Syndroom van Asperger

heeee,
ik heb een broer van 16, bijna 17. Zelf ben ik 14, bijna 15 (:
hij heeft het syndroom van asperger, een vorm van autisme.
ik word er gewoon helemaal gek van, hoe hij zich gedraagt.
hier een voorbeeldje, zodat je een beetje een beeld krijgt;

mijn broer gaat s’ avonds brood smeren voor de volgende dag. Mijn moeder ziet dat hij de pastapot open doet, zijn mes erin steekt en het mes aflikt. Mijn moeder vindt dit soort dingen vies, dus ze zegt er wat van. Meteen gooit hij het mes op de grond en schreeuwt dat mijn moeder “hem altijd op de kop geeft, dat hij niks mag en dat we ons niet moeten bemoeien met hem” “ik ga wel weer naar boven, als het zo moet”.

aan zulke dingen erger ik me dus heel erg, zoals je waarschijnlijk wel snapt.

verder mag hij mij absoluut niet, en ik hem niet. Elke keer als ik hem zie (ik probeer hem zo veel mogelijk te ontlopen) probeert hij me te irriteren met een klein tikje, of irritante geluidjes. En dit gaat elke dag maar door. Ik word er gewoon helemaal gek van.
Mijn ouders hebben ook wel medelijden met mij, maar ze zeggen altijd dingen tegen me zoals “negeer hem gewoon”. Zodat hij er weer makkelijk onderuit komt.
Je snapt natuurlijk wel, dat dit bijna niet te doen is, omdat ik natuurlijk toch bij hem in huis woon, en hij toch mijn broer is.

verder schaam ik me ook voor hem. Als mijn vriendinnen bij me zijn, zegt-ie alleen heel zachtjes “hoi” ofzo, terwijl de broers van mijn vriendinnen altijd heel
enthousiast mijn naam roepen.
ik hoop dat het nu een beetje duidelijk is voor jullie, haha (:

nou is mijn vraag, zijn hier nog meer meiden met een broer(tje) of zus(je) met het syndroom van asperger? Zodat we er hier misschien over kunnen praten?

mijn excuses als meiden met het syndroom van asperger dit lezen, dit is absoluut niet aanvallend of gemeen bedoeld tegenover mensen met het syndroom van asperger, dit is alleen voor mijn broer.

xxxxx

Mijn zus heeft ook het syndroom van Asperger, maar zij is juist helemaal niet zo agressief en ik kan eigenlijk best goed met haar opschieten, zeker nu ze op kamers zit want dan kunnen we ook niet op elkaars lip zitten. Wat vervelend voor je dat je broer je echt probeert te irriteren, dat lijkt me echt heel vervelend. Natuurlijk is het ook moeilijk voor hem, want hij voelt zich misschien ook niet zo gelukkig.

toch weet ik niet zo goed wat je kunt doen. Ik weet wel hoe je je voelt, ik heb vroeger ook wel eens momenten gehad dat mijn zus en ik flinke ruzie hadden en dan zaten we elkaar echt ontzettend te irriteren met dezelfde dingen; geluidjes, tikjes, blikken, etc. bij mij is dit vanzelf ook over gegaan en we hebben nu een hele sterke band.

is daar misschien bij jou ook gewoon kans voor? spreek misschien af om elkaar gewoon een tijd met rust te laten, en eventjes geen ruzie te maken of elkaar te irriteren.

yesss een reactie, haha!
ja het is indd heel vervelend!
we hebben wel vaker “afspraken” gemaakt, het probleem is dan meestal dat hij ze na minstens 1dag weer verbreekt…

-

zit niet in zo’n situatie dus weet er niet zoveel van, maar lijkt me heel vermoeiend voor je; sterkte, hoop dat jullie band snel beter wordt!

Flink lastig. Ik kan me bijna niet voorstellen hoe het voor je ouders moet zijn.

Ik weet niet hoe ik daarmee moet omgaan, ik heb zelden mensen met autisme ontmoet, gesproken of contact mee gehad. Ik weet eigenlijk nog net wat het is…
Ik weet wat dat het moeilijk is omdat jij je aan hem zal moeten aanpassen. Lijkt me vermoeiend. Veel sterkte, ook voor je broer want hij heeft het natuurlijk ook niet gemakkelijk.

