stoppen of doorgaan?

Dit is het begin van mij nieuwe verhaal:

Een harde klap. Verschrokken kijk ik achter me. Nadia ligt op de grond, haar gele kaasfiets ligt half op haar. Ze heeft haar ogen gesloten en er sijpelt bloed langs haar slaap. Ik knijp in mijn handremmen, gooi mijn fiets op de grond en zo snel als ik kan ren ik naar haar toe. Inmiddels is er een man van een jaar of veertig naast haar geknield en probeert contact met haar te krijgen. Het lukt niet. Haar been ligt heel onnatuurlijk. Ik krijg er een misselijk gevoel van in mijn buik.
Nog geen twee minuten geleden hadden we nog slaande ruzie. Ik riep naar haar dat ze dood kon vallen en fietste er hard van door. Maar zo letterlijk had ik het niet bedoelt!
Opeens grijpt de man naar Nadia’s pols en voor twee seconden kijk hij me met grote ogen aan. Dan buigt hij zich naar haar lippen en blaast haar longen vol lucht. Hij wacht een paar seconden en drukt dan drie keer op haar borst. Hij herhaald dit een paar keer. Er stoppen meer mensen en een vrouw van een jaar of zestig belt de ambulance. Ze is en paniek en maakt grote handgebaren. Ze verteld in welke straat het is en dat er iemand bezig is met mond op mond beademing.
Het is zwart, overal zwart waar ik kijk. Zwarte rokken, shirtjes, hoeden, panty’s, broeken en pumps. Vier intens verdrietige mensen staan op een rijtje. Ik herken hun gezichten maar kan ze niet meer plaatsen. De laatste paar dagen kan ik aan niets anders denken dan mijn schuldgevoel.
“Oh Nienke, wat moeten we nou zonder Nadia?” een dikke traan rolt over mijn wang. Ik kan haar geen antwoord geven. Ik geef haar een hand en knik haar meelevend toe. Dan condoleer ik haar vader, haar broer en als laatste haar zus. Haar zus kijkt me indringend aan, ze zegt verder niets. Haar ogen staan koud en kil, ze heeft heel de begrafenis nog geen traan gelaten in tegenstelling tot haar moeder.
Samen met mijn moeder ga ik aan een tafel zitten. Mijn moeder pakt een plak cake en reikt de schaal naar mij.

stoppen of doorgaan?

het gaat wel heel snel allemaal… het ene moment ligt ze op de grond en dan is het opeens bij de begrafenis…

Als ik jou was zou ik ook nog eventjes op je spelling letten, vooral werkwoordspelling maar ook en i.p.b in ofzo. Het kan best een goed verhaal worden maar ik vind het niet echt bijzonder ofzo, sorry.

ik snap er niets van.

Ik ook niet.

Het ene moment ligt die vriendin halfdood op straat en dan staat ze ineens, *POEF*, op een begrafenis?

Ik kan nu ook niet zeggen of je moet stoppen of doorgaan, want die keuze moet jij maken (: