Stoppen of doorgaan?

Oke prepare voor een lang verhaal. Als je dit te lang vind, lees het dan niet aub, heb echt serieus advies nodig…

Vorig jaar september had ik een relatie met ‘S’. En wát waren we gek op elkaar! Echt ongelofelijk… Het voelde als een droom, waarvan ik dacht dat hij nooit uit zou komen.
Maar toch kreeg ik twijfels, ondanks dat ik hem echt geweldig vond qua karakter/persoonlijkheid. Hij was ontzettend lief, stoer, betrouwbaar en was bereid alles voor me te doen. Hij was echt aan het vechten voor onze relatie. Ik kon goed met hem praten, zowel serieus als gewoon onzin. Ik kon met hem lachen, met hem huilen. Alles aan hem zeggen, zelfs de meest genante dingen. Waarom ik die twijfels had? Geen idee. Het leek alsof ik me niet meer aangetrokken voelde tot hem qua uiterlijk, maar dat was toch raar? Ik heb echt mijn best gedaan me erover heen te zetten, ‘want het gaat toch om het innerlijk’, zeggen ze. Hij was zo ontzettend perfect, ik kon het gewoon niet geloven. Maar, uiteindelijk ging het uit na 3 maanden. Ik was er kapot van. En hij nog erger dan ik. Hij at niet meer, sliep niet meer en smeekte me het opnieuw te proberen na 3 maanden ‘rust’. We hadden elkaar misschien te vaak gezien, dachten we. Dus: opnieuw een tweede poging. Ik had (en heb) ontzettende moeite met hem los te laten, misschien omdat dit echt mijn eerste liefde is? Nog steeds voelde ik me niet aangetrokken tot hem.
Eerlijk is eerlijk, als je je niet aangetrokken voelt tot het uiterlijk van je vriend, dan werkt de seks ook voor geen meter. Ik vond het op een gegeven moment geen eens meer fijn om met hem te zoenen, ik kreeg een soort afkeer. Ik was zo erg gefocust op mijn irritatiepunt. Terwijl hij echt niet lelijk is, juist niet. Veel meisjes vonden hem juist echt erg knap. Ook kreeg ik steeds meer ergernissen aan hem: zijn uitspraak, zijn manier van doen, alles begon me letterlijk en figuurlijk te ergeren. Ik lette op de meest idiote dingen. Ik maakte het uit, want ik hield hem zo voor de gek. Maar, ook deze keer was hij er kapot van. Hoeveel hij heeft gehuild kan ik niet eens meer tellen, vond het echt verschrikkelijk. Ik leek er niet zo’n verschrikkelijk last van te hebben, zoals hij dat steeds had. Daarna hebben we elkaar een paar maanden niet meer gesproken en probeerden elkaar te ontwijken, wat erg moeilijk was, omdat we samen lessen hadden. We zagen elkaar dus constant.
Toch 4 maanden later, kregen we weer contact. We gaven toe dat we elkaar mistten. Hij had inmiddels een nieuwe vriendin en ik een nieuwe vriend. Maar, we wisten beide dat het nergens op sloeg, we wilden elkaar vergeten. Ik maakte het uit met mijn toenmalige vriend, want ik vond het niet terecht om met hem te gaan, terwijl ik eigenlijk niks voelde (kwam ik achteraf pas echt achter). Hij had nog 2 maanden met zijn vriendin, maar zij was zo gek(!!). Ze wilde zelfmoord plegen als hij het met haar uit zou maken.
Hij gaf toe dat hij me terug wilde, maar dat hij zijn vriendin ook niet alleen wilde laten.
Hij durfde het niet uit te maken. Hij wilde een paar weken de tijd, zei hij. Om alles op een rijtje te krijgen. Ikzelf leek hem echt terug te willen, maar ook toen waren mijn twijfels niet weg. Vanaf dat punt dat het de eerste keer al uitging waren ze nooit weggeweest. Maar, toch was er iets waarom ik hem niet kon vergeten.
Uiteindelijk koos hij voor haar. Ja, ik was wel gekwetst op de een of andere manier, want hij ‘hield toch zoveel van me?’ en nu kiest hij voor haar? Die gestoorde? Na die 2 maanden maakte hij het uiteindelijk uit, omdat hij haar ook maar raar begon te vinden, bezitterig.
Ze bleef hem stalken, ze stuurde zelfs haar moeder op hem af. Het deed me wel degelijk wat dat hij een relatie had met een ander, maar of ik er echt kapot van was? Nee. Het was meer dat ik hem gewoon liever niet met iemand anders zag.
Nu weer na een paar maanden hebben we echt goed contact. Want, toen hij voor haar koos, heb ik lang niet meer tegen hem gepraat (wat me vrij logisch lijkt/leek).

