Stress

hay, het klinkt misschien heel raar, iemand van 13 jaar met stress, maar ik word er echt gek van.
Ik heb vooral stress vanwege school, en dan even duidelijk: gym. Ik ben ook niet de dunste en daar werk ik ook aan, ben op dit moment al goed bezig en ik zit bij een diëtist, elke dag 40 min crosstrainer en ik eet gezond. Maar toch ben ik nog steeds onzeker en ik zit altijd al weken van tevoren in m’n hoofd met: gym. Ik ben altijd bang voor wat we gaan doen, en dat ik het vast niet kan, en dat het misschien voor de hele klas moet enzo. Maar ik word hier best ongelukkig door, en ik kan me de laatste tijd ook moeilijk concentreren op belangrijkere schoolvakken. Ik oefen thuis ook voor gymopdrachten, omdat ik gewoon zo graag wil dat het lukt… Maar toch lig ik de ochtend voor de gym huilend in m’n bed… Maar die stress is echt vervelend, en ik vroeg me af of mensen hier wat op wisten, want ik laat er mn leven een beetje door beïnvloeden.

Ik was alleen goed in turnen en dat deden we maar 3 gymlessen per jaar :’) verder was ik een drama in gym, met alles.

Ik snap wel dat het stressvol is, maar je moet er niet teveel bij stilstaan. Je bent vast niet de enige die iets niet kan en misschien zien zij jou helemaal niet zoals je zelf denkt. Bovendien lijkt het op dat moment erg, maar niemand zal er zo lang bij stil staan als jij zelf.

Je kunt in een lange trainingsbroek gymmen, en doe niet aan dingen mee die niet wilt. Bij mij op school waren ze daar altijd heel makkelijk mee!

je moet wat meer zelfvertrouwen hebben!
je bent al bezig om iets dunner te worden,
maar vergeet niet dat dat het belangrijkste is!
je hoeft geen dun meisje te worden,
om je goed te voelen.
iedereen heeft een goed vak, en iedereen is onzeker.
ik heb zelf ook angst om voor de klas te staan,
maarja, iedereen heeft wel wat…
wees dus niet zo onzeker en bang voor gym,
het is nergens voor nodig. niet iedereen
is geweldig goed in gym., en je bent ook zeker
niet de enige!

Ja, ik probeer ook altijd de positieve kanten omhoog te halen, en dan voel ik me weer even goed, maar dat gevoel komt weer terug, en dan moet ik eerst alle positieve dingen bedenken om me weer eventjes goed te voelen…

ik heb dat ook een tijdje gehad.
wat ik deed:
ik kocht een kettingje die je open kunt doen,
voor een foto…
ik schreef een klein briefje met m’n 3 mooiste kanten
of de 3 dingen waar ik het beste in ben.
telkens wanneer ik onzeker werd, vouwde ik m’n hand
om dat kettingkje. het klinkt misschien raar,
maar hierdoor voelde ik me veilig. ik wist dat
ik ook mooie kanten heb en dingen waar ik goed in ben.
het is raar, amar hou dit kettingkje om,
en je voelt je na een tijdje beter!
recht je rug, kin omhoog,
en kom maar op met die gymles!

Nee ik heb echt totaal geen leuke klas, alleen de meiden zijn aardig, maar de jongens, bah! ze zijn zo kinderachtig enzo, en echt een kop kleiner, en daarom vind ik het ook zo stom dat ik me zo laat beïnvloeden door hun…

Up, ik ben echt heel erg verdrietig nu, ik heb morgen gym en ik ben ontzettend gestrest.

Hmm ik zou zeggen: ga dan niet naar gym.
Ja heel slecht dat je het misschien ontloopt, maar zo gestresst is echt niet goed hoor.
Ik zou dan naar een leraar gaan, het er met hem over hebben hoe je je erbij voelt.

Natuurlijk is het veel beter als je gaat. Als je het weer eenmaal gehad hebt morgen, ben je blij dat het voorbij is. Denk tijdens de gymles maar de hele tijd aan het einde van de gymles. Aan het opgeluchte gevoel dat je dan hebt. Je moet er dan wel eventjes doorheen, maar het gaat echt VOORBIJ. Plan morgenavond een leuk avondje waar je aan kan denken tijdens de gymles. Probeer je gewoon eens relaxt te voelen, klinkt tegenstrijdig met een gestresst gevoel maar vraag jezelf eens af: waarom zou ik gestresst zijn? Voor die kleinzielige babyface jongentjes uit mijn klas? Nee toch?

En als je echt niet wil, als je er echt huilend tegenop ziet, dan moet je jezelf echt niet teveel kwellen maar gewoon niet gaan. Dat is helemaal geen zwakte, en echt niet erg voor 1x. Maar je kunt niet alle gymlessen ontlopen en je zal wel weer een keertje moeten gaan.
Zeg tegen jezelf dat het goed komt en morgenavond is het allemaal weer voorbij. Dan heb je er voor niks tegenop gezien, want dan is 't voorbij.

-wat een verhaal heb ik weer getypt, maar goed hopelijk heb je er wat aan-

Het is niet raar dat stress hebt op je 13e, heb ik ook hoor.
Dat je niet de dunste bent, is tog niet zo erg?
Ietsjes steviger zijn vind ik soms veel mooier staan bij sommigen,
maar soms zit dat gewoon in je bouw (genen, van je vader+moeder), en kan je dat niet echt zo veel veranderen.
Iedereen is weleens onzeker over zijn/haar eigen lichaam.
Ik ben soms ook wat onzeker dat ik wat niet kan bij gym (bij andere vakken soms ook hoor), maar je moet juist positief denken, al is dat soms echt zo moeilijk. Als je zo denkt dan bouw je alleen nog maar meer stress op.

Ik herken mezelf wel in jou, maar ik had het niet zo extreem dat ik moest huilen.
Het is niet dat ik last had van gewicht of zo, maar ik was gewoon héél erg slecht in gym, niemand koos mij uit en ik haatte het gewoon zo erg. Ik had ook iedere keer stress. :s Ik had ook een hele gemene gymlerares, ze mocht me niet. ><
Bij mij ging het over naarmate ik ouder word.

Probeer het een beetje van je af te zetten, probeer je te concentreren op de leukere dingen.
Ik lachte in mezelf altijd mijn gymlerares uit, dat werkte wel. (’:
En als het echt niet gaat: vertel het aan je ouders, zij kunnen misschien met je mentor/klastitularis er over praten? Je gymleraar kan er dan mss rekening mee houden? Ik denk dat het goed is dat hij het weet. Het is vast niet zijn bedoeling dat jij zo stresst!