Té onzeker, aangerand.

Hey Girlscenemeiden,

Geen idee waar ik dit moest plaatsen. Hoop dat ik goed ben… Ik hoop met dit topic graag tips en advies mee te bereiken :slightly_smiling_face:.
Toen ik 10 jaar oud was ben ik aangerand in het zwembad door mijn klasgenootjes en werd daarbij ook nog ontzettend gepest voor dikzak en varken, omdat ik al borstgroei had op mijn 11de. Ik ben bang dat dit de reden is voor een paar problemen…
Ik ben té preuts en té onzeker… Zoenen vind ik oké… maar zodra het maar een beetje verder gaat, moet ik ontzettend huilen en raak ik in paniek. Professionele hulp zou men gelijk denken… maar ik zit al 3 jaar in therapie en heb nooit over mijn lippen gekregen dat dit gebeurd is. Ik kan er heel moeilijk over praten en daarom weet ook bijna niemand het. Mijn moeder weet t, maar die nam het niet super serieus.
Wachten tot de ware jongen is makkelijker gezegd dan gedaan… Ik heb al 2 serieuze relaties achter de rug en heb het ze nooit kunnen vertellen en ze begrijpen er niks van dat ik zo vaak moest huilen.
Hebben jullie tips of trucs om je beter in je lichaam te voelen? Om dit langzaam op te bouwen? Ik wil niet tot mijn 99ste als de preutse maagd rondlopen en wil ook weleens de positieve kant van vrijen ervaren, maar ik blijf maar in paniek raken.

Jeetje, echt erg wat je hebt mee gemaakt vreselijk… Ik zou zeggen hou van je lichaam. Maarja dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Upje voor jou! :slightly_smiling_face:

The same

Probeer je open te stellen ik weet dat het moeilijk klinkt, maar het helpt wel.

Sterkte. En je kan het beter maar wel een keer zeggen, want het heeft wel echt grote invloed gehad op je relaties tot nu toe. Het is echt beter om het een keer te zeggen, dan kan je eindelijk geholpen worden en kan je beter nieuwe relaties aangaan. Dus ik hoop echt dat je die stap gaat zetten.

Wauw… das ook even een verhaal waar je stil van wordt :slightly_smiling_face:. Je hebt nu professionele hulp zeg je, maar toch krijg je dit verhaal niet over je lippen, vertrouw je die hulpverleners dan wel. Je moet iemand in vertrouwen nemen over dit dat is denk ik je eerste stap. Of laat die mensen die je helpen dit lezen?

En begin inderdaad bij jezelf en je eigen lichaam, tuurlijk is het eng als iemand anders je op intieme plekken aanraakt zeker als je zelf niet goed weet wat je leuk vind en wat je te ver vind gaan. Dus mijn raad, voel een beetje bij jezelf wat jij leuk vind.

Je zàl de positieve kant van vrijen ervaren en ik weet dat het makkelijker gezegd dan gedaan is, maar je moet proberen om seks niet als iets negatief te zien. Het hoeft niet altijd pijnlijk voor jou en leuk voor de ander te zijn, in de beste (en in veel van de) gevallen is het juist een samenspel waar je allebei van geniet en dat maakt het juist mooi.

Veeel geluk en sterkte

echt heel veel sterkte, lijkt me ontzettend moeilijk.

Kan je niet gewoon zeggen dat je gewoon nog niet verder wil gaan, wanneer je iemand tegen komt?
als hij echt degene is, wacht hij wel.

Probeer eerst me je zelf te euh, ‘spelen’, zodat je wat hechter met je lichaam wordt, dan weet je wat je fijn vindt enzo…

Dankjulliewel voor de reacties :slightly_smiling_face:, ze zijn zeker bruikbaar. Naja, ik heb mijn exen alletwee vertelt dat ik wou wachten… maar dan komt er gewoon niks van. Ik heb 1 van mijn exen 1.5 jaar laten wachten en er is nooit wat van gekomen, behalve dat ze het totaal niet begrepen.

Hulpverlening… Ja, ik loop dus daar omdat ik o.a. vertrouwensissues heb. Ik kán ook gewoon niet over seks praten op een of andere manier. ( typen is wat anders… ) dus laat staan over aanrandingen. :stuck_out_tongue:

