sVerhaal: Titel komt later!

Ik ga een verhaal schrijven op girlscene. Ik doe het nog niet heel lang dus geef maar tips en kritiek. En als je het verhaal leest, wil je dan ook reageren? Dan weet ik of het zin heeft om verder te gaan :wink: Dus… Het is geschreven in tegenwoordige tijd dus zeg als ik er perongeluk verleden tijd in doe. Gebeurt me namelijk nogal vaak haha!

Hoofdstuk 1 - Olivia Jones - Is ze echt zo aardig als ze leek?
Ik loop met Grace door de stad. “Hier moet ik echt even kijken! Die tas is zó gaaf.” Ik volg Grace haar wijzende vinger. Ze huppelt voor mij uit. Ik sjok achter haar aan. We lopen nu al drie uur in de stad. Is dat echt niet genoeg? “Wauw, die moet ik hebben.” zegt Grace. Dan koopt ze hem toch? Ze loopt naar een afgeprijsd kledingrek en pakt een willekeurig t-shirtje. “Zo, deze neem ik!” zegt Grace. Ik heb geen idee waar het tasje nu gebleven is. Grace loopt rustig naar de kassa en rekent af. Grace loopt langs de beveiligingspoortjes bij de deur. Ik schrik van het gepiep. Grace kijkt om. Twee grote mannen van de beveiliging komen op me afgestormd. “Haal je tas maar leeg, meisje.” Grace zucht. “Waar is dat nou weer voor nodig?” De mannen negeren haar volkomen en beginnen aan het onderzoeken van mijn tas. Niks natuurlijk! “Mogen we jouw tas ook nog even controleren?” Grace trekt een raar gezicht. Die ken ik. Ze wordt nu heel bijdehand. “Nee, waarom? Ik heb niks gejat hoor.” Terwijl ze dit zegt weet ik dat ze liegt. De ene man pakt haar bij haar arm. De ander trekt haar plastic tas uit haar handen. Grace worstelt tegen de gespierde armen van de man. “Laat - me - los, hoor je me?” hijgt ze. “Niet zo bijdehand. Als je niets gejat hebt, waarom mag ik je tas dan niet controleren?” Hier weet ze even niks op te zeggen. Ze hervat zich en zegt: “Privacy?” De man doet haar tas open en haalt er een tasje uit. Het roodleren tasje dat ze zo graag wilde hebben. Ze slaat haar hand voor haar mond en kijkt mij aan. “Olivia? Heb jij dat gedaan?” Vuile trut dat ze is! Mij een beetje de schuld geven. “Nou wordt hij helemaal mooi. Jij jat dat tasje en dan geef je mij de schuld!” Grace kijkt me dreigend aan. Het kan me allemaal niks meer schelen. “Kan je me wel dreigend aan staan kijken maar dat tasje zit in jouw tas. Ik heb het er niet in gedaan.” Met bitchfigts kunnen deze mannen nog niet omgaan. Ze kijken van de één naar de ander. Ik loop boos weg. Dag, allerliefste Grace! Succes op het politiebureau. Ik wist al dat ze soms steelt. Maar dit had ik toch niet zien aankomen. En mij dan ook nog is de schuld proberen te geven. Pff, haar hoef ik voorlopig niet meer te zien. Of voorlopig, nooit meer! De hele weg naar mijn fiets denk ik eraan. En ik denken dat we van die goede vriendinnen zijn, die elkaar alles kunnen vertellen, die elkaar nooit laten stikken. Nou, daar geloof ik nu niet meer in. Is het nou zo moeilijk? Echte vriendinnen hebben? Nou, als ik moest kiezen tussen ja of nee. Zal ik zeker ja zeggen…

Ik vind het wel een leuk verhaal ;d.

Leuk verhaal, wel wat vaker op enter drukken [:
Verder?

meeer

Leuk !
Probeer wat meer ruimte tussen de zinnen tezetten :slightly_smiling_face:

Ik zie nergens dat Grace dat andere meisje de schuld geeft?

Dat probeerde ze. Dat ze vroeg of Olivia dat had gedaan?

Ik volg Graces wijzende vinger.

Ik zou deze zin veranderen in
Ik volg Grace haar wijzende vinger.
Dat loopt wat lekkerder.
Tis maar een tip verder goed verhaal :grinning:

3e regel staat: ik sjok achter haan aan.

volgens mij moet dat haar zijn :stuck_out_tongue:

(sorry voor de kritiek op de spelling en foutjes :$)

meeer :relieved:

Ja, bij die zat ik ook al te twijfelen wat ik zou doen, maar ik zal het veranderen.

