Stranded at the sunset

Leunend tegen zijn auto keek Frank naar de zonsondergang. Als er een meisje naast hem had gestaan, was dit een ontzettend romantisch moment. Door de zon kreeg de lucht een oranje gloed, met felle gele en roze streken. Het leek wel een schilderij. Toch kon Frank er niet bepaald van genieten. Het enige waar hij aan kon denken was de rest van zijn leven. Hij had alles wat hij had achter gelaten - wat al niet veel was. Voor hem lag een groot leeg doek, nog leger dan de droge vlakte waar hij naar staarde. Daar was de zon te zien, en waar was zijn zon, zijn lichtpuntje? Wat moest hij in godsnaam gaan doen? Wat deed hij eigenlijk in dit godsverlaten oord, the middle of nowhere? Hij deed zijn ogen even dicht en masseerde zijn voorhoofd. Hij vroeg zich af wat Layla op dit moment aan het doen was. Hij wist wel wat ze had gedaan als ze hier was geweest. Bij het zien van de prachtige zonsondergang had ze zijn hand gepakt, en hij had er zachtjes in geknepen. Ze hadden elkaar kort aangekeken, geglimlacht en hun blik vervolgens weer op de horizon gericht.
Toch kon hij niet zeggen dat hij het jammer vond dat ze hier niet was. Hij wist wat hij had achtergelaten en hij wist waarom hij dat had gedaan. Daar had hij absoluut geen spijt van. “Je moet leven met de consequenties van je keuzes,” had een wijs man hem ooit verteld. Frank was het daar honderd procent mee eens, of zoals ze hier zeggen: he couldn’t agree more.
De zon was inmiddels zo ver het land in gezakt dat hij alleen nog een klein puntje zag. Hij wist dat het tijd was om verder te gaan, te beginnen aan dit splinternieuwe leven. Frank keek even naar de rode truck waar hij tegenaan leunde en klopte zachtjes op het warme metaal. “Jij en ik, we’re in for a hell of a ride.

leuk! ben benieuwd hoe het verder gaat!

thanks! maar verder niemand? :frowning_face:

Oké, nou, ik post lekker toch een nieuw stukje haha
Let me know what you think!

Er komt een moment dat je leven verandert. Een moment waarop je het verleden achter je laat, en de toekomst voor je ligt. Het moment waarop je zelf de controle neemt over je leven. Ik zal eerlijk zijn: dat moment komt niet voor iedereen. Heel veel mensen blijven het verdoofde schaduwspel volhouden wat zij hun leven noemen. Een kantoorbaan, gezinnetje, elke zomer met de caravan naar Frankrijk – zoiets. Zij zijn niet de mensen waar boeken over geschreven worden, waar films over worden gemaakt. Natuurlijk hebben zij hun eigen, minuscule probleempjes, maar het zijn geen situaties van leven of dood. Zij zijn geen helden, ook geen criminelen, zij zijn slechts figuranten op deze overvolle aardbol. Veel van jullie eindigen zoals zij. Rustig maar, dat is niet erg! Er zijn figuranten nodig om te lezen over de mensen die wél het lef hadden om de controle te nemen. Zonder de figuranten zou de wereld waarschijnlijk uitbarsten in een strijd tussen goed en kwaad. De figuranten houden de boel een beetje in toom, zij maken de pieken van de eeuwige cyclus van het leven lager en de dalen hoger.
Volg je me nog? Waarschijnlijk niet. Daar kan jij ook niks aan doen. Ik ben nu eenmaal niet altijd even goed te volgen. Dat komt omdat ik weinig praat met mensen. Wat zeg ik – ik praat nooit met iemand. Dat komt omdat niemand me ziet. Er was een tijd dat ik iemand had om mee te praten, om mee te spelen. Die tijd is helaas allang vervlogen. Het enige wat ik nu kan doen is toekijken naar hoe die persoon de controle terugneemt over zijn leven, en hopen dat hij ooit kan inzien dat alles met een reden gebeurt.

meer:)

verder!!

up? (A)