[Story] Born to be a model :]

[i]Lieve Roos,

Ik word gek van me populariteit en rijkdom.
Het lijkt alsof ik een leger heb, iedereen wil mij zijn.
En waarom snap ik niet eens.
Ik ben doodnormaal, best wel slim en heb blonde haren met blauwe ogen.
Oké, ik mag dan wel rijk zijn. Maar dat is dan ook het ene ‘bijzondere’
aan mij. Iedereen aanbid me zo vanwege me ‘goddelijke’ lijf zoals Tom het zou noemen. Ik mis je echt heel erg, hoe gaat het daar in Amerika?
Al leuke Amerikaanse jongens ontmoet. En zijn de hamburgers nog lekkerder als hier? Haha, ik hoop dat je weer snel terug komt.

Super veel lebbers van een chagarijnige Marijke.[/i]

Ik sluit me computer af. Roos is mijn beste vriendin, ze is voor een halfjaar verhuist naar Amerika. Omdat haar vader daar werk had, heel goed werk blijkbaar. Maar ik heb nog zat andere vriendinnen, ook wel mijn robot leger genoemd. Oké, een paar van me robots zijn leuk. Maar de rest zijn maar wat aanhangels die denken dat ze populair zijn omdat ze met mij omgaan. Ik ben dus zegmaar, de queen of the school.
Nu zal je vast en zeker denken dat ik een arrogante slet ben met téveel make-up, een anorexia lichaam en korte rokjes.
Verkeerde gedachte dus, ik ben doodnormaal. Draag skinny jeans zoals iedereen, en koop gewoon bij de h&m. Alhoewel, ik moet toegeven, ik heb ook wel wat merk kleding. Welkom in mijn drama leven.

Lijkt me leuk ! =D, wel oppassen; als je bijvoorbeeld zegt; me robotleger moet het mijn robotleger zijn, voor de rest goed =D

meeer :grinning:

haha oke bedankt voor de tip, ik zal erop letten.
Nog meer verders & commentaar is welkom :’]

Verder!

HUP! DOORSCHRIJVEN JIJ! NU :cowboy_hat_face:

Nou hier dan nog maar een stukje haha :’]

Als ik met een van die normale vriendinnen uit het robotleger door de stad loop, genaamd Michelle zie ik weer eens jaloerse gezichten mijn kant op kijken. Ik word er gek van dat iedereen me zo prachtig vind. Zelf vind ik mezelf een gewoon meisje, wat je waarschijnlijk al had gemerkt.
‘Marijke! Dat truitje, daar pleeg ik een moord voor.’
Ja, dat is dus Michelle. Ze is lief maar af en toe een beetje gek.
Net zoals ik dus, vandaar dat ze mijn vriendin is.
‘Als je in de gevangenis komt vanwege moord ga ik je niet verdedigen hoor.’
Ik probeer zo serieus mogelijk over te komen maar als ik het verbaasde gezicht van Michelle zie hou ik het niet meer. Michelle kijkt me nog altijd met gefronste wenkbrauwen aan, heel even, maar dan ook echt heel even, dacht ik dat ze het meende maar zodra ze me met een lacherig gezicht aankijkt weet ik al heel goed dat ze toneel speelt.

‘Ik had je bijna geloofd, hahaha ik zal maar naar je moord-truitje rennen, dadelijk is hij uitverkocht.’
Ik zie Michelle al naar het truitje toerennen voordat ik me zin kan afmaken.
Ik kijk rond, om te zien of ik nog een leuk kleding exemplaar zie voor me nog net niet ontplofte kleerkast. Maar nee, niks voor mij te zien.
Maar dat zal wel door het feit komen dat we in een merk winkel zijn.
Ralph Lauren genaamd. Ik ben er niet weg van, alhoewel ze heel soms leuke dingetjes hebben. Zoals het moord-truitje van Michelle. Als Michelle afgerekend heeft slenteren we de winkel uit, op naar de volgende winkel.

  • Commentaar is altijd welkom, ik schrijf niet heel veel dus ik wil wel op me foutjes letten :]
    En hoop dat het niet te lang is, want als ik een stuk weg zou laten dacht ik dat het misschien té saai zou worden. Het word nog spannender, maar ik wil niet alle drama in het begin laten komen :’]

Meer!

MEER NU!