“Ze hoopte echt dat ik zal zeggen dat ik dat tasje erin heb gedaan!” Ik ben nu al een uur met Emily aan het bellen. We vertellen elkaar elke dag tot in de kleinste details wat we doen, wat we denken en wat we willen. Het meest wordt er geroddeld. Meer dan de helft van de roddels is niet eens waar, maargoed. Emily reageert verbaasd. “Echt? Ik weet dat je alles van haar kan verwachten, maar dit?” Terwijl ik knik realiseer ik me dat Emily dat helemaal niet kan zien.
“Ja! Maarja, ik moet even wat anders aan mijn hoofd hebben. Heb jij nog wat gedaan?” Ze verteld over haar weekje Engeland in de zomervakantie met haar vriendje. Dat wil ik ook! Ik ben al twee jaar niet naar het buitenland op vakantie geweest. Allemaal door die vriend van mijn moeder. Elk jaar Limburg. Dat wordt toch saai, of niet? Gelukkig word ik dit jaar vijftien en mag ik met vrienden op vakantie. In eigen land, maar alles beter dan weer Limburg!

Ik lig bij Philip op de bank. “Ik wil met je mee!” zeg ik met een zeurend stemmetje. Philip zucht voor de zoveelste keer. “Olive, het kan echt niet. Mijn moeder heeft de vakantie al geboekt.” Fijn, nu noemt hij me ook nog is olijf. Hoe ga ik dit overleven? Vier weken zonder Philip. Ik kan wel met andere vrienden op vakantie, maar ik heb Philip liever altijd bij me. Het is niet dat ik aan hem twijfel, dat ik hem niet vertrouw. Ookal zijn die Amerikaanse meisjes vast veel interressanter dan een Nederlands meisje. Het is meer dat ik hem verschrikkelijk ga missen. Hij knijpt in mijn hand. Zwijgend liggen we tegen elkaar aan, luisterend naar Beyoncé. Philips kleine zusje Esmé komt de stilte verstoren. “Phil, Phil! Wat zijn jullie aan het doen?” Er komt een vaag gemompel uit Philips mond.
“Esmé, donder op.” Het kleine meisje is dat waarschijnlijk gewend want ze gaat rustig op Philips bureaustoel zitten. “Wat zijn jullie aan het doen? Vertel nou maar!” Ik moet moeite doen om niet in de lach te schieten. Een vijf-jarig meisje dat haar broer boos maakt. Ik ga dichter tegen Philip aan liggen zodat hij blijft liggen. Hij probeert onder mij vandaan te komen, maar geeft het op. “Laat haar toch. Ze geeft het zo wel op, joh!” fluister ik in zijn oor. En inderdaad, even later loopt Esmé met hangende schouders de kamer uit. Philip ontspant zich weer. “Ik heb een plan: Ik boek ook een ticket naar Amerika en dan sluip ik naar jou hotelkamer en dan hoef ik geen hotel te betalen. Handig toch? Dat gaan we doen!”
“Je snapt best dat dat niet kan.” Deze keer maakt hij zich wel los uit mijn greep en gaat op zijn bureaustoel zitten.

Hoofdstuk 2 - Olivia Jones - “Laat me met rust!”
Shakira knalt uit mijn wekkerradio. Niet nu al. Ik druk op het uitknopje en draai me nog is één keer om. Ik weet dat het niet slim is, maar de warme dekens zijn te verleidelijk. Het volgende moment voel ik iemand aan mijn been trekken. “Olivia, verdomme! Het is half elf! Je had al lang op school moeten zijn.” Shit, shit en nog eens shit! Ik stap snel uit bed en schiet in mijn kleren. Veel tijd om mijn haar te doen heb ik niet. Ik doe mijn blonde haar in een nonchalante staart. Mijn moeder staat als een waakhond bij de deur. “Mam, schrijf anders een briefje. Dat ik opeens naar de dokter moest.” Mijn moeder trekt haar typische nee-dat-kan-ik-niet-maken gezicht. “Laat ook maar. Ik ga!” Ik trek de deur achter me dicht en loop naar de tramhalte. Het is niet ver weg dus ik ben er zo. De bus staat er al. Ik ren er naar toe en stap in. In tegenstelling tot de meeste chauffeurs kijkt deze me vrolijk aan. “Goedemorgen! Loop maar door hoor.” Dankbaar plof ik neer op de bank achter de chauffeur. De bus is niet vol dus ik kan ongestoord muziek luisteren. Ik stop de oortjes in mijn oren.

Als je het leest reageer dan ook. En geef tips, dan kan ik het verhaal beter maken…

