Stom :(

Hoi meiden!

Ik heb een soort van probleem waarvan ik niet zo goed weet wat ik er mee moet. De reden dat ik het hier op het forum zet is omdat ik het heel graag van mij af wil schrijven. Het is redelijk lang, en ik zal proberen het zo duidelijk mogelijk te omschrijven :flushed:

Ik heb mijn verhaal in losse kopjes omschreven… Alvast bedankt voor het lezen!

Het zit zo:

Ik heb al meer dan 3 jaar een vaste vriend. Alleen de laatste paar maanden gaat het niet altijd even goed. Zijn niet tot nauwelijks meer intiem en soms lijken we eerder goede vrienden / broer-zus dan geliefden…. Ook zegt hij soms van die dingen die ik ontzettend kwetsend vindt. Bijvoorbeeld dat hij behoefte heeft om meer met andere mensen om te gaan. Of hoeveel meisjes vroegen of hij single is. En dat hij andere meisjes interessant vindt… Of dat dat als ik zwanger zou zijn, hij mij zal verlaten. Ook zit hij nog in een andere levensfase dan ik (ik ben ouder / zelfstandiger / financieel onafhankelijk) wat betekend dat hij ook nog niet wil samenwonen…
Nja bij zulke dingen stort ik gelijk in. Achteraf zegt hij dan wel; het is niet zo bedoeld. Ik hou echt heel veel van je. Ik wil je geen verdriet doen etc. En hij is ook het meerendeel van de tijd heel lief voor me (gelukkig maar)…. Mja die dingen maken mij wel super onzeker!

Al jarenlang voel ik me niet goed; depressies, angstoornis, heel erg onzeker en laag zelfbeeld. Omdat ik geen goed zelfbeeld hebm ben ik extra gevoelig voor aandacht. Dit kan aandacht zijn van vrienden/vriendinnen of mensen die ik niet heel goed ken en die mij aardig vinden. Daar krijg ik dan een goed gevoel van. Dit geldt dan zeker ook voor aandacht van jongens, als ze laten blijken dat ze me leuk/lief/aardig vinden. En ook voor de aandacht van mijn eigen vriend. Ik heb continu de bevestiging nodig dat hij mij nog wel leuk vindt en van mij houd…

De laatste tijd ga ik wat vaker met vriendinnen ‘op stap’ bij ons in de buurt. Ik woon in een dorpje, waar de meeste elkaar al erg lang kennen. Doordat ik dus vaker uit ben, kom ik steeds vaker een jongen tegen (ik noem hem maar A.) waarmee ik jaren geleden een paar keer mee ben gegaan. In die tijd vond ik hem echt heel leuk, alleen hij mij niet leuk genoeg om verkering mee te nemen. Ik heb dit zelf nooit echt face tot face gevraagd, maar via een kennis…. Hier baalde ik natuurlijk van, want ik kwam hem iedere week tegen als we uitgingen en dan deed hij vet lief / leuk tegen me en gaf gewoon alle signalen dat hij verliefd was en met me wou. Eigenlijk was het gewoon ook dom van mijzelf, want hij wou natuurlijk maar één ding…. Mja, laten we dat maar houden op puberale onwetendheid / onzekerheid van mij kant.

Maar goed. Laatst hadden mijn vriend en ik beetje woorden via de sms / telefoon; we hadden afgesproken op zaterdagmiddag en hij wou het ineens verzetten naar de zondagavond. Ik ontzettend balen, want ik werk 5 dagen p/w en dan is het weekend (metname de zaterdag) de enige dag dat ik echt veel tijd heb om hem te zien. Later die avond / nacht smsde hij dat het hem speet en hebben we alsnog afgesproken :slightly_smiling_face:

Een week later ben ik weer naar de kroeg geweest met een aantal vriendinnen. Die avond had ik veel (te veel) drank op en die ene jongen (A.) was er ook. Hij zat steeds flirtende smsjes naar mij te sturen en dicht bij mij staan etcetera. Dit was niet de eerste keer. Ook heeft hij in het echt (ja helaas wel met een drankje op) tegen mij gezegd dat ik er goed uit zag en hij mij nog steeds bijzonder vindt. Dit deed me wel wat, omdat ik toch na al die jaren een soort van zwak voor hem heb :flushed: en omdat mijn eigen vriend niet zo tegen mij doet de laatste tijd en het niet 100% lekker loopt ben ik ook nog eens extra gevoelig voor.

Die avond heb ik iets gedaan waar ik me heel erg voor schaam en nooit zou denken dat juist uitgerekend IK dat zou doen!! Die jongen (A.) en ik reden dezelfde kant op naar huis. Onderweg zijn we gestopt bij een bankje. Hij vroeg mij wat er was, omdat hij kon zien dat ik een beetje treurig was. Ik heb hem toen verteld dat ik het soms gewoon even niet meer weet wat ik nou wil. Ik houd ontzettend veel van mijn vriend, maar ik zou willen dat hij veel meer moeite voor mij doet. Deze jongen (A.) hield me vast en ‘troostte’ me een beetje in de zin van knuffels en kus op mn hoofd (haar)…. echt superlief. Maar op een gegeven moment zoende hij me gewoon vol op de mond. En toen ben ik zo superstom geweest om hem terug te zoenen!! Het voelde gewoon fijn en vertrouwd op dat moment, maarja dat was s’nachts terwijl ik zwaar aangeschoten en moe was…

Ik ben daarna naar huis gegaan. We hadden afgesproken om dit nooit tegen vrienden/kennissen etc. etc. te vertellen. Want bij ons in de buurt wordt nogal veel geroddeld…. De dag erna vroeg ik hem op msn wat hij van mij vond / of hij mij leuk vond. Want op het moment dat ik met hem ging voelde ik wel kriebels in mijn buik en ik moest er steeds maar aan blijven denken (bleehg).
Hij ontweek een beetje de vraag en zei dat hij niet verliefd op mij is. Daarna heb ik het tijdens ons gesprek nog een paar keer aangekaart en dat irriteerde hem…. Ook zei hij: ja jij hebt toch een vriend, dus wat is het probleem?? En dit terwijl hij die avond ervoor nog vanalles en nog wat tegen mij zei over dat hij me zo leuk vond en dat altijd al vond maar omdat ik al die jaren vaste vriendjes heb gehad kwam het zo uit…. Ja, een beetje vaag dus.
Nou en ik voelde me gewoon vies hard gebruikt! En ontzettend stom dat ik er gewoon weeeeer ingetrapt ben. En nuchter zou ik dit dus never nooit niet doen! Ik probeer het niet goed te praten, maar door een combinatie van dingen is het gewoon helaas gebeurd :frowning_face:

Op de een of andere manier blijf ik steeds aan deze jongen (A.) denken!! Terwijl ik dit eigenlijk helemaal niet wil!! Hij past niet bij mij en ik (wil) niets voor hem voelen…
Ik hou namelijk zooo ontzettend veel van mijn eigen vriend. Bij hem voel ik me veilig en thuis. We hebben al zoveel samen gedaan en beleefd. Ik zie mezelf gewoon niet met een andere jongen :s en dat wil ik ook helemaal niet, nooit! Ondanks dat het de laatste tijd gewoon niet meer zo is als eerst….

Alsjeblieft veroordeel mij niet, want ik ben er zelf ook zeer bewust van dat ik SUPER stom / dom / zwak / oneerlijk ben!!! Ik voel me zo verrot en schuldig… en dit had gewoon nooit mogen gebeuren :frowning_face:

Is er iemand die ooit zoiets soortgelijks heeft meegemaakt? Of tips voor mij heeft? Zodat ik gewoon weer normaal verder kan met mijn vriend? En die andere uit mijn gedachten kan ‘bannen’?

