Tandartsangst.

Hello.

Allereerst, ik weet niet of dit hier hoort, dus anders sorry daarvoor.

Ik had vroeger een prachtige rij tanden, ging ieder half jaar naar de tandarts en er was nooit iets aan de hand. Tot we van tandarts wisselden. (Geen idee waarom)
Die vent deed er nooit iets aan, ik heb tot mijn veertiende nooit fluor gehad, gaatjes deed hij niets aan en zei altijd dat alles goed was. Ik heb astma en gebruik daar medicijnen voor, maar deze tasten mijn glazuur aan. Ik heb gele plekjes op mijn voortanden en ik vind ze vreselijk, ik durf mijn mond niet open te doen. We zijn na een tijd opnieuw overgestapt op een andere tandarts.
Nu had ik pas een ontstoken kies, en een ontzettend dik gezicht. Ik smeekte om een tandarts, hoe bang ik ook was. Toen we terecht konden moest ik in de wachtkamer al huilen, ik durfde gewoon écht niet naar binnen. Gelukkig moest ik alleen een foto maken en kreeg ik daarna antibiotica. Ik moest die week erna bellen voor een afspraak om die kies te laten verwijderen, maar ik heb niet gebeld.
Ik durf het gewoon echt niet. Als ik alleen het haakje zie, krijg ik paniekaanvallen. Laat staan wanneer ze aankomen met van die prikken om te verdoven. Ik wil zó graag een mooi gebit, maar ik durf echt niet naar de tandarts. Die angst is op dat moment zóveel groter als de wil om het wel te doen, ik raak gewoon in paniek.

Weet iemand misschien wat ik moet doen? Dit kan écht niet veel langer, mijn gebit gaat alleen maar achteruit zo.

Mijn buurvrouw heeft dit ook, maar misschien een fobietraining ofzo? Ik heb geen ervaring verder sorry ;(

Of een andere tandarts.

Oh sorry, ik heb niet meer die tandarts die er niets aan deed. xD Ik heb nu wel echt een goede.

Hmm misschien dat je een afspraak kan maken met je tandarts alleen om te praten? Dus dat hij niks doet. Dan ben je ten eerste wel gewoon binnen en in de buurt van al die instrumenten en ten tweede kan je het er met hem dus over hebben. Als het echt héél erg is kan je altijd overwegen om naar de kaakchirurg te gaan en het onder volledige narcose te laten doen. Die kies verwijderen.

Toch naar de tandarts gaan. Je angst kan je alleen overwinnen om toch te gaan.

Was het maar zo makkelijk.

Over die prik om te verdoven.

Ik was vorige week bij de tandarts, ook na laaang uitstellen omdat ik 't echt niet durfde. (en ik zat alleen in de wachtkamer, aaargh, 40min lang!!!). En eens binnen zei ik: “Uhm… heb je mss zo een verdoof-watje, zodat ik de naald van de verdoving niet voel?” En toen zei die: “Nou… Dat gebruiken we eigenlijk alleen bij kinderen, het is eerder een placebo effect, dat werkt helemaal niet, je zal wel zien!”

En dus hij gaat verdoven en ik heb NIETS NIETS NIETS van die naald gevoeld!!! En ik heb nog extra goed opgelet of ik wat voelde, maar nee. En toen ik vroeg hoe dat kwam zei ie “Nou, het gaat gewoon om heel rustig die naald erin te schuiven” Dus, die verdovingsprik zou eigenlijk geen pijn moeten doen! :grinning:

En echt waar, gewoon DOEN, ik weet hoe eng het is, maar weegt dat op tegen het rotgevoel dat je nu steeds hebt iedere keer je je tanden ziet? Het duurt hooguit een uur en dan ben je achteraf zooooooo blij! (ik iig wel, maar ik moest een wortelkanaalbehandeling, niet trekken)

Veel succes!

Ik weet dat het verschrikkelijk is, maar je moet er wel doorheen. Ik had ook een angst en daardoor durfde ik echt niks meer. Ik kwam amper buiten. Maar mijn moeder heeft me zowat gedwongen dat ik de dingen die ik totaal niet durfde toch moest doen en, ookal merkte ik er toen niks van, het heeft me wel geholpen. Ik merk nu pas hoe sterk ik nu ben. Dus even door de zure appel heen bijten, heel vaak. Maar hoe vaker je het gewoon doet, hoe makkelijker het word.