Met mijn hoofd leun ik tegen het raam. Voordat ik het weet ben ik alweer twee haltes verder. Ik haal mijn hoofd van het raam. Ik stap de bus uit en steek over. Het schoolplein is, op een paar verdwaalde brugklassertjes na, leeg. Ik sleep mijn tas naar binnen. Ook de gangen zijn leeg. Ik loop zo snel als ik kan de trap op. Ik hoor de stem van meneer van Eijk al. Ik look naar de deur en doe zo zachtjes mogelijk de deur open. Meneer van Eijk staat mijn zijn rug naar me toe. Er is nog een plaats vrij, naast Grace. Maar ja, het zal er toch een keer van moeten komen. Snel loop ik naar mijn plaats en zet mijn tas zo zacht mogelijk neer. Meneer van eijk draait zich om. “Hey, wat dacht je? Laat ik de laatste vijf minuten van de les maar komen. Dan hoef ik toch niks meer te doen?” Stomme vent! Hij heeft altijd al een hekel aan me gehad.
“Zo is het!” roep ik. De jongens achter in de klas maken wat oeh-ah geluiden. Meneer van Eijk schudt zijn hoofd. Bijdehand, zal hij ongetwijfeld denken. De bel gaat. Ik ren de klas uit. Misschien kan ik Grace ontlopen… Maar ze loopt al achter me aan. “Wat is er met jou, zeg? Je praat niet meer met me, je krabbelt me niet meer op hyves.” Snapt ze dit nou echt niet?
“Weet je nog, in de stad? Dat je aan mij vroeg of ik het erin had gedaan?” Grace schiet in de lach. “Dat is toch niet zo erg?” Ja, alles is niet erg in de ogen van Grace. “Laat me maar even met rust, oké?” Ze kijkt me bitcherig aan, zoals alleen Grace dat kan. Dan loopt ze weg. Op de hoek staat Philip met zijn vrienden Matthew, Xander en Alex. Ik loop naar het groepje toe en geef Philip een kus op zijn wang. “Hee! Kwam net te laat bij van Eijk. Gelukkig geen straf.” De jongens lachen. “Lekker dan!” Van Eijk is een van de meest gehate leraren op school. Hij geeft dan wel niet veel straf, maar zijn lessen zijn doodsaai en hij zit altijd aan je. Een klopje op je been, een aai over je hoofd enzovoort. Bah, bah, bah!
“Ey, ik ga weer naar mijn volgende les. Ik zie jullie wel in de pauze.” We nemen afscheid en ik loop op mijn gemak naar het lokaal geschiedenis.

1 ding wat me opviel is dat je veel korte zinnen gebruikt… die remmen het lezen af… en dat je nogal vaak de naam herhaalt… bijvoorbeeld in je 1e deel waren er 3 zinnen waarvan dat er in 2 Grace stond… dat kan je gemakkelijk in zij vervangen:) wel leuk verhaal!

[message=5535756,noline]ManjanaManjana schreef op 09 June 2010 @ 22:15[/message]:~\~~\~~\~~~~[/b] ~\~~\~~\~~~~[b]Met mijn hoofd leun ik tegen het raam. Voordat ik het weet ben ik alweer twee haltes verder. Ik haal mijn hoofd van het raam. Ik stap de bus uit en steek over. Het schoolplein is, op een paar verdwaalde brugklassertjes na, leeg. Ik sleep mijn tas naar binnen. Ook de gangen zijn leeg. Ik loop zo snel als ik kan de trap op. Ik hoor de stem van meneer van Eijk al. Ik look naar de deur en doe zo zachtjes mogelijk de deur open. Meneer van Eijk staat mijn zijn rug naar me toe. Er is nog een plaats vrij, naast Grace. Maar ja, het zal er toch een keer van moeten komen. Snel loop ik naar mijn plaats en zet mijn tas zo zacht mogelijk neer. Meneer van eijk draait zich om. "Hey, wat dacht je? Laat ik de laatste vijf minuten van de les maar komen. Dan hoef ik toch niks meer te doen?" Stomme vent! Hij heeft altijd al een hekel aan me gehad. "Zo is het!" roep ik. De jongens achter in de klas maken wat oeh-ah geluiden. Meneer van Eijk schudt zijn hoofd. Bijdehand, zal hij ongetwijfeld denken. De bel gaat. Ik ren de klas uit. Misschien kan ik Grace ontlopen... Maar ze loopt al achter me aan. "Wat is er met jou, zeg? Je praat niet meer met me, je krabbelt me niet meer op hyves." Snapt ze dit nou echt niet? "Weet je nog, in de stad? Dat je aan mij vroeg of ik het erin had gedaan?" Grace schiet in de lach. "Dat is toch niet zo erg?" Ja, alles is niet erg in de ogen van Grace. "Laat me maar even met rust, oké?" Ze kijkt me bitcherig aan, zoals alleen Grace dat kan. Dan loopt ze weg. Op de hoek staat Philip met zijn vrienden Matthew, Xander en Alex. Ik loop naar het groepje toe en geef Philip een kus op zijn wang. "Hee! Kwam net te laat bij van Eijk. Gelukkig geen straf." De jongens lachen. "Lekker dan!" Van Eijk is een van de meest [b]gehate [/b]leraren op school. Hij geeft dan wel niet veel straf, maar zijn lessen zijn doodsaai en hij zit altijd aan je. Een klopje op je been, een aai over je hoofd enzovoort. Bah, bah, bah! "Ey, ik ga weer naar mijn volgende les. Ik zie jullie wel in de pauze." We nemen afscheid en ik loop op mijn gemak naar het lokaal geschiedenis.

moet dat niet gehaatte zijn?

Ik heb geen ding op de laptop die alles controleerd dus heb ik op google gekeken en daar stond overal gehate dus… ik weet niet haha ik dacht eerst ook van huh…