Graag alleen bruikbare tips, aan opmerkingen als ‘eigen schuld…’ heb ik niets.

Je kan drank echt geen schuld geven dat je met hem hebt gezoend.
Dat is je eigen domme fout en dronken of niet, je had het niet moeten doen.

Je moet het tegen je vriend zeggen, hij heeft het recht om het te weten.
En dan kom je er wel achter hoe hij reageert.
Word hij boos, huilen o.i.d. dan weet je dat hij toch om je geeft.
Doet 't hem niks en kan hij alles zo verbreken, weet je ook dat het al lang niet meer goed liep tussen jullie.

Desondanks moet je het hemw el vertellen.

Phoe moeilijke situatie…
Misshien moet je het toch aan je vriend vertellen en zeggen hoe erg je er spijt van hebt. want ik denk dat als je dit stilhoud dat je zit voor jezelf nog moeilijker kan maken. maar ik heb hier geen ervaringen mee. sorry

dus beschouw het maar als een up^

Eerlijk gezegd komt het op mij over alsof je met twee maten meet. Ik vind van je vriend doet heel onschuldig en daar snap ik eigenlijk het probleem niet van, maar wat jij doet vind ik niet kunnen.

Hij:
Wil met andere mensen omgaan - niks mis mee toch?
Hoe veel meisjes aan hem vragen of hij single is - misschien wil hij daar wel iets mee zeggen, dat hij ook vindt dat jullie niet meer een stelletje lijken. In ieder geval kan hij daar niets aan doen toch?
Zegt dat hij andere meisjes interessant vindt - niet leuk om te horen, maar hij is tenminste wel eerlijk. En hij heeft er tot nu toe nog niets mee gedaan.
Als je zwanger bent zal hij je verlaten - dat is een nare opmerking maar je bént niet zwanger en hij weet ook niet hoe hij zal reageren als hij wel voor zo’n situatie staat.
Hij wil niet samen wonen - maar kan dat ook nog helemaal niet.

Jij:
Bent aan het flirten met een jongen, of nou ja, je vindt het niet erg dat hij met jou flirt. Bovendien voel je er ook nog van alles bij.
Hebt met 'm gezoend.
Je liegt tegen je vriend.

Ik veroordeel je niet, ik ken je niet, maar ik denk dat je wel wat meer relaxed moet doen tegen je vriend. En nadenken of de dingen die hij doet wel echt zo erg zijn. En je moet het natuurlijk vertellen.

Ik vind juist dat haar vriend ook fout zit. Hij kwetst haar opzettelijk.
Als mijn vriend zulke dingen tegen mij zou zeggen zou ik ontzettend gekwetst en boos worden, vind zulke opmerkingen niet normaal.
Dat maakt natuurlijk haar gedrag ook niet goed.

[b]Carlisle schreef op 13 April 2011 @ 13:22:[/b] Je kan drank echt geen schuld geven dat je met hem hebt gezoend. Dat is je eigen domme fout en dronken of niet, je had het niet moeten doen.

Je hebt helemaal gelijk, dat weet ik. Alleen het is gewoon zo’n samenloop van omstandigheden: Niet lekker in mn vel, gedoe met mn vriend, onzekerheid over onze relatie, aandacht van een ander en dan alcohol… :frowning_face:
Ik kan mezelf ook echt wel voor mn kop slaan… en had echt weer neigingen om voor de trein te springen ofzo…

Het aan mijn vriend vertellen is geen optie, absoluut niet :frowning_face: Dat wil en durf ik gewoon niet want dan ben ik hem kwijt… In het begin van onze relatie heeft hij wel eens gezegd dat hij zelfs bij mij zou blijven ook als ik vreemd zou gaan. Mja ik denk dat hij daar nu anders over denkt…

Ik hou gewoon van hem, en alleen van hem. Ook al doet hij afstandelijk enzo de laatste tijd. Ik wil gewoon geen andere jongen. Hij is alles voor mij en ik kan niet zonder hem :frowning_face:

je moet het aan hem vertellen
want als hij er door iemand anders achter komt is hij juist heel boos…

Het lijkt mij sowieso slim om met hem te praten, want zoals het er nu naar uit ziet is hij volgens mij ook niet zo happy met jullie relatie.

