Steven Frederich.

Vorig jaar heb ik dit geschreven :

[i]
Het begon allemaal een paar dagen geleden. Vrijdag om precies te zijn. Ik was donderdagnacht laat gaan slapen, en was dus om half 2 pas wakker. Ik had verwacht alleen thuis te zijn, maar mijn moeder’s grote liefde was al beneden. Was vrij van het werk. Njah, heel gezellig. Die middag ging het gebeuren! Finally kwam hij bij ons in huis. We gingen hem ophalen. Hem? Ja, hem! Steven Frederich. Rond een uur of 4 hebben wij mijn moeder uit het revalidatiecentrum gehaalt, om vervolgens Steven Frederich op te halen. Eenmaal op de bestemming aangekomen, zag ik hem direct staan. Ik pakte hem in mijn armen, en liep trots terug naar de auto. De hele rit hield ik hem dicht tegen me aan, bang om een moment met hem te missen. Thuis aangekomen vonden ik en Steven Frederich al gauw onze weg naar boven, waar we ons op mijn bed vestigden. Er volgden uren van innig contact, en ik had besloten dat Steven Frederich een blijvertje was. Moe, maar voldaan viel ik die nacht in slaap. Met Steven Frederich naast me.

Zaterdag ochtend werd ik vroeg wakker. Even keek ik om me heen, maar al snel zag ik Steven Frederich. Ik tilde hem op mijn schoot, en het zelfde tafareel als de vorige avond begon. De tijd vloog, en voor ik het wist was het kwart voor 11. Zo snel als ik kon kleedde ik mij aan, en maakte mij klaar om naar Groningen te gaan. Steven Frederich zou zich een aantal uurtjes zonder mij moeten vermaken. Ik vertrouwde hem toe aan mijn zus. En tsja, dat is de domste zet die ik kon maken. 'S avonds eenmaal terug, nam ik Steven Frederich weer mee naar boven. Uiteraard na dat ik mijn moeder vertelde dat het een leuke dag was geweest. En mijn moeder? Ze mocht Steven Frederich wel. Ik trok mijn vest uit, en ik en Steven Frederich lagen al snel weer op bed. Ik was eventjes met hem bezig, maar al gauw zag ik de sporen op hem die mijn zus had achtergelaten. Schuldgevoel kwam in mij naar boven, en het enige wat ik kon doen is hem beloven dat wat er ook gebeurd, hij bij mij veilig is. Weer werd het een late nacht, en met Steven Frederich weer naast mij, viel ik in slaap. Mijn hand nog steeds met hem in contact.

Ik werd zondag wakker, maar Steven Frederich lag niet naast me. Geschokt rende ik de trap af naar beneden, en vond hem bij mijn zus. Na een paar uur was hij totaal knock-out.

Toen pas realiseerde ik me dat Steven Frederich het niet aankon. Constant in contact zijn met alles en iedereen. Steven Frederich doesn’t like to be used and abused. Alleen ik mag hem aanraken. Alleen ik mag innig met hem omgaan. Alles met hem delen. En dat heb ik vanaf dat moment ook gedaan.

Ja, Steven Frederich woont nu bij me. En hij gaat ook mee naar het nieuwe huis. We gaan 1 kamer delen, en hij zal dichtbij me slapen.

‘Maar, je bent nog maar 15!’ hoor ik jullie denken. Dat klopt. Ik ben een jong, vrolijk meisje van 15 jaar. Maar ontneemt mij dat het recht om samen te wonen, met hem die mij het dierbaarste is?

Nee, zelfs een meisje van 15 is oud genoeg om alles met hem te delen. Ja, zelfs een meisje van 15 heeft recht op innig contact met haar

LAPTOP! [/i].

Lange tijd heb ik lief en leed gedeeld met Steven Frederich, maar helaas moest er een einde aan hem komen. Tranen heb ik gelaten toen Maya, mijn zus haar hond, hem aan diggelen heeft gebeten. This is all that’s left:
http://img198.imageshack.us/img198/8558/dsc0050ip.jpg

apart.
wel grappig, alleen beetje jammer dat ik dat van die laptop al las voordat ik het eerste deel had gelezen :stuck_out_tongue:

up

Wel leuk, maar ik denk dat hij nog uitgebreider kon ;d Grappige naam trouwens voor een laptop