Nog steeds zijn we elkaar niet vergeten en hij wilt mij 100% zeker terug, maar nog steeds zijn mijn twijfels niet verdwenen… zelfs na 1 jaar en 3 maanden niet! Aan de ene kant wil ik hem echt terug, omdat ik bang ben dat ik nooit meer iemand zal gaan vinden zoals hij. Iemand die zoveel van me houdt en zoveel voor me overheeft, zoiets zie je gewoon tegenwoordig niet meer vaak. Maar, aan de andere kant… wat als ik me nou weer zo erg ga ergeren als toen? Ik kan hem toch niet opnieuw kwetsen? Ik weet niet wat ik voel, wat ik zou moeten doen, wat het beste is. Ik weet het gewoon niet meer. Ik zit compleet vast. Het kost me ontzettend veel energie, omdat ik totaal geen zekerheid heb van mezelf.
Hij heeft vandaag nog gezegd dat hij op me zal wachten, al duurt het hem zijn leven, zei hij. Dat raakt me natuurlijk. Maar, wat zouden jullie doen in deze situatie? Er is zoveel gebeurd en zoveel gezegd en zoveel gediscussieerd. Het is toch typisch dat we na zo’n lange tijd nog steeds aan elkaar denken (en hij mij terug wil). Ik ben er gewoon niet zeker van. Bij twijfel niet doen, zeggen ze. Maar, wat als hij de ware voor mij is en ik nooit meer iemand ga vinden zoals hij…? Telt uiterlijk dan nog mee? Telt de lichamelijke aantrekkingskracht zwaarder als alles voor de rest geweldig is aan hem? We zijn bijna klaar met onze havo en gaan allebei hbo doen. Hij is 18, ik bijna 17. We waren van plan samen te gaan wonen. Ik had mijn volledige toekomst met hem al ingepland, maar nu lijkt dat allemaal stuk te gaan.

Zeg alsjeblieft niet dat we nog ‘te jong’ zijn. Want, dit is absoluut verre van kinderspel en geflirt. Dit is/was echt een serieuze relatie, waar we allebei voor gedaan hebben wat we konden. Alleen kwam het van mijn kant gewoon niet volledig. Waarom weet ik echt nog steeds niet. Het is al een paar weken bezig, dat ik van hem weet dat hij mij terug wil. Maar, wat wil ik?! Moet ik me gewoon over mijn irritatiepunten heen zetten of werkt het gewoon niet?

Ik wilde gewoon mijn verhaal even kwijt, in de hoop dat iemand mij advies kan geven of mij te vertellen wat jijzelf zou doen in deze situatie.

Echt bedankt alvast!

Ik zeg altijd een ex is niet voor niks een ex. Als ik jou was zou ik er niet opnieuw aan beginnen, je wilt hem toch niet een derde keer kwetsen? Als het de ware voor je was geweest had je niet zoveel twijfels gehad.
Je moet het zelf weten, doe wat je hart je ingeeft!

Ik denk dat je, als je je heel goed voelt bij iemand, sowieso sneller gaat ergeren aan die persoon. Je wordt bijvoorbeeld ook eerder boos op een gezinslid dan op een klasgenootje. De irritatie zou misschien ook wel de puberteit geweest zijn… Ik zou zeggen: begin gewoon weer met afspreken en overhaast je niet! Dan kun je altijd nog zien of het een kans heeft of niet.

Als je veel van iemand houdt en diegene lief hebt, vind je diegene meestal ook bijna automatisch mooi en aantrekkelijk toch? Gewoon omdat je van hem houdt.

Wel raar dat jullie toch steeds weer terug bij elkaar lijken te komen, ik zou eerst proberen om toch achter je ware gevoel voor hem te komen want je moet hem niet nog een keer kwetsen… Alleen de vraag is: hoe kom je daar achter?