Ik vind dat je vriend het recht heeft om te weten dat je een ander gezoend heb. Ook vind ik dat je serieus je problemen met hem moet bespreken, want jij voelt je niet fijn in deze situatie.

[b]Three schreef op 13 April 2011 @ 13:31:[/b] Eerlijk gezegd komt het op mij over alsof je met twee maten meet. Ik vind van je vriend doet heel onschuldig en daar snap ik eigenlijk het probleem niet van, maar wat jij doet vind ik niet kunnen.

Hij:
Wil met andere mensen omgaan - niks mis mee toch?
Hoe veel meisjes aan hem vragen of hij single is - misschien wil hij daar wel iets mee zeggen, dat hij ook vindt dat jullie niet meer een stelletje lijken. In ieder geval kan hij daar niets aan doen toch?
Zegt dat hij andere meisjes interessant vindt - niet leuk om te horen, maar hij is tenminste wel eerlijk. En hij heeft er tot nu toe nog niets mee gedaan.
Als je zwanger bent zal hij je verlaten - dat is een nare opmerking maar je bént niet zwanger en hij weet ook niet hoe hij zal reageren als hij wel voor zo’n situatie staat.
Hij wil niet samen wonen - maar kan dat ook nog helemaal niet.

Jij:
Bent aan het flirten met een jongen, of nou ja, je vindt het niet erg dat hij met jou flirt. Bovendien voel je er ook nog van alles bij.
Hebt met 'm gezoend.
Je liegt tegen je vriend.

Ik veroordeel je niet, ik ken je niet, maar ik denk dat je wel wat meer relaxed moet doen tegen je vriend. En nadenken of de dingen die hij doet wel echt zo erg zijn. En je moet het natuurlijk vertellen.

Nja misschien heb je wel gelijk. En ligt het aan mijn onzekerheid :frowning_face: Maar wij zijn nu meer dan 3 jaar samen en deden in het begin heel veel samen.

Ik werk 5 dagen per week, en daarbij sport ik 3 keer in de week.
Hij doet op dit moment helemaal niets! Geen school, geen werk en teert op het geld van zn ouders (en ik betaal ook heel veel)… Dus dan in het logisch dat ik in het weekend (als ik vrij ben) bij hem wil zijn.
Maar uitgerekend dan moet en wil hij perse met andere mensen omgaan :frowning_face:
Opzich is daar helemaal niets tegen, dat doe ik zelf ook met vrienden en vriendinnen :slightly_smiling_face:

Over dat samenwonen: ja dat kan wel. Ik heb een vaste baan. En ben 24 jaar. Maar hij wil dat pas als hij ook iets vast heeft na zijn opleiding, die hij over een half jaar gaat doen (dus over 3-4 jaar)…

Een tijdje terug ben ik niet ongesteld geworden en heb ik ook een test gedaan bij de dokter. Ook heb ik het hem eerlijk verteld, hij was op zn zachts gezegd ‘not amused’ :frowning_face: En wil echt pas kinderen als alles stabiel is (opleiding, werk, geld, huis) en dat zal volgens hem pas over minimaal 4 jaar.

Ik weet gewoon niet of het door mij komt, omdat ik zo onzeker enzo ben. Maar mn ouders en vrienden die zeggen ook steeds; je moet aan jezelf denken. Je moet voor je eigen toekomst gaan en niet laten tegenhouden door hem. Maarja, dat is makkelijker gezegd dat gedaan. Want ik kan en wil gewoon niet zonder mijn vriend :frowning_face:

de spanning tussen je vriend en jezelf is een beetje weg, wat te begrijpen valt…
in een relatie vind ik dat je elkaars liefde steeds weer moet winnen :slightly_smiling_face: gewoon iets lief en spontaans doen! stiekem een kadootje achter laten etc.

mischien denk je nu wel steeds aan de andere jongen omdat het weer iets spannends en nieuw is… en meestal als het niet lekker gaat in de relatie ga je stiekem toch beetje rondkijken wat er rondloopt…

ga met je vriend praten, of die nog wel bij je wilt zijn. ga anders samen naar een relatietherapeut als julie ECHT voor elkaar willen gaan!

foutjes maak je altijd… maar er is altijd tijd om de fouten recht te zetten.