Wauw, wat erg voor je! Ik heb zelf net een periode achter de rug van een hele erge onzekerheid. Dat ik bij alles dat ik deed of zei eerst nadacht: wat zal iedereen ervan denken? En ik was ook heel onzeker over mijn lichaam. Maar ik had hulp van een psycholoog en samen ben ik zekerder geworden en durf ik nu mezelf te zijn. Een ding dat ik heb geleerd is dat het echt goed helpt als je iets waar je mee zit vertelt aan iemand die je vertrouwd. Ik weet het, dit is echt zo’n cliché antwoord maar het is waar. Ik heb vroeger ook met een erg geheim rondgelopen, vergelijkbaar met die van jou, alleen hield ik het op een begeven moment niet meer vol en heb het toen aan mijn ouders vertelt. Ik voelde me toen meteen een stuk beter.
Het is al een stap dat je dit op internet hebt gezet, ondanks dat je hier anoniem bent. Dat vind ik al goed van je. En dat je niet verder wil gaan snap ik heel goed. Toen ik zo heel erg onzeker was, wat ik nog steeds een beetje ben, had ik dit ook. Ik was ook bang om wat mensen van me zouden denken en ik denk dat ik geen relaties heb gehad toen omdat ik mezelf niet accepteerde.
Wat mij heel erg geholpen heeft is proberen mezelf te accepteren en je voorstellen wat je zou denken van jezelf als je iemand anders was. Dan zou je toch ook niet van zulke dingen denken als ‘wat is zij lelijk’

Ik hoop dat ik je een beetje heb geholpen en als je nog vragen hebt ben ik hier voor je.

Succes!!
xxx

Schrijf anders een brief, dan kan je jezelf uitdrukken, en dan kan je je gevoelens kwijt en begrijpen ze het heel goed.

Is dat een idee?

Ik wou net zeggen wat Amethist zegt. In een volgende relatie een brief schrijven of via msn/email/sms etc zeggen. Is misschien onpersoonlijker, maar als je het echt niet over je lippen krijgt en liever schrijft/typt zou ik het zo doen. En maybe kan je daarna werken om erover te praten zodat je niet rest van je leven afhankelijk ben van dingen schrijven/typen. Succes!

Ten eerste, heel veel sterkte hiermee. Lijkt me echt vreselijk. Ten tweede snap ik het 100% dat je hiermee onzekerder bent geworden, het is ook niet niks. Ik zou idd een brief schrijven, sowieso lucht dat op, en is dat misschien makkelijker dan praten. Laat je ook echt niks verplichten door een stomme jongen, je moet dit eerst zelf goed verwerken.

Ik denk dat het goed voor je is als je er alsnog met iemand over te praten, bijv. je moeder of een vriendin. Niet zomaar ff snel, maar denk dat het goed is als je er echt rustig voor gaat zitten en de tijd ervoor neemt. Door er vaker met anderen over te praten wordt het ook al een stukje makkelijker om het te vertellen tegen je vriend :wink: En ik weet zeker dat je vriend je wel zal begrijpen als je het hebt verteld.
En het is nergens voor nodig om onzeker te zijn over je lichaam! :wink: Niemand is hetzelfde, of misschien nog beter gezegd, ‘anders’ is ook normaal.
Hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen :wink:
Succes!

Precies wat ik ook wou schrijven …
Nou ja, @TS echt heel veel sterkte!

Ik ben verkracht op mijn elfde. En hoewel die ervaring verschrikkelijke, emotionele littekens heeft achtergelaten, ben ik er altijd vrij koppig onder geweest. Ik wilde per se dat ik seks zou ervaren op een prettige manier, daarom ging ik er ook best losjes mee om. Mijn eerste keer was op mijn 14e, bijna precies een jaar geleden inmiddels. Het was eventjes doorbijten, maar mijn vriend was zó lief! Uiteindelijk bleek ik me zo op mijn gemak te voelen (1 van de enige eisen die ik mezelf had gesteld) doordat hij hetzelfde heeft meegemaakt als ik.

Voor mij is seks een fijne ervaring geworden doordat ik me er juist voor ging open stellen en me er als het ware in ging verdiepen. Allerlei verhalen in boeken, tijdschriften en op internet omdat ik er zo graag in wilde geloven.

Mijn advies voor je in jouw geval is: praat erover met je psycholoog. Dat is al een stapje verder. Volg het advies van de meiden hierboven op.

Ik wens je heel veel sterkte! Succes meid.

Je hebt ook van die chatsites waar je met hulpverleners kunt praten over je problemen. Kan handig zijn als je het in het echt moeilijk vindt om erover te praten. :slightly_smiling_face:
voorbeeld: questionzone.nl
Ik ging een tijdje geleden door een moeilijke periode en vond het soms gewoon fijn om er met iemand over te kunnen praten, zonder diegene te zien.

Dankjullie wel voor de lieve reacties :slightly_smiling_face:.
Ik ga sowieso een brief schrijven voor mijn eventuele toekomstige vriend, dat was een hele goede tip!! thanks! En daarnaast ga ik het 1 iemand vertellen een psycholoog of iemand waar ik een vriendschap mee heb.
questionzone hou ik in mijn achterhoofd, als het echt echt niet lukt.
En ik moet me er inderdaad gewoon voor proberen open te stellen…

Ik kan je alleen maar aanraden om je vriendjes /scharrels waarmee het serieus wordt in te lichten voor je verdergaat met hen. Zodat ze jouw situatie begrijpen.

up