IK het wil.

Maar dan heb je weer ouders die denken dat ik naïf ben. En denken dat ik andere schapen achterna loop. En dan zeggen ze ook nog dat ik een meisje ben… Laat me dit even vertalen’ ik kan aangerand worden door een man’.
Mijn ouders zijn altijd overbeschermd en ze willen nooit dat ik in de avond een voet buiten zet. En de reden, omdat ik een meisje ben… Ik maak mezelf elke keer wijs dat dit later wel overgaat wanneer ik volwassen ben. Ik ben nu inmiddels 19… Ik heb dromen die ik waar wil maken en ze zijn niet eens naïef. Ik heb zoveel dingen tot nu toe bereikt die ooit dromen waren, ookal zijn ze klein, maar ik heb ze gewoon bereikt omdat ik in mezelf geloofde. Nu ben ik bereid om iets grotere wegen in te gaan. En ookal weet ik dat ik officieel na mijn 21e echt volwassen ben en niemand me tegen kan houden, heb ik het gevoel dat mijn ouders het kunnen.
Ik wil geen slechte band met hun, maar ik wil ook gewoon doen wat ik wil. Normaal praten kan ik niet met ze, al voordat ik iets kan terugzeggen (ze laten me nooit uitpraten) zit vooral mijn pa bijna te schreeuwen. En na zo’n ‘gesprek’ is mijn pa vaak depri en gaat hij super laat naar bed. Het is alsof mijn ouders geen ander leven hebben dan ik… Stel je voor dat ik doe wat ik wil en mijn dromen wil bereiken, maar mijn pa wordt ziek ofzo, omdat hij zich elke elk sec van de dag zich zorgen om me maakt, omdat ik ergens in een ander land werk en levenservaringen op doe. De ervaringen die ik al een hele tijd hier in dit land al had moeten maken jaren geleden.

Herkent iemand zich in zo’n situatie? Deel het mee als je wilt en hoe je hiermee omgaat of omgegaan bent.

Groetjes

Nooit nooit nooit je dromen opgeven voor anderen. Of het nou je buurman is of je ouders, áltijd voor jezelf kiezen.

Geen ervaring mee, ik word in alles gesteund ook al staan mijn ouders echt niet achter al mijn keuzes. Verder kan ik je ook alleen maar zeggen dat je NOOIT te dromen moet opgeven voor anderen! Ik heb het anderen moeilijk gemaakt met sommige keuzes en de keuzes die ik nu maak begrijpen heel veel mensen niet. Do I care? Nee, absoluut niet want ik word er een gelukkig mens van.

Gewoon je dromen volgen! Sommige ouders zijn gewoon bang voor verandering. Zodra ze zien dat het gewoon goed gaat, wennen ze er vanzelf aan.

Dit inderdaad. Altijd je dromen blijven volgen ongeacht wat anderen ervan denken of zeggen.

– oeps dubbel post.

Ik herken je situatie enigszins. Zelf ben ik ook na mijn HAVO tijd heel erg bezig geweest met dromen achterna lopen en te zoeken naar wat ik echt wil. Mijn ouders hebben me hier altijd heel goed mee geholpen en ze stonden altijd achter me. Toch waren er dingen waar ze af en toe van moesten slikken. Zo ben ik naar Turkije vertrokken om in een dierenasiel te werken, en vertrok ik een paar jaar later op rondreis door Marokko terwijl de kranten vol stonden met IS-drama. Ik merkte dat mijn ouders er inmiddels wel ‘aan gewend’ zijn, en dat zal bij jouw ouders ook vast wel het geval zijn. Ik heb mijn ouders inmiddels ook bewezen dat ik altijd verstandige keuzes maak, dat heeft er ook wel bij geholpen.
Ik zou me vooral niet laten tegenhouden om je dromen achterna te gaan, en dat vooral doen. Je moet je ouders gewoon even bewijzen dat je het wel kunt.

Dit. + je hebt hun toestemming niet meer nodig. Klinkt hard, maar wel de waarheid.