(Story) Gouden sterren

Dit is geen standaard verhaal, al zou je dat op het begin nog wel denken. Dit verhaal gaat een hele andere wending krijgen, iets wat niemand verwacht. Veel plezier :sunglasses:

Ik keek in zijn ogen. Nu pas viel het me op dat er gouden spikkeltjes schitterden in zijn bruine iris. Een kriebelend gevoel in mijn onderbuik maakte van mij meester, en ik wendde zenuwachtig mijn blik af. Ik had geen idee wat ik moest zeggen. Want wat ik ook zei, het kwam er alleen maar haperend uit, of het was zo zacht dat het amper verstaan kon worden. Dus daarom zei ik maar niks, en staarde naar de rand van mijn tafel. ‘Elise?’. Zelfs zijn stem klonk perfect.
‘Ja?’. Gelukkig kreeg ik dat wel uit mijn mond, maar meer zou het ook niet worden. Ik voelde mijn handen zachtjes trillen en ik streek wat over de kaft van mijn boek, zodat het niet zo opviel. Nog steeds staarde ik naar mijn tafel, omdat ik hem stomweg nog steeds niet aan durfde te kijken, in de angst dat ik weer dat gevoel zou voelen. Nou ja, met dat gevoel was niks mis, maar ik was zó ontzettend bang dat hij het kon merken… Want hij mocht absoluut niet weten wat ik voor hem voelde. Hij zou het aan zijn vrienden vertellen, en die zouden me voortaan met een rare blik aankijken, ik wist al precies hoe dat zou gaan. Hij raakte me aan. Die aanraking zorgde voor een tinteling in mijn hele lichaam en ik mijn ogen werden groot van schrik. Ik voelde mijn hoofd rood aanlopen en knipperde met mijn ogen. ‘Eh… w… wat?’, stamelde ik. Nu keek ik hem aan. Hij had kuiltjes in zijn wangen en zijn lieve, bruine ogen met de spikkeltjes lachten me toe, wat weer zorgde voor dat gevoel in mijn buik. ‘Ik vroeg me af of je me vanmiddag wat kon uitleggen over Engels, want jij bent daar toch best goed in?’. Verward staarde ik hem aan. Had… had hij het nu tegen míj? Ik, Elise, het stille meisje uit de klas dat nooit, maar dan ook echt nooit iets uit mezelf tegen iemand zei? Maar toch was het echt zo, want hij keek me recht aan. En klasgenoten om me heen hadden niets gemerkt, waarschijnlijk omdat ze het te druk met zichzelf hadden. Geluiden van driftig schrijvende pennen, neuriënde meisjes en de norse stem van de leraar, die wat van de stof probeerde uit te leggen aan een groepje dat aan zijn lippen hing. Het was alsof al die geluiden achtergrondgeluiden werden, en alleen hij en ik nog bestonden.

Leuk!
Ben benieuwd wat die wending is!
Duss ik volg zekerr :slightly_smiling_face:
Snel verder :metal:

Het verhaal is super!
Ik heb echter wel een beetje opbouwende kritiek;
I.p.v maakte mij meester is het misschien mooier als je overmeesterde doet.
Ook zou ik dus daarom in regel 6 vervangen door alleen daarom

Sorry voor de kritiek, ik vind het echt een goed verhaal!
Ik ga dit zeker volgen :slightly_smiling_face:

Heel mooi geschreven! Je schrijft het moment echt pakkend en prachtig gedetailleerd.