Te gesloten

Ik ben een heel verlegen meisje en had er eigenlijk geen problemen mee maar ongeveer 3 jaar geleden moesten we in de klas elkaar beschrijven. Iemand zei dat ik verlegen, mysterieus en gesloten was. Nou ja ik wist dat wel. Maar toen vroeg de lerares of ik daar last van had en ik zei nee.

Later dacht ik er veel meer over na. En het werd echt een last voor mij. Dat ik nooit een normaal gesprek kan beginnen met mensen. Vooral met mensen die boven mij staan, zoals op het werk of leraren. En waarom weet ik niet. Ik denk altijd dat ze mij geen goede leerling vinden of geen goede werk nemer. En het werd steeds erger, ben nu zelfs ook voor familie leden verlegen.

Ik ben dit jaar begonnen met een studie en voor mijn gevoel gaat het heel slecht. Heb geen goede cijfers enzo maar ik wil dit wel heel graag. Dit heeft ook vooral te maken met onzekerheid, faalangst en verlegenheid.
Wat mij ook bezig houd is dat 2 leraressen mij apart wilden spreken om te vragen of het wel goed met mij gaat. Tegen 1 heb ik gezegd dat alles goed gaat en de ander heb ik deze dingen wel verteld en over de problemen in mijn familie. Zij had mij doorgestuurd naar iemand die mij kon helpen maar ik heb geen klik met die vrouw en ik kon mij niet openstellen dus daar heb ik 1x mee gepraat.
Ik vond het raar dat docenten aan mij vroegen of het wel goed ging omdat ik juist niet wil dat mensen denken dat het niet goed gaat.
Eigenlijk kan ik me niet openstellen voor iemand, ook niet naar vriendinnen. Zij hebben wel vaak gezegd dat zij dat ook lastig vinden maar ik kan het gewoon niet, ik kan niet tegen iemand vertellen hoe ik mij echt voel zonder mij de schamen. Ik vind dat heel moeilijk.

Ik wilde even mijn verhaal kwijt want ik zit er echt mee en misschien hebben jullie tips voor mij

Ik wil ten eerste zeggen, dat ik het toch knap vind, dat je je hier wel durft open te stellen. Het is helemaal niet beschamend als jij je niet goed voelt, en ik denk dat bijna iedereen dat met mij eens is. Misschien is het een idee om er eerst met een persoon over te praten die heel dichtbij jou staat? Verlegen zijn hoeft niet persé negatief te zijn. Wat mij toentertijd heeft geholpen mijn verlegenheid te verdrijven: ik vroeg me zelf altijd af: Hoe groot is de kans dat er hierdoor iets ergs gebeurt?
En die kans is natuurlijk enorm klein. Heel veel liefs

Goed dat je wat probeert! Die leraressen zijn alleen maar bezorgd om je en hebben het beste met je voor. Ik zou terug gaan naar de ene lerares en vragen of er niet iemand anders is waar je mee kan praten ivm geen klik. Veel succes :slightly_smiling_face:

Ik heb niet echt een persoon die heel dichtbij mij. Heb wel lieve vrienden maar niet echt een beste vriendin en ook geen vriend.
Maar ik denk wel dat het goed is om er met iemand over te praten want na die keer dat ik met die docent er over had gepraat voelde ik me wel wat beter.
Maar ik weet echt niet met wie ik daar over kan praten.

Bedankt voor de tips!! Ga ik zeker wat mee doen

Wel goed dat je dit deelt :slightly_smiling_face:
Ik heb hier zelf ook heel veel last van gehad. Ik was altijd erg verlegen, gesloten en deed alleen mijn mond open als iemand iets vroeg of als ik iets onbelangrijks te melden had. Hier kort mijn verhaal (en hoe het veranderde):
Ik ben altijd al gesloten geweest. Ik sta niet graag in de spotlight en mijn gevoelens houd ik liever voor mezelf. Op de middelbare school waren mijn eerste twee jaar niet erg leuk en toen ik in mijn derde jaar zat en het eindelijk goed ging, overleed er een vriendinnetje van mij. Er was niemand die dit snapte. Niemand wist/snapte hoe ik me voelde. Ik was wel gezellig, deed leuke dingen met vriendinnen, maar vertelde me nooit wat me dwars zat. Dit heb ik zes jaar lang vol kunnen houden.
Tot de universiteit. Het ging nogal mis in het begin: ik heb enorm last van faalangst en terwijl het bij mij lastig ging, ging het bij de rest van de mensen waarmee ik optrok met gemak. Toen ik na een jaar op kamers ging, kwam ik ineens met mensen te wonen die heel hecht waren met elkaar en daar maakte ik ineens deel van uit. Langzaam maar zeker ontdekte ik dat ik niet de enige ben die studeren moeilijk vind en dat het niet gek is om niet te praten. Maar dat áls je ergens over wil praten, dat altijd kan en dat mensen je niet raar vinden en dat je gerust mag huilen en schelden en vloeken en je kut mag voelen zonder je je daarvoor te schamen. Wat ik wil zeggen is eigenlijk dat je misschien ook moet wachten tot je de juiste personen hebt gevonden waarbij je je hart kunt luchten. Ik ontmoette ze pas toen ik 20 was. Twee weken geleden had ik in mijn kamer m’n moeder gebeld en mijn ogen uit mijn hoofd gejankt (ja, ik zat er enorm doorheen). Toen ik ging koken stond ik daar en kwam een huisgenootje/vriendin naar me toe en zei: “eerst krijg jij een knuffel”. Meer niet, maar het deed me wel goed.
Misschien kan je een PB sturen als je er meer over wil praten? Het klinkt heel stom, maar zoals ik me gevoelt heb, zo wil ik dat niemand zich voelt en ik denk dat jij in hetzelfde schuitje zit als ik (ik heb geen problemen thuis, maar over het verlegen en gesloten en faalangst etc). Laat maar weten!

EDIT: mijn verhaal heb ik niet kort kunnen houden :wink:

Ja zou ik wel fijn vinden om met je te praten daar over, jij hebt hetzelfde meegemaakt dus je begrijpt mij waarschijnlijk wel :slightly_smiling_face:

stuur maar een berichtje!

Verlegen is juist een kwaliteit, daar is niks ergs aan. Maar het kan in een valkuil veranderen als je te erg verlegen bent en dan wordt je onzeker. Dat is wat jij hebt dus, als je wilt kan je me een berichtje sturen :slightly_smiling_face: Het helpt zeker als je je er over praat. X