Story: Nothing Lasts Forever.

Nothing lasts forever.

Don’t go,
Please stay,
Don’t you remember,
You said forever.

https://pbs.twimg.com/media/BBo9I3RCYAALEoW.jpg:large

Lisa

‘In weken van onzekerheid en vragen durfde ik niks te zeggen. Als onze ogen ontmoetten probeerde ze met haar stralende ogen zinnen te schrijven, maar ze waren nog onduidelijk. Als we praatten leek het alsof de klik weg was, net als de lichtjes in haar ogen en de perfectie in haar lach. Ze kon stralen, maar als ze met mij was leek het alsof ze haar manier van zijn kwijt was.
Maar ondanks deze verandering bleef ze mijn aandacht trekken. Op deze momenten wist ik niet wat ik moest doen. Maar ik bleef. Door dik, dun, goed en fout bleef ik bij haar. Als ze huilde probeerde ik haar te steunen, hoewel ik niet wist hoe omdat er een grote afstand tussen ons leek te zitten.
Ze was geweldig en dat was verschrikkelijk. Als ik aan haar dacht wou ik huilen en lachen tegelijk. Ik had zoveel mooie dingen met haar kunnen delen zonder dat ze iets wist van wat ik voelde, maar tegelijkertijd maakte het me kapot dat ik iets voelde wat geen werkelijkheid kon zijn en wat ik nooit aan haar kon vertellen. Ik was al zo lang niet meer verliefd geweest op een meisje, dat ik niet meer wist hoe ik er mee om moest gaan.’
Ik zuchtte. Ik had er moeite mee om dit te vertellen.
‘Maar de vragen en onzekerheden die ik weken lang had gehad, werden in één klap beantwoord. Ze kuste me, zomaar. Zacht, teder, lieflijk en perfect zoals zij was. Ik besefte me dat ze zich precies voelde als ik deed al die weken. Een vervelend gevoel ontwikkelde zich in mijn onderbuik. Als ik deze kus voortzette, maakte ik alles kapot. Noch lachend, noch huilend, maakte ik me los uit haar omhelzing. Ik keek haar diep in haar ogen aan, zoals ik nooit in iemands ogen durfde te kijken, maar ik las een soort zwakheid. De zinnen die ze al die tijd had proberen te schrijven in haar ogen, kwamen duidelijk naar voren. Ze zat niet lekker in haar vel en probeerde op deze manier haar leven te veranderen.
Weken vlogen bij maar we hadden geen contact. Mijn stabielheid ging achteruit en ik had geen idee hoe het met haar was. Ik viel in mijn oude gewoontes en kwam steeds dieper in de put. Ik begon alleen, zonder vrienden, zonder liefde en zonder talent. Ik kon maar één kant op; omhoog. Maar nu ik op de top sta, kan ik alleen nog maar omlaag.’
Saar legde haar hand op mijn knie.
‘Toen kwam ik haar tegen; verstrengeld in de armen van haar vriend. Ik bleef van een afstand kijken omdat ze haar geluk nu leek te hebben, de geluk die ik haar niet kon geven en dit kon ik niet van haar afnemen. Haar vriend zag me wel en wenkte me. Ik kon geen kant op. Rustig liep ik op hun af. Ik probeerde me af te sluiten van alles wat ik voelde en zette een welgemeende glimlach op, want ik was nog altijd blij om haar te zien. Ik gaf haar vriend een kus op zijn wang en wachtte af wat ze deed. Tot mijn verbazing trok ze me naar zich toe, gaf me drie kussen en knuffelde ze me. Ik zag de verandering die haar was ondergaan; ze straalde weer. Ik genoot van hoe ze eruit zag. We namen rustig afscheid en ze zei dat ze me nog wel zou sms’en om een keertje af te spreken. Ik was blij voor haar, ze leek weer energie te hebben gevonden om te leven. De weken zonder contact waren goed voor haar geweest en ik was bang dat als we weer contact zouden hebben, ze weer achteruit zou gaan.
Maar ik had hier geen grip in; ze bleef me opzoeken. Ik kon me niet van haar afsluiten. Ze leek ook niet achteruit te gaan. We hadden al weer een hele tijd contact maar we hebben het nooit gehad over wat er is gebeurd. Tot we weer afspraken, precies op die plek waar het was gebeurd. Ik stond precies op de plek waar we hadden gezoend en vroeg me af of het haar zou opvallen. Maar ze deed iets wat ik niet verwachtte. Ze kuste me wéér. Net zo zacht, teder, lieflijk en perfect als ze dat al een keer eerder had gedaan. Maar anders, want dit keer kon ik haar niet loslaten. Ik zei haar nog dat het niet kon, ze had een vriend, ze was ouder en ze was eindelijk gelukkig.’
Mijn ogen begonnen te stralen. Ik genoot op dat moment.
‘Onze relatie heeft maanden geduurd. We waren allebei gelukkig. Zij steunde mij, ik steunde haar. Haar kracht en liefde trokken mij aan. But nothing lasts forever. Ik had het kunnen weten.
Zie liet me los, dat voelde ik. Het was weer zoals eerder. Ze straalde, altijd en bij iedereen, behalve bij mij. Weer vroeg ik me af wat er was, maar nog steeds hield ik mijn mond. Ik lag in haar armen op de bank, maar de ruimte tussen ons leek eindeloos. Het was alsof onze passie weg was. Maar dat was het niet. Er stond alleen iets tussen ons in. Ik kwam er pas achter toen ik bij haar binnen kwam en ik haar huilend aantrof op haar bed. Ik sloeg mijn armen om haar heen en troostte haar, anders als eerst, want nu wist ik hoe ik haar moest steunen. Ze huilde in mijn armen en bleef maar huilen. Ze was depressief, ik zag het. Ze kon haar leven niet voor mij op het spel zetten. Zij was tenslotte al een vrouw en ik nog maar een meisje. Dit betekende einde relatie.
Maar het ging niet goed met haar. De littekens op haar armen leken er meer te zijn als eerder. Ze was haar reden van leven kwijt en iedereen kon het van haar ogen aflezen. Het raakte uit met haar vriend en ze ging steeds meer achteruit. Ze had geen energie meer, ze was op, ze kon alleen nog maar huilen. Ze kon het niet meer aan…’
Er liep een traan over mijn wang. Saar probeerde haar te steunen, maar wist niet hoe?
‘Ze pleegde zelfmoord. De polsen, doorgesneden.’ Ik barstte in tranen uit.