[b]Kloot schreef op 13 April 2011 @ 13:33:[/b] Ik vind juist dat haar vriend ook fout zit. Hij kwetst haar opzettelijk. Als mijn vriend zulke dingen tegen mij zou zeggen zou ik ontzettend gekwetst en boos worden, vind zulke opmerkingen niet normaal. Dat maakt natuurlijk haar gedrag ook niet goed.
Klopt. En omdat ik dan zo gekwetst ben, wordt ik extra gevoelig voor aandacht van anderen :frowning_face:

En nee, dat maakt mijn gedrag absoluut niet goed…

Naja dat hij niks doet en jij wel is ook niet makkelijk dan gaat hij ook nadenken. :frowning_face: maar verder weet ik niet zo goed advies beschouw dit maar als een up!

[b]katariina schreef op 13 April 2011 @ 13:44:[/b] de spanning tussen je vriend en jezelf is een beetje weg, wat te begrijpen valt... in een relatie vind ik dat je elkaars liefde steeds weer moet winnen :slightly_smiling_face: gewoon iets lief en spontaans doen! stiekem een kadootje achter laten etc.

mischien denk je nu wel steeds aan de andere jongen omdat het weer iets spannends en nieuw is… en meestal als het niet lekker gaat in de relatie ga je stiekem toch beetje rondkijken wat er rondloopt…

ga met je vriend praten, of die nog wel bij je wilt zijn. ga anders samen naar een relatietherapeut als julie ECHT voor elkaar willen gaan!

foutjes maak je altijd… maar er is altijd tijd om de fouten recht te zetten.


Dank voor je lieve reactie. Ja het is denk ik ook de spanning en aandacht van die andere jongen (A.) Hij laat mij namelijk merken dat hij mij zeg maar echt wil qua zoenen en seks (dat laatst absoluut NIET gedaan hoor)!
En mijn vriend de laatste tijd gewoon niet :frowning_face: We hebben in 2011 nog maar 2/3 keer seks gehad :flushed: :flushed: :flushed: wat ik ook al zo erg vindt. Ik probeer vanalles… maar dan noemt hij mij ‘opdringerig’ en van tongzoenen houdt hij niet meer :s ineens…

Maar tóch als ik er naar vraag of zeg ik het mij pijn doet, dan laat hij wel duidelijk merken dat hij veel van mij houd en me niet (opzettelijk) pijn wilt doen.

Dat spontane en cadeautjes, dat doe ik altijd. Hij nooit bij mij. Ik wacht nu nog steeds op het valentijnskaartje dat hij voor mij gekocht heeft en nog moet schrijven :frowning_face: Terwijl ik hem dik verwen. Hij krijgt echt alles van mij. Dit jaar bijvoorbeeld: Playstation 3 + 2 spellen, schoenen van 80 euro, trui van 125 euro, mutsje van 50 euro (allemaal van dure merken)… ik neem ook altijd lekkers mee als ik naar hem toe ga, ik betaal ook altijd als we uit eten gaan en ik heb een eigen auto dus ik rij en betaal altijd benzine…

Een relatietherapeut is wel een goed idee. Heb ik al eerder naar gekeken :slightly_smiling_face: Vraag is alleen of hij dit wel wil :flushed:

[b]snoesepoeske schreef op 13 April 2011 @ 13:41:[/b] Ik vind dat je vriend het recht heeft om te weten dat je een ander gezoend heb. Ook vind ik dat je serieus je problemen met hem moet bespreken, want jij voelt je niet fijn in deze situatie.