Mijn oudere broer heeft ook asperger. 1 ding: vergelijk hem NOOIT met anderen hij heeft niet gekozen voor asperger en hij moet socialiteit leren terwijl het voor de meeste mensen gewoon aanleg is.

ten 2e Negeren, Negeren, Negeren mn broer heeft wel is minuten de duurbel ingedrukt gehouden om me te stangen, op een gegeven moment verveeld het ook voor hem. (blijf doen wat je doet)

ik ad vroeger dikke haat aan mn broer maar et wordt minder. heb je ook het gevoel dat je ouders hem ook voorstrekken omdat ie asperger heeft?, zo ja: probeer dit te negeren, doe dingen met je vrienden. Voor hem is het waarschijnlijk al super dat hij sociale contacten heeft.

zoek iets dat jullie samen leuk vinden, b.v filmpje kijken.
en leer omgaan met teleurstellingen… . (mn broer beloofd veel maar er komt vaak niks van…

dankjewel voor jullie tips, ik heb ze opgevolgd, vooral dat negeren is moeilijk! maar het helpt wel aardig.
oja, en dat over leuke dingen en een betere band? dat zit er voor ons niet in, ik wordt gewoon al geïrriteerd/bang als ik hem zie, ik haat hem gewoon. het is niet leuk om dit over je broer te zeggen maar als je al 14 jaar lang elke dag door je broer wordt gesard wordt je er echt wel een keer gek van.

maar dat negeren helpt dus best wel, alleen gaat hij nu over op mn andere broertje en zusje,
hier erger ik me ook aan, en ik zeg er wat van.
dan voelt hij zich weer aangevallen, en gaat weer over op mij irriteren.

snappen jullie me eigenlijk nog wel een beetje ? :’)

Misschien moet je ook eens met je broertje en zusje hierover praten, want als iedereen dezelfde strategie volgt, heb je meer kans op succes zeg maar. Het is misschien wel heel ‘hard’ om hem met zijn allen te negeren, maar zo krijgt hij misschien wel het idee dat hij op die manier dus geen aandacht van jullie krijgt.
Sorry, ik heb hier verder helemaal geen ervaring mee! Succes ermee…

@Eksterrr
dat is een goed idee, ga ik proberen! (:
en trouwens helemaal niet hard, hij is ook hard voor ons …

Probeer je er anders ook eens in te verdiepen wat Asperger eigenlijk inhoudt en hoe hij denkt? Natuurlijk geeft zijn ziekte hem nog geen vrijbrief om jullie maar te irriteren of niet te luisteren naar je moeder, maar als jij je voor hem schaamt omdat hij zacht ‘hoi’ zegt tegen je vriendinnen in plaats van dat enthousiast doet, is dat eerder jouw probleem dan het zijne. Om wat meer teruggetrokken en verlegen te zijn en dus zacht gedag te zeggen, hoef je geen Asperger te hebben, dat doen zoveel mensen. Probeer de ziekte van je broer dus ook te accepteren. Op het moment dat hij zich meer begrepen voelt, zal hij zich misschien ook minder irritant gedragen. Wat niet wegneemt dat hij dat sowieso moet doen, maar zo kan je er misschien wel iets beter mee omgaan.

Dit ja. Een gesprek met je ouders hierover kan nuttig zijn. Als je het gevoel krijgt dat hij wordt ‘‘voorgetrokken’’ moet je dit zeker aangeven. Voor je ouders is het moeilijk om de aandacht te verdelen, zeker als een kind ‘‘iets heeft’’ en 'n ander niet.
Mijn mening is dat regels nodig zijn die iets meer rust en regelmaat kunnen bieden. Dit is prettiger voor iedereen. Als iemand (hij dus ook!) regels aan z’n laars lapt, volgen er consequenties. Asperger of niet.