https://pbs.twimg.com/media/BBkNyOPCUAArr38.jpg:large

Komt wss nog een stuk achter aan! Meningen en tips altijd welkom.
Hoop dat jullie het mooi vinden?

Ben heel erg geïnspireerd door het verhaal ‘Eerbetoon’

Ik heb het even veranderd ik een ik-figuur vanuit Lisa. Maakt het makkelijker.

Haha, ik herken inderdaad duidelijk stukken van Eerbetoon :slightly_smiling_face:

Maar leuke originele twist eraan gegeven. ik lees m op mn telefoon dus inhoudelijke tips gaan lastig nu, die hou je van me tegoed :slightly_smiling_face:

Thanks! Ja klopt, jou verhaal heeft me erg geïnspireerd!

Wat mooi :slightly_smiling_face: Ik volg…

http://www.ewallpapers.co/thumbs/beautiful-girl-t2.jpg

Maya

Samen liepen we door het bos. Ik voelde me eindelijk verbonden met haar. In mijn ooghoeken zag ik hoe ze een hand door haar donkere haren haalde. Ze was zo mooi. Vandaag zou er hopelijk een eind komen aan deze tijd van verdriet.
‘Lisa…’ zei ik zachtjes.
‘Ja, wat is er?’ Ze keek me lachend aan. Ze bleef altijd lachen, ook als ze niet goed in haar vel zat. We stonden stil en ik keek haar diep in haar blauwe ogen aan. Toen kuste ik haar. Ik hoefde er niet over na te denken want ik wist dat dit was wat ik al heel lang wou. Ze beantwoordde mijn kus, wat er op wees dat ze er niet tegen was. Ik hield haar stevig vast, om haar de liefde te geven die ze verdiende, en streelde haar haar. Lisa probeerde los te komen uit mijn omhelzing.
‘Dit kan niet…’ fluisterde ze met een toon van spijt. Ze keek me diep in mijn ogen aan. Ik zag haar ogen zoals ik ze nog nooit had gezien. ‘Je hebt een vriend.’
Ik sloeg mijn ogen neer. ‘Maar ik ben verliefd op je.’