Als we op een terrasje zitten kijk ik naar de tassen van Michelle die onze tafel omringen. En daar, eenzaam in een hoekje staat een h&m tas en een Zara tas. Dat is dus mijn gedeelte van het shop avontuur.
Michelle praat weer eens aan een stuk door over haar aankopen, ik knik af en toe ja, maar eigenlijk heb ik niet veel interesse in haar verhaal.
‘Marijke, je hebt zoveel geld en je koopt alsnog net 5 dingen, jou logica snap ik dus echt niet.’
Ik had al kunnen bedenken dat Michelle weer zoiets zou zeggen. Ja, deze zin had ik dus wel gehoort van Michelle’s verhaal.
‘Dat heb ik je toch al vaak genoeg uitgelegd lieve schat. Maar oké, ik leg het wel nóg een keer uit. Omdat als ik nu nog meer kleren ga kopen mijn kleerkast ontploft. En ik denk niet dat me moeder daar blij mee zou zijn.’
Ik zie Michelle nog met haar ogen rollen, maar voordat ze iets wil zeggen bedenkt ze zich en houdt ze zich maar stil, godzijdank.
Ja ze is lief, en ze is me vriendin maar af en toe word ik knettergek van haar. ‘Ga je mee naar mijn huis?’ Vraag ik om haar toch maar een plezier te doen. ‘Ja natuurlijk!’ Jup, ik heb weer een glimlach op Michelle’s gezicht getovert. Als we bij mij thuis zijn gaan we even naar onze schoolsite. Ik klik op roosterwijzigingen met de hoop dat er een les uitvalt, maar nee, onze leraren zijn weer kerngezond. Zoals gewoonlijk. Opeens rukt Michelle de muis uit me handen.
‘Waar heb jij last van?’
‘Marijke kijk! Op de voorkant van de schoolsite.’
Ook ik zie het bericht nu en lees het vluchtig door.

[i]Hallo Leerlingen,

Wij geven jullie een kans om een echt model te worden.
Deze kans word gegeven door middel van een wedstrijd.
Voor meer informatie, vraag je klassenmentor.

Vriendelijke groet de directeur.[/i]

  • En nu lieve mensen, ga iktv kijken. Heel misschien post ik dadelijk nog wat :’] Kusjex

haha leuk!

leuk, maar let goed op dit:

Net zoals mij dus, vandaar dat ze mijn vriendin is.
Het is: net zoals ik dus, vandaar dat ze mijn vriendin is.

ABN :] verder mag je wel doorgaan

verder!!!

haha dankjewel :]
Daar ga ik vaak de fout in ja.
Zal het verbteren :’]
Ik schrijf morgen weer,
want ik heb nog proefwerk week.
Dus moet vroeg naar bed.
xje

Zelf vind ik mezelf een gewoon meisje, wat je waarschijnlijk al had gemerkt.

^kijk daar praat je eigenlijk tegen de lezer, snap je? Niks mis mee, maar of je moet dat door het hele verhaal blijven doen of je moet het nergens doen…

Verder!!!

Meer

haha ja ik weet, maar vond het wel grappig om te doen zegmaar :’]
Maar ik hou me verhaal gewoon hoe ze leven, en een beetje tussen door: Dat is dus michelle, een lief meisje maar af en toe nogal gek, net zoals mij dus.

Zo praat ik ook een beetje tegen de lezer, zo is mij manier van schrijven zegma, en ik begin weer met een nieuw stukje :’]

‘Marijke, dat is je kans!’
‘Kans voor wat?’
Ik had er nooit aan gedacht om model te worden, het leek me wel leuk. Maar het is niet wat je noemt me ultieme droom.
‘Geef je gewoon op! Ik geef me ook op, dan doen we het samen, en wie weet worden we wel ontdenkt! Dat is toch géwéldig?’
Ja, Michelle meende het. Want ze zegt geweldig alleen zo nadrukkelijk als ze het meent.
‘Oke ik geef me op, maar dan moet jij je ook opgeven hoor, anders ben ik zo zielig en alleen.’ Ik trek een zielig gezicht om het wat te overdrijven.
‘Jaja gekkind. Ik geef me op, kom we schrijven ons in.’
‘uuuuh, Michelle, ik wéét dat je enthouiast bent. Maar moeten we niet even aan onze mentor vragen wat die wedstrijd wel niet inhoudt?’
‘Uh ja, slim plan.’

Als Michelle naar huis is loop ik naar benden.
‘Maaaaaaaaaaama?’
‘Ja schat?’
‘Mag ik meedoen aan een wedstrijd om model te worden?’
Deze vraag had ik blijkbaar niet hoeven te stellen want ik weet dat mijn moeder zo graag wilt dat ik model word.
‘Oh kindje, je wordt eindelijk verstandig! Nátúúrlijk mag dat, ik ben zó trots op je.’
Ik glimlach en ren de trappen weer op naar me kamer. Ik ga op me vensterbank zitten en staar uit het raam. Meestal vind ik het na 3 seconden saai, maar deze keer niet. Helemaal niets zelfs, want aan de overkant van de straat zie ik een geschenk uit de hemel staan.
De goddelijkste jongen uit de eeuw.
Bruine haren, getint lichaam, blauwe ogen en een ongelooflijk lekker lichaam. Ik zie dat hij me kant op kijkt, ik glimlach en loop naar beneden, op naar mijn toekomstige prins op het witte paard. Hoop ik dan.

  • Sorry voor het lange stukje :’]

More!