Start stage

Heee allemaal,
ik zit in het 1e jaar van m´n studie SPH en ik begin morgen met mijn stage op een basisschool (speciaal basisonderwijs) bij de groepen 3 en 4. Ik ben alleen echt heeeel zenuwachtig… Heb nog nooit echt stage gelopen zoals dit, ik heb nog geen dag meegelopen (dom…) en nu begin ik morgen dus gelijk al met een dag van 8 uur tot half 4…

Ik weet ook helemaal niet wat ik kan verwachten… Hebben jullie misschien tips om minder zenuwachtig te zijn, of is dit logisch? Alvast bedankt :slightly_smiling_face: !

xxx

upje :slightly_smiling_face:

Een goede voorbereiding?

jaa dat heb ik wel al, maar toch blijf ik zenuwachtig … maar toch bedankt voor de tip :slightly_smiling_face:

verder iemand nog tips ??

Zorgen dat je op tijd aanwezig bent. Eigen initiatief tonen tijdens je stage en plezier hebben in wat je doet. Zenuwachtig zijn is normaal, maar eigenlijk is het nergens voor nodig, want hoogstwaarschijnlijk zullen de kinderen/leerkrachten superblij zijn dat jij er bent om ze te helpen!

thanks voor de tips :slightly_smiling_face: ! Jaa ik denk inderdaad ook dat 't echt nergens voor nodig is, maar toch kan ik 't niet onderdrukken…

Hoe is je eerste dag gegaan?? Ik hoop dat het goed ging! Wat mocht je allemaal doen?

Ik ben toevallig gisteren ook aan mijn eerste stage begonnen voor de opleiding verpleegkunde. Ik was ook echt super zenuwachtig… niet normaal! :frowning_face: Het lastige is dat ik deze stage, en zeker de eerste weken nog bijna niets mag doen. Maar mijn begeleider vind openheid en het tonen van initiatief belangrijk… Maar ik heb daar echt zoveel moeite mee :frowning_face: Gister ook wist ik me gewoon geen houding… letterlijk en figuurlijk. Hoe moet ik men armen houden ? Wanneer kan ik iets vragen ? Wat moet ik vragen ? Pff echt vermoeiend… Ik hoop dat het de loop van de tijd iets beter gaat, maar tips zijn echt van harte welkom!

Je zou kunnen beginnen met kleine ‘klusjes’ als je iets ziet ofzo of iets wat opgeruimd moet worden ‘zal ik dat even doen?’. Of wanneer je meekijkt met bijvoorbeeld een handeling vragen waarom ze bepaalde dingen op zo’n manier doen, of dingen die je opvallen. En zeg gewoon eerlijk dat je even moet wennen, dat zullen ze vast wel snappen! En wanneer je er langer stage loopt weet je van het meeste ook al wel hoe het moet dus kun je ook vaker initiatieven nemen. Loop je in een ziekenhuis stage?

En @ TS ik ben ook wel benieuwd hoe het gegaan is. Maar gezonde spanning is normaal, dat heeft bijna iedereen wel :slightly_smiling_face:

@Angeliqueee: Bedankt voor je reactie! Dat is inderdaad wel een goede tip om te beginnen met kleine klusjes… En inderdaad wat meer vragen waarom ze een bepaalde handeling op die manier doen. Ik al wel aangegeven dat ik me soms wat ongemakkelijk voel als ik alleen maar sta te kijken, dat begreep ze gelukkig wel en men begeleider zei dat ik dan maar gewoon wat dingen moest gaan vragen. Ja ik loop in een ziekenhuis stage! :slightly_smiling_face:

Ik ben ook pas begonnen met mijn stage in een verpleeghuis. Het zijn demente mensen, wat mentaal best moeilijk is. Het is ook totaal niet wat ik later wil doen, dus ik vind het best lastig om positief te blijven. Ook ben ik bang dat mijn collega’s me daar eerder als ‘last’ zien, omdat ik eigenlijk nog niets kan en ze de hele tijd maar achterna loop (bij wijze van). Ik ben blij als ik straks weer naar school kan!

@Leila: Oja, dat is ook lastig inderdaad! Is het gister en vandaag wel een beetje goed gegaan? Ik kan me voorstellen dat ik het lastig is om positief te blijven als dit niet iets is wat je later wil gaan doen! Dat heb ik eigenlijk ook wel bij een verpleeghuis en bij psychiatrie instellingen (waar ik volgend jaar misschien stage moet gaan lopen). Doe je ook verpleegkunde op het HBO ? Of een andere opleiding?

Hopelijk went het nog een beetje! Of kun je binnenkort zelf wat (kleine) dingetjes gaan doen…

Vandaag had ik een andere begeleider, want mijn vaste was er niet. Maar ik vond haar niet zo. Ze was best wel een pittige tante en dan met mij als softy persoonijkheid ernaast is dan niet echt zo’n goeie combinatie :stuck_out_tongue: Ik voelde me ook veel minder op mijn gemak bij haar. Hopelijk heb ik morgen weer mijn andere begeleider. Mocht gelukkig vandaag wel een aantal kleine dingetjes doen als meehelpen met wassen, eten geven en een paar controles.

Sorry ik lees het nu pas ! Maar mijn eerste twee dagen zijn echt heel goed gegaan gelukkig ! Mijn praktijkbegeleider is zelf nog redelijk jong en enorm relaxed en makkelijk, dus die ving mij heel goed op. Ook de klas waarin ik stage loop is heel leuk, enorm lieve kindjes. Dus het is uiteindelijk meegevallen.