Deze kus veranderde me wel, want het ging beter daarna. Lisa zocht geen contact met me dus ik dacht dat ze de ruimte nodig had om het te vergeten. Dus ik probeerde haar te vergeten. Zonder succes want mijn hart vond het schijnbaar nodig om haar een deel van mijn leven te maken. Ze zat in alles wat me lief was, in alles wat ik vertrouwde. Ik stond vaak op het punt haar te sms’en maar bedacht me dan dat ze veel gelukkiger was zonder mij. Ik vond het niet leuk maar besloot het te laten. Zolang zij gelukkig was, was ik ook gelukkig.
Ik stond samen met René in de stad te knuffelen. ‘Lisa!’ Hoorde ik hem ineens schreeuwen. Ik maakte me los uit zijn armen en keek om. Lisa kwam lachend op ons af gelopen. Mijn ogen begonnen te stralen dat voelde ik. Ik zag een straal van perfectie en ik was zo blij om haar te zien! Ze gaf René een kus op zijn wang en zag haar naar mij kijken. ‘Kom hier!’ Gilde ik bijna. Ik kon niet wachten om haar in mijn armen te sluiten. Ik trok haar naar me toe, gaf haar 3 kussen en knuffelde haar stevig.
‘Waarom ben je niet meer langsgekomen?’ Vroeg ik haar lachend.
‘Ik was druk, met school en zo.’ Ik baalde dat ze zo afstandelijk was en dacht dat het misschien toch aan mij lag.
‘Ik moet gaan.’ Zei Lisa vluchtig.
‘Oke, leuk je weer gezien te hebben! Ik sms je van de week wel, goed? Om een keer iets af te spreken! Ik heb je gemist.’ Ik zei dit met een glimlach om te zien wat haar reactie was.
‘Ik heb jou ook gemist. Ik spreek je nog!’ Ze kreeg tranen in haar ogen, wat betekende dat ze nog steeds hetzelfde voelde. Ik gaf haar een kus en nam afscheid. Ik was zo blij haar weer gezien te hebben en eindelijk weer contact met haar te hebben! Maar ik sprak één ding met mezelf af; niet praten over wat er is gebeurd.

Persoonlijk vind ik dit stuk minder mooi als het eerste, maar het moet hihi.
Heb doordeweeks minder tijd om te schrijven, helaas, maar doe mijn best om zo snel mogelijk te posten!

Ik vind het echt mooi! Verder!

Ik ben echt blij dat je zo enthousiast bent!
Zit nu ziek thuis dus alle tijd om te schrijven :slightly_smiling_face:
Begin nu en hoop het vanmiddag te kunnen posten. #opzoeknaarinspiratie!

Beterschap! :upside_down_face:

Dankjewel! Ik ben gister weer naar school gegaan (nog niet helemaal beter) dus heb geen tijd gehad om een stuk te schrijven. Ik zit diep in het schoolwerk, dus, ik doe mijn best om zo snel mogelijk te posten!!!