Ik bespreek normaal gesproken ook écht alles van mij. Het weet echt alles maar dan ook echt alles van mij en mijn problemen (depressies, onzekerheid enzo) … En opzich is dat fijn en goed. Maar het geeft me ook een beangstigend idee…

Ik weet gewoon niet wat ik wil, dat is het denk ik ook. Ene keer is alles zooo super goed en geweldig. Maar het kan zomaar ineens 180 graden draaien en doe ik alles fout. En op zo’n moment ga ik dan vaak wel naar een vriendin toe… alleen toen dus niet :frowning_face: bleehg!

Ik heb het afgelopen jaar ook problemen gehad, en mn vriendje wist alles. Op een gegeven moment kon ik niet meer zonder hem (in de zin van; hij móest het hele weekend bij me zijn), anders werd ik gek van mezelf omdat ik hem zo mistte. Maar natuurlijk kon hij op het laatst niet elk weekend meer hier zijn, hij heeft ook een eigen leven. Maar uiteindelijk is alles toch goed gegaan; ik vond het moeilijk om hem minder te zien, maar tegelijk kreeg ik wel mijn onafhankelijkheid terug. Misschien moet jij dat ook meer proberen, minder aan je vriend vastklampen zeg maar

^
Ja dat gevoel ken ik wel. Soms dan kan ik gewoon een week ‘zonder’ hem zeg maar. En soms dan ben ik net 1 min. bij hem weg op naar huis of naar mijn werk en dan heb ik de tranen alweer in mn ogen staan omdat ik hem zoooo ontzettend mis :frowning_face:
Het hangt een beetje van mijn bui af (stemmingswisselingen) hoe ik hier mee om (kan) gaan.
Begrijp me niet verkeerd, ik wil hem absoluut niet claimen :slightly_smiling_face: Vind het ook prima en leuk voor hem als hij iets met vrienden wil doen. Alleen de laatste tijd wil hij echt alleen maar dingen met vrienden doen, en niet met mij (ja tenzij ik weer betaal) …

Als ik er dan over begin van; nja ik zie je haast nooit. Ik wil meer tijd met je doorbrengen, dan krijg ik een reactie van: ja we hebben mekaar vorige week toch gezien?

En dat is dan op de zondag, vanaf een uur of 4 / 5. Bovendien is zijn ritme anders; hij wordt pas wakker na 12uur smiddags en gaat slapen rond 1 á 2 uur snachts. Maar ik moet gewoon elke dag om half 9 beginnen met werken, dus lig ik tussen half 11 en 11uur in bed…

Ik wordt gewoon gek van mezelf! Weet totaal niet wat ik WEL wil :frowning_face: Alleen wat ik niet wil, en dat is hem niet kwijt… ondanks zijn gedragen…

Denk er eens goed over na…
Je gaat wel vreemd, is voor mij een teken dat je toch niet meer zoveel voor hem voelt.
Ben je niet bang voor het idee dat je alleen bent?
Dat je geen vriendje meer hebt waarmee je lekker knus kan doen enzo?
En dat je dat zonder dat je het doorhebt doorstuurt naar dat je niet zonder je vriendje kan?

Ik vind het gewoon echt rot voor je.
Ik vind ook rot dat je met zo een onzeker gevoel in een relatie zit!

Soms als je al heel lang met iemand samen bent dan raak je zo ontzettend gewend aan dat hij in je leven is, dat je soms (denkt) dat je niet meer zonder diegene kan.

Maar je moet wel onthouden dat jouw leven altijd op de eerste plaats komt. Jij moet voor jezelf zorgen. Een jongen kan je niet gelukkig maken. Alleen jij kan je zelf gelukkig maken, een jongen maakt je alleen gelukkiger dan dat je al bent, maar de kern van gelukkig zijn moet wel uit jezelf komen.