En ik vind initiatief tonen ook altijd lastig, maar hier heb ik me maar een beetje overheen gezet. Ik heb vooral gevraagd inderdaad of ik kleine dingetjes kon doen, of de leerkracht me ergens bij kon gebruiken, of ik kon helpen, of ik wat kon nakijken dat soort dingen. Dus denk dat je dit soort dingen ook kan vragen :slightly_smiling_face: !

Jaa ik denk dat ik daar vooral last van had haha :slightly_smiling_face:. Ik maak me altijd druk om niks haha

Het komt goed! Morgen denk je ‘‘wow dat viel mee!’’

Edit: Ik zie nu dat je al geweest bent, fijn dat het goed ging.

Ja best wel! Woensdag had ik een late dienst en was ik samen met mijn begeleidster. Zij is gelukkig erg aardig en stelt je op je gemak. Eerst had ik niet echt goede verwachten van haar, omdat ze er best arrogant uit zag en nog maar begin twintig is. Maar gelukkig is ze heel aardig!! Donderdag was zij er niet en had ik dus geen vaste begeleidster. Er was een vrouw die vroeg of ik al eens iemand had gewassen, maar dat heb ik nog nooit gedaan. Toen mocht ik een makkelijke vrouw wassen en dat ging prima, en daarna een vrouw die slecht te been was en gewassen werd in een stoel. Dat had ik nog nooit gedaan en was nog best lastig. Maar die vrouw die er gisteren was mag ik echt niet, ik hoop dat ik haar zo min mogelijk tegen kom. :stuck_out_tongue: Verder is het ook wel lastig om met deze mensen te werken, omdat ze eigenlijk geen echt gesprek kunnen voeren. Nog even volhouden inderdaad, 10 weken valt op zich nog wel mee.

Ja ik doe verpleegkunde op het HBO! Ik hoop dat het bij jou ook nog leuker wordt! Als ik nu al één ding heb geleerd is het in ieder geval dat ik later een goede begeleider wil zijn en alles goed uitleg en de studenten op hun gemak stel.

Hoe verloopt de stage bij jou tot nu toe?

Wat fijn dat je begeleider zo aardig is en je op je gemak stelt! Ik merk ook dat dát zoveel helpt… Mijn vaste begeleider is gelukkig ook heel aardig, ze is ook nog in de 20 en ze weet nog goed hoe het was toen zij stagiaire was en zij voelde zich ook vaak ongemakkelijk enzo. Helaas gaat ze binnenkort 2 weken op vakantie en dan moet ik telkens met iemand anders meelopen. Hier zit ik best wel tegenop :frowning_face: Zo moest ik vandaag ook met iemand anders meelopen maar dat voelt toch niet fijn.
En waar ik ook een beetje mee zit… heel vervelend eigenlijk. Is dat ik het soms gewoon echt zó niet leuk vind op stage :frowning_face: of om aan mijn stage te beginnen. Het heeft denk ik niets te maken met dat ik het niet leuk vind om met patiënten om te gaan etc. (in tegendeel, als ik alleen naar een patiënt mag gaan ben ik het meest tevreden), ook ben ik niet bang voor de verkeerde studie ofzo… maar gewoon die stage pfff. :frowning_face: Ik had vanmiddag echt zo’n moment dat ik bijna moest huilen gewoon :frowning_face: Of als ik 's ochtends/ s 'middags thuis zit en bijna moet beginnen heb ik soms de neiging om me ziek te melden. Ik kan er gewoon zo slecht tegen als ik meeloop en ik weet niets te doen, of ik sta er maar een beetje bij, of ik ben men begeleide even ‘kwijt’… pff voel me dan doodongemakkelijk. Ik ben soms echt ieder half uur aan het aftellen. Niet fijn eigenlijk :frowning_face:

Ik heb nu ook advies gekregen om per dag een leerdoel te stellen voor mezelf en deze met mijn begeleider te bespreken. Opzich klinkt dit wel logisch, maar moet je dan ook telkens een ander leerdoel stellen? Want dat vind ik nog best lastig eigenlijk…

Ik zit nu in m’n 2e jaar van verzorgende-ig en loop ook stage bij demente ouderen. Ik kwam van somatiek af dus ik vond het eerst ook best zwaar. Maar het gaat echt wennen en nu vind ik het echt leuk (: Ik wil dit ook niet m’n hele leven doen… In het eerste jaar moest ik ook veel meelopen en uiteindelijk met begeleiding bewoners helpen. Nu doe ik eigenlijk alles zelfstandig, je moet gewoon even inkomen en wennen misschien dat je het daarna leuker vind!

oké dit kan ik niet echt hebben :’) ik werk nu denk 3 jaar met ouderen met dementie en ik heb nog NOOIT meegemaakt dat je niet met ze kan praten. Soms wel op een andere manier of je communiceert meer non-verbaal.

Zo bedoel ik het natuurlijk niet. Je kunt een gesprek met ze voeren ja, maar niet op de manier die ik bedoel. Ik moet voor mijn stage verslagen maken, waarin je bijvoorbeeld een anamnesegesprek met een bewoner in verwerkt. Het is gewoon lastig om daadwerkelijk met ze te communiceren.

Anamnesegesprekken gebeurt vaak bij opname van een bewoner, dan kunnen ze opzich nog wel communiceren en vooral over vroeger (wat voor werk ze deden, waar ze zijn geboren etc.). Maar het ligt er ook aan hoe de ver ze in hun dementie zitten, en anders vertelt de familie het.

Maar aan ene kant snap ik je wel ik heb namelijk ook een bewoner met inprentingsstoornis die eigenlijk ook niet meer praat maar wel nog reageert met ja/nee en je vaak na praat. En bewoners die bijvoorbeeld niet meer praten. Voor de rest kan ik redelijk met sommige nog wel een gesprek maar ik werk dan ook op kleinschalig wonen en niet op een pg-afdeling.