Yeah! :upside_down_face:

Lisa

Ik keek recht voor me uit. Geen flauw benul van wat er gebeurde. Ik kon alleen maar huilen. Ik kreeg de helft van de woorden niet mee, maar ik wist hartstikke goed waarom ik hier was: mijn grote liefde was dood. Ik zat hand in hand met René, haar ex-vriend. Ik leerde hem via Maya kennen, maar ik zag hem ook steeds vaker, waardoor onze vriendschap ook sterker werd. Vooral toen we een verdriet deelden, werd onze band verdikt.
Na de begrafenis besloten we nog een kop koffie te drinken. We liepen samen door het park naar het café. ‘Wacht even.’ Zei René ineens.
Ik draaide me naar hem toe en zag dat hij tranen in zijn ogen had staan. Het was aantrekkelijk als mannen huilden. René was dan ook geen lelijke man. Hij was best knap en zeker wel mijn type. Maar hij was van Maya, en dat zou hij ook altijd blijven. Zijn wereld lag bij haar en hij had het enige wat nog over was van haar… Haar hart.
‘Waarom heb ik haar laten gaan?’ Ik hoorde het verdriet in zijn stem. Vluchtig moest ik wegkijken omdat ik schuldgevoelens kreeg. Tranen sprongen in mijn ogen bij de gedachtes over wat Maya en ik achter zijn rug om hadden gedaan.
‘Ik wil haar terug.’ Zei René ineens. Bij het horen van deze woorden brak ik. Natuurlijk willen we haar terug. René sloot zijn armen om me heen terwijl ik in zijn armen huilde. Als Maya ons zag had ze lachend gezegd dat we wel een stelletje leken.
‘Waarom gebeurd dat? Waarom gebeurd het elke keer als je iemand verliest, dat je bij alles wat je doet weet wat ze denkt en zegt?’ fluisterde ik door mijn tranen heen.
‘Dat heet rouwen meisje.’ René gaf me een kus op mijn voorhoofd.

Aaaaaaaawh… :upside_down_face: More

Aaaawh! More, More :grinning:

Ben aan het schrijven! Je bent de enige die leest, volgens mij.

Welnee! Volgens mij zijn er stiekeme lezers! Lezers die nooit wat zeggen, maar het verhaal wel leuk vinden…

Lisa

‘Kom, daar is een mooi tafeltje!’ René wees op een hoog tafeltje die in de hoek van het café stond. Ik liep achter hem aan naar het uitgekozen tafeltje. ‘Een beetje uit het zicht, niet slecht, toch?’
Ik glimlachte naar hem en ging rustig zitten.
‘Wat kan ik jullie brengen?’ Het vriendelijke gezicht van de serveerster verscheen.
‘Een caramel cappuccino, alstublieft.’ Zei René. Vragend keek ze mij aan.
‘Warme chocolademelk met slagroom.’ Ik zette een vriendelijke lach op.
We zaten een tijdje in een stilte tot de serveerster ons gevraagde drinken had gebracht. Waarbij ik haar vriendelijk lachend bedankte.
‘Maya had gelijk.’ Zei René ineens. Vragend keek ik hem aan.
‘Hoe bedoel je, Maya had gelijk?’
‘Je lacht. Je lacht altijd als ik je zie. Het maakt niet uit wat er gebeurd of gebeurd is, je blijft vrolijk. Dat is leuk aan je.’ Ik lachte verlegen en keek weg. ‘Maya was gek op je, weet je dat?’
Verbaasd keek ik op.
‘Ze had het heel vaak over je.’ Ging hij verder. ‘Ze bewonderde je heel erg. Dat je biseksueel bent en jij je hier niet voor schaamt tegen over de mensen waar je van houd.’
Ik keek René nog verbaasder aan als ik al deed. Ik kon niet geloven dat ze hem dit had verteld! Ik voelde een sprankeling woede opborrelen.
‘Het is niet erg! Er is niks mis mee.’
Ik zuchtte. ‘Merkte je niks aan haar?’
‘Ze was depressief. Maar ik dacht dat het kwam vanwege onze breuk. Ze had een brief naast zich liggen. Ook één voor jou trouwens.’ Hij rommelde in zijn zakken en haalde een enveloppe met mijn naam erop uit zijn rechterjaszak. ‘Ze had een brief aan mij geschreven en daarbij dat deze enveloppe met jouw naam erop. Ze vroeg me in de brief hem niet te lezen en aan jou te geven.’ Ik pakte de brief aan en stopte hem in mijn tas.
‘Ga je hem niet lezen?’
‘Jawel, maar nu nog niet.’ Ik keek hem glimlachend aan.
‘Willen jullie nog iets drinken?’ Ik keek naar de serveerster. Ze had lang bruin haar en fel groene ogen. Ik wist bijna zeker dat ze kleurlenzen in had. Ik keek op mijn horloge om te zien dat het al bijna vijf uur was.
‘Nee, dank je wel.’ Zei René vriendelijk. Hij richtte zich weer op mij. ‘Ga mee naar mijn huis.’
Ik keek hem met een scheef gezicht aan. Hij begon te lachen.
‘Nee, niet op die manier! Ik vind dat je niet alleen moet zijn nu. Het is een zware dag geweest en ik ben ook liever niet alleen.’ Ik twijfelde even.
‘Goed dan.’
Ik trok mijn jas aan terwijl René afrekende. Ik stak mijn handen in mijn jaszakken en voelde de brief van Maya. Ik voelde me schuldig tegenover René.