Dit is echt wel iets anders als amper buiten komen, en ja, ik weet waarover ik praat. Op dat moment krijg ik gewoon echt een paniekaanval en kan ik alleen maar huilen. Dus die tandarts wil mij op zo’n moment ook niet graag helpen.

er zijn ook speciale angsttandartsen,misschien kun je daarheen gaan

Ja, dat weet ik. Alleen het is wel angst. Ik kreeg ook paniekaanvallen, maar het is gewoon echt doorzetten. Ik denk dat je het gewoon moet beseffen dat het maar angst is. Je kan je ook op zulke momenten afvragen: ‘Wat is het ergste wat er nou kan gebeuren?’ Dat heeft me ook veel geholpen.
Je kan ook naar een psycholoog gaan om erover te praten.

Ik ben bang voor pijn, ontzettend bang. En dat vind ik heel vreemd, want ik heb eczeem en als ik jeuk heb krab ik net zo lang tot het bloed.

Om de een of andere reden ben ik nooit bang geweest voor de tandarts. Vind dat die stoelen ook altijd lekker zitten. Als ik bij de tandarts in de stoel zit, sluit ik altijd mijn ogen en relax.

We leven niet meer in de middeleeuwen, waarbij je kiezen er zonder verdoving worden uitgetrokken. Dus ik snap niet waarom je bang zou zijn als er zo iets als verdoving bestaat?! Dat is toch geweldig?

Oh, ik had dit ook eigenlijk. Toen ik een jaartje of 9/10 was hadden we van tandarts gewisseld. In die periode kreeg ik een gaatje dus ging hij maar lekker boren en alles en er kwam echt zo veel bloed uit dat ik gewoon niet meer naar de tandarts durfde, ik was gewoon zo bang hij/zij weer ging boren en ik werd helemaal panisch als hij maar ook een haakje liet zien of een verdovingsprik… Later had ik me erover heen gezet en ik begon met het goed verzorgen van m’n gebit (flossen, 2 x per dag poetsen, mondspoeling) en nu is er niks meer aan de hand. Je moet je erover heen zetten en denken dat het allemaal voor je eigen bestwil is en dat je dan ook een mooi gebit krijgt (; . Dat is echt het enige wat helpt, er zijn geen andere manieren om van je angst af te komen, helaas.

hm…
na twee jaar uitstellen, heb ik maandag twee verstandskiezen laten trekken…
toen ik die afspraak had gemaakt… moest ik janken en hyperventileren…
ik de wachtrij zat ik al te janken…
en de tandarts en assistente waren zoooo lief voor mij,
ik heb totaal geen pijn gevoelt tijdens het trekken!
het viel zoooo mee!

Weet je, ik weet precies hoe je je voelt… Ik ben ook echt heel bang voor de tandarts. Ik moest een keer mijn tanden laten sealen, wat niet eens pijn doet, en ik heb me toch gehuild, ook al weet ik wel dat het niet nodig is. Het blijft toch eng.

Misschien kun je tegen je tandarts zeggen dat je er zo tegenop ziet, dan kan hij/zij je een beetje gerust stellen. Heb ik toen ook gedaan, als je een beetje een aardige tandarts hebt, houdt hij/zij daar rekening mee!
Verder weet ik eigenlijk ook niet zo goed wat je moet doen omdat ik het zelfde heb.

ik snap jou helemaal door een ervaring met een slechte tandarts ben ik nu doodsbang ook al heb ik nu een goede tandarts.
ik zit nu bij een tandarts die gespecialiseerd is in mensen die bang zijn voor de tandarts dus misschien is dat iets om te proberen.

ja dat is heel leuk allemaal.
maar er zijn ook mensen allergisch voor verdoving zoals onder andere ik.
dus nee het is niet bepaald relaxend als je daar ligt en je voelt gewoon nog alles en je word daarna ziek van de verdoving.

Misschien is het dan een goed idee om geen verdoving meer te gebruiken?