Spijbelen

Ik spijbel best vaak, terwijl ik dat diep in mijn hart helemaal niet wil.
Ik had mezelf dit jaar beloofd om 200% mijn best te doen op