Ik ga meteen verder met schrijven, maar alvast een stuk !

http://data.whicdn.com/images/51135234/tumblr_mgzig2toYJ1riznqso1_400_large.png

René

‘Ik laat pizza bezorgen, goed?’ Ik gooide mijn jas over de stoel die in de gang stond. Lisa plofte neer in een van de beige stoelen in de woonkamer.
‘Daar heb ik wel zin in. Dit was me wel een dagje hoor.’
‘Doe je schoenen maar uit hoor, als je wilt. Wil je wat drinken?’
‘Ja, lekker. Wat heb je?’
‘Hmm… Wijntje!?’
‘Oeh, verdriet wegdrinken, kom maar op!’ Ze had een speels lachje op haar gezicht en gaf me een knipoog. Ik bleef Lisa aankijken terwijl ik een pizza bestelde. Lisa was prachtig.
‘Nou kom op, waar blijft die alcohol?’
Ik moest lachen op de manier waarop Lisa ineens was veranderd. Ze leek eerst heel verlegen en afstandelijk, maar nu was ze zo zelfverzekerd. Het was leuk aan haar. Ik liep naar de stoel waar ze in zat en bleef voor haar staan. Ze keek me vragend aan en ik zag dat ze zich afvraagde wat ik van plan was.
‘Wat?’ Zei Lisa uitdagend. ‘Ga je me nu zoenen?’
Ik zag dit als een kans en boog voorover. Ik plaatste mijn handen in haar zij en begon haar te kietelen. Ze schaterde het uit van het lachen. Ze sloeg haar armen om mijn nek heen en drukte zich dicht tegen me aan zodat ik op haar viel en haar niet meer kon kietelen. Haar gezicht was ineens heel dichtbij het mijne. Vluchtig gaf ze mij een kus op mijn mond en duwde me van haar af.
‘Schiet nou is op, ik heb zin in wijn.’ Zei ze lachend.
‘Ik loop al!’ Ik liep naar de keuken en schonk twee glazen zoete witte wijn in. De rest wat nog in de fles zat, nam ik mee naar de kamer. Net toen ik de glazen en de fles neerzette ging de bel. Pizzabezorger! Dankbaar nam ik de pizza aan en betaalde ik.
‘Voedsel!’ schreeuwde ik. ‘Pak jij even twee bordjes?’
Ik kreeg geen antwoord. ‘Lisa?’ Ik liep de woonkamer weer in en trof Lisa huilend ineengedoken aan met de brief van Maya in haar handen.
Ik ging naast Lisa zitten op de leuning van stoel. ‘Oh meisje toch!’ Ik knuffelde Lisa om haar te troosten. Ik wist echter niet hoe ik haar het beste kon steunen omdat ze, net zoals Maya, het beste verdiende.

OMG. Weer zo mooi!

Echt geweldig hoe enthousiast je bent hihi. Eind van de middag denk ik weer een stuk! x

Ik raak enthousiast van jouw schrijven! Vindt het zo mooi :grinning: Kan niet wachten op het volgende stuk