^Precies. Juist iemand met Asperger heeft vaak veel structuur en regels nodig, omdat onverwachte dingen vaak lastig te verwerken zijn voor hen. Als die regelmaat geboden wordt, zal hij waarschijnlijk ook minder vervelend doen. Hij moet daar inderdaad aan werken, maar je ouders hebben wel gelijk dat het enige wat jij kan doen vervelend gedrag negeren is. Dat betekent niet dat hij er makkelijk afkomt (of dat is tenminste niet de bedoeling lijkt me), maar bedenk wel dat het bij hem door Asperger komt en dat het voor hem heel hard werken is om zich “normaal” te gedragen en dat nou eenmaal niet altijd zal lukken, want “normaal” zal hij nooit worden. Voor hemzelf zal dat ook wel lastig zijn, want je nooit begrepen voelen door anderen is niet echt fijn.
Daarnaast heeft Asperger ook wel positieve kanten: waarschijnlijk zal je broer slim zijn, een grote woordenschat hebben en diepgaande interesses hebben.

Maak met je broer een ‘regelplan’, bijvoorbeeld dat hij je 2 minuten per dag mag irriteren, maar niet langer. Zulke dingetjes, snap je? Iemand met Asperger heeft met name behoefte aan een vast patroon, regelmaat.

Hij kan zich niet verplaatsen in anderen en dat blijkt uit de situatie die jij beschrijft.
Jouw broer heeft duidelijk structuur nodig en duidelijke afspraken waar hij zich aan kan houden.
Als ik leerlingen met asperger heb, laat ik hen altijd even razen en daarna spreek ik hen alsnog aan op hun gedrag.
Het gaat ook niet om hun persoonlijk, maar om het vertoonde gedrag.
Dat is ook jouw irritatie. Je irriteert je aan zijn uitspattingen, niet aan je broer zelf. Hij zal ook vast leuke kanten hebben.

Mijn broer heeft ook asperger (21) en ik ben 17.
Hij is echt een schat van een jongen, vaak heel hyper en gedraagt zich heel kinderlijk, eigenlijk bijna altijd vrolijk en heel gezellig! volgens mij heeft mijn broer een lichte vorm van… hij is vroeger wel veel gepest en heeft nu ook niet veel vrienden, maar bij vertrouwde mensen zoals hier thuis en bij werk/vrienden doet hij gewoon heel gezellig :slightly_smiling_face:

Maar op de dagen dat hij chagerijnig is of dingen niet structureel lopen zoals ze horen te lopen in zijn planning dan word hij gek en kan hij echt niks hebben, al noem ik hem aap dan krijg ik een voet in mijn gezicht getrapt (echt gebeurd)

Je moet gewoon als hij goeie dagen heeft zien om leuk met hem om te gaan en als hij slechte dagen heeft moet je hem inderdaad compleet negeren én met rust laten…

Succes ermee! :heart:

; mijn broer is dus op slechte dagen, heel veel agressie, woedeaanvallen etc. maar hiervoor heeft hij ook training. Want hij is echt ontzettend sterk en heeft ons allemaal hier thuis al wel eens flink pijn gedaan. Echt heel sneu om te zien wanneer hij na zo’n ‘gevecht’ ziet/merkt wat hij heeft gedaan ;(

Maar verder is het echt een schat :slightly_smiling_face:

Mijn vriendje heeft het. Ik ken hem al heel lang (vanaf de kleuterklassen en we zitten nu allebei in 6vwo) en zoals hij vroeger was, beschrijf jij je broer nu. Inmiddels is hij heel erg veranderd, niet meer agressief en wordt hij door iedereen geaccepteerd zoals hij is. Hij heeft er ook medicijnen voor, heeft jouw broer dat ook? Misschien dat dat in zijn situatie ook helpt. Natuurlijk heeft hij nu nog steeds moeite met veranderingen en aanpassingen, als iets niet gaat zoals hij het had ‘ingecalculeerd’, kan hij nog steeds af en toe door het lint gaan, maar over het algemeen komt dit niet meer voor.

het is vast lastig om zo met je broer samen te moeten leven, maar ik zou niet echt weten hoe je het kunt veranderen eigenlijk… hij heeft dit nu eenmaal, dat had ie zelf vast ook liever niet gewild, en jullie kunnen er allemaal niet echt wat aan doen.
misschien gaat de agressieve fase wel weer over, zoals bij het vriendje van sassofono?

Probeer begrip voor hem te tonen… aardig tegen hem te doen ook al doet hij vervelend. Waarschijnlijk wil hij zich alleen maar afreageren en vindt hij het leuk omdat jij er in mee gaat. Als je aardig tegen hem doet stopt het waarschijnlijk.