Zie dit maar als een upje, misschien hebben anderen tips! :slightly_smiling_face:

Upje voor jou

Ik zou er goed met hem over praten, misschien ook wel over je twijfels. En als je besluite opnieuw te beginnen het heel erg rustig aan doen…

Ikzelf herken de situatie want nu het 3,5 maand uit is met mijn ex waarmee ik 4,5 jaar heb gehad merk ik dat ik toch weer naar hem toe begin te trekken. Misschien heb je soms gewoon even tijd nodig waarbij je niet met elkaar omgaat om te zien dat je erg veel om elkaar geeft? Zo voelt het bij mij tenminste. Ik denk dat als jullie allebei graag genoeg willen en zolang je open en eerlijk naar elkaar blijft je het wel kan laten werken…

Hopelijk heb je hier wat aan!

Ik denk dat als je weer wat met hem begint je je weer gaat irriteren? en ik denk ook dat je hem niet ineens wel aantrekkelijk gaat vinden… Dit is allemaal wel moeilijk zeg! Maar je kunt toch gewoon proberen om weer af te spreken, niet te vaak en rustig aan doen. Dan merk je vanzelf wel of je het leuk vindt en hoe het gaat :slightly_smiling_face:

Dankjulliewel!
Ik vraag me af hoe dat zit met lichamelijke aantrekkingskracht… Iemand misschien hetzelfde of iets soortgelijks?
Soms denk ik echt van JA ik wil hem terug. En dan 't andere moment weer: naah nee.
Zo raar!

Nog meer mensen misschien advies?

Ik weet niet, die opwellingen van ik wil hem terug, is dat niet louter uit verliefdheid omdat je hem toch geweldig vindt? Het minpunt is, verliefdheid gaat over na een tijdje… Want je zegt zelf dat je dan later weer twijfelt… Ook moet je leren enkel aan jezelf te denken in zo’n situatie, als je een liefdadigheid wil doen kan je ook een puppy halen! Ik heb enkel slechte ervaringen met terug met exen te beginnen… Maar volg je hart (’:

misschien kun je afspreken om zeg maar een tijdje veel met elkaar op te trekken, zonder dat je ‘eraan vast zit’? zodat je kan kijken hoe het gaat… dan krijgt hij natuurlijk wel heel hoop.

Over die opwelling… dat is zeker geen verliefdheid… Want, dat ben ik niet. Ik denk dat ik ben overgegaan op houden van in deze hele periode. Want, als hij langsloopt heb ik niet meer dat dramatische van in het begin: OH DAAR LOOPT-IE! Toen was ik verliefd, maar dat heb ik gewoon niet meer.

Misschien is dat ‘vrijblijvend’ met elkaar optrekken wel een goed idee.
Bedankt!

Misschien nog meer mensen met een frisse blik?

/

Je houd hem steeds voor de gek, dat vind ik best gemeen. Begin alleen iets als je het echt meent met hem.

^ is moeilijk als je aan de andere kant heel veel van hem houd.

up voor jou meid, succes.

ik heb bijna twee jaar lang met mijn ex gehad het was in het begin geweldig en vollop passie maar na ongeveer een jaar raakte ik die kwijt… hij had alles voor me over en was ontzettend lief voor me maar ik begon me aan alles wat hij deed of wat hij zei te ergeren… sex wilde ik niet meer en zoenen probeerde ik tot het minimum te beperken als hij me aanraakte verstijfde ik en had ik liever dat hij dat niet deed… in het begin was het niet zo erg maar naar mater de tijd vorderde wel… ik wilde zo graag dat mijn gevoel terug kwam en dat het weer net zo kon zijn als in het begin en zo hebben we het nog bijna een jaar volgehouden… hoe graag je ook wilt dat je je niet ergert aan iemand en dat het gevoel weer is zoals het was bij mij bleek en ook bij een vriendin van mij dat het niet helpt… hij was mijn eerste liefde en dat zal hij altijd zijn… hij heeft nu een nieuwe vriendin en ik ben voor een jaar naar amerika, ik vind het niet leuk om te zien dat hij een nieuwe vriendin heeft tuurlijk maar ik weet dat ik dat gevoel nooit meer terug zal en kan krijgen dus hoop dat hij desondanks toch gelukkig met haar wordt en daar een toekomst mee kan opbouwen. ik zou hier niet meer aan beginnen ik weet precies hoe je je voelt wat als ik niemand meer vind zoals hij want dat denk ik nu zelf ook wel eens… maar soms heb je gewoon geen invloed op wat je voelt… je wilt wel maar je kan het niet

wooow sorry voor dat ubberlange verhaal ik bleef maar typen had niet eens door dat het zoveel was :flushed: