Studeren en ver weg van vriend

Ik vraag me af, of er hier meisjes zijn die ergens in een verre stad studeren (2.5 uur reizen) en een vriend hebben die nog zegmaar “thuis” zit… Hoe gaan jullie daar mee om?..

ik heb mijn vriend 3 en een half uur verderop wonen!
op en neer reizen als de liefde groot is.

geloof me het wil =D

distance is just a test of god to see how far love can go.

Die vind ik mooi :slightly_smiling_face:
Mijn vriendje woont 2 uur met de auto, 3 uur met openbaar vervoer van mij vandaan. We zitten wel bij elkaar op school, dus doordeweeks zien we elkaar en dan spreken we na school af ofzo.

Upje voor jou!

Maaar studeren jullie dan ook? *Als in een studentenleven hebben en hij niet… ?

ik doe nog gewoon havo en mijn vriend werkt

twee x.

Lijkt me wel minder… maar gelukkig heb je dan wel gratis OV, wat het een stuk makkelijker maakt om in het weekend terug te gaan.

Zelf ga ik pas volgend jaar studeren, in de stad waar mijn bijna-vriend ook studeert. Hij woont daar vlakbij, en voor mij is het iets meer dan een uur reizen. Het feit dat het tot voor kort erg duur was om elkaar op te zoeken is meteen de reden dat het nog geen echte relatie is, maar binnenkort gaan we daten :slightly_smiling_face:
Hihi, ben al helemaal aan het fantaseren over samen in een flatje zitten ipv op kamers ofzo ^^

Succes :slightly_smiling_face:

Ja, da’s erg leuk (: Maar bij mij is het meer het geval dat hij dus achterblijft en ik echt een heel nieuw leven krijg enzo…
Erg moeilijk :frowning_face:

Wat doet hij dan? Studeert hij ook nog of werkt hij?

Gaat dat goed… ? Ik kreeg namelijk nu een beetje de neiging om van andere jongens aandacht te krijgen en dat leuk vond… Normaal had ik altijd iets van; euh, niet te ver, want ik heb een vriend… En nu in een hele nieuwe omgeving (Amsterdam) met veel nieuwe mensen enzovoort, was het steeds interessanter snapje? Doordat ik hem natuurlijk doordeweeks niet zag, ging ik beetje bij anderen die aandacht opzoeken… Heel slecht natuurlijk…

Hij werkt, en heeft nog niet genoeg geld gespaard voor een huisje, dus dat zou (nog) niet kunnen…

Hij is trouwens wel 21, en ik 18, en ik was 16 toen ik wat met hem kreeg… Hij had al een heel leven gehad (als in andere meisjes enzovoort) en mijn leven begon net, MET hem… Ik weet niet of ik nu dus moet doorgaan met de relatie of echt mijn leven gaan leiden hier in Amsterdam…

aahh neee ik ken hem zeg maar sinds de zomervakantie, toen hebben we het in november vorig jaar serieus gemaakt en nu hebben we al bijna jaartje!
We reizen bijna elk weekend wel op en neer
dat is minder leuk
maar je houdt de spanning er wel in als je elkaar om de week ofzo ziet!

ik heb ook al bijna 2 jaar een vriend en sinds een jaar zit ik op kamers en zie ik hem dus ook alleen nog maar in het weekend. Ook ik heb een heel druk leven bij een een studentenvereniging en ik heb ook een baantje in de stad waar ik studeer. Hij is in september pas echt begonnen met studeren en woont nog thuis.
Het is gewoon geven en nemen, en tuurlijk vind hij het niet altijd leuk als ik met verhalen over feesten enz. aan kom zetten en hij kan er niet over meepraten. Maar hij accepteert het en als ik in het weekend weer bij mn ouders ben proberen we echt tijd voor elkaar vrij te maken en doen we ook leuke dingen samen. In het begin is het lastig, maar geloof me je went er echt aan.

Ja, maar omdat ik het zo druk had met andere dingen (misschien ook wel omdat alles nieuw en interessant is) ging ik hem minder missen snapje? En als ik in het weekend thuis kom moet ik werken, vrienden zien en/of leren… Dus zoveel tijd tekort :frowning_face: Op zich houd je de spanning er wel in, maar misschien moet dat juist weer terug komen bij mij? Omdat ik nu ook zoveel nieuwe dingen enzo zie/meemaak, dat ik minder aan hem denk…

Dit is wel geruststellend, maar hoe zat het met interesse voor andere jongens enzo? En hij kent natuurlijk jouw nieuwe vrienden niet echt enzo?.. Daar zit ik vooral mee, dat ik nu die aandacht ergens anders zoek…

Ik denk dat dat komt omdat alles nog nieuw voor je is. Dat had ik in het begin ook, je word in het diepe gegooid waardoor je veel minder aan je vriendje denkt, of anders gezegd je hebt gewoon geen tijd om er aan te denken. Maar hij kent mijn vrienden hier inderdaad niet echt, maar hij vind het niet zo’n probleem omdat als ik thuis ben ik gewoon met eigen vrienden afspreek en met hem. Dus eigenlijk praat ik daar niet zo heel vaak over.

Oké, maar je komt dus ook nog ieder weekend thuis… Ik hoor van zoveel mensen dat ze vroeg of laat toch niet meer naar huis komen en dat het daar allemaal zo anders is en… pff… ik vind het zo moeilijk, ik heb het eergister uitgemaakt met hem om deze redenen, maar ik weet echt niet of ik de goede beslissing heb gemaakt…