Stress, niet lekker in m'n vel, niet wetende wat ik moet doen.

Hoi allemaal,

Oké, dit wordt nogal een lang verhaal denk ik. Ik hoop dat jullie het willen lezen en mij advies kunnen geven.

Momenteel doe ik de PABO en ik heb studievertraging. Ik zit nu zeg maar in het vijfde jaar en ik ben net gestart met mijn LIO. Sinds halverwege de derde is het een beetje bergafwaarts gegaan op mijn stages en ik loop ook sindsdien steeds tegen dezelfde problemen aan, waardoor ik het nu eigenlijk allemaal niet meer zie zitten. Ik vind het erg moeilijk om consequent te handelen en daardoor kan ik de andere vaardigheden waarover ik moet beschikken als leerkracht niet goed in praktijk brengen, zodra ik voor de groep sta.
Het is niet zo dat het totaal slécht gaat, ik ben niet voor niets al zover gekomen en zover dat ik nu mijn LIO toch ben gestart (half jaar later, maar toch). Ik merk dat ik enorm veel stress krijg over stage, niet lekker erdoor in mijn vel zit, daardoor heb ik ook vreselijk last van emotioneel vreetgedrag (echt vreetbuien) en ben daardoor in de laatste 2 maanden ruim 5 kilo aangekomen en dat komt er dus nogeens bij en maakt me nog ongelukkiger.
Mijn LIO ben ik nu gestart op een nieuwe school, frisse nieuwe start, het begon ook lekker, maar ik merk nu toch dat ik na een aantal weken tegen dezelfde problemen aan loop. Mijn mentor is op zich wel tevreden en ziet het als leerpunten, maar ik begin zelf gewoon totaal het plezier te verliezen. Dit was vorig jaar ook al wel een beetje zo, maar nu echt. Ik denk dat het compleet aan mijn eigen kunnen ligt, omdat ik al vertraging heb, ik heb een andere school, al zoveel geprobeerd en voor m’n gevoel loopt het nog niet lekker.
Ik weet ook niet of ik het wel ga halen, misschien wel, maar wanneer en hoe? Het is voor mij wel duidelijk dat ik er geen plezier uit haal, ik ben er enorm nerveus door, slaap slecht als ik de volgende dag weer voor de klas moet staan. Ik heb dit ook al wel besproken met mijn mentor op school (de hogeschool, zeg maar, niet op de stage), maar niet zo specifiek als ik er nu over denk.
Stoppen komt nu steeds vaker door m’n hoofd spoken, maar ik vind het zo zonde… maar ik weet ook niet of ik dit wel ga halen en hoe ik me daarna dan voel.

Het is volgens mij nogal een onsamenhangend verhaal geworden, maar ik hoop dat jullie er wijs uit kunnen worden en kunnen adviseren wat ik nu moet doen.

Heb je het er al met je stagebegeleider over gehad?

Als je elke keer tegen hetzelfde probleem aanloopt, zou ik daar aan gaan werken (ik weet niet wat het probleem is). Desnoods hulp van buitenaf? Ik zou het ook zeker met je begeleider van stage bespreken, zodat hij ook weet wat er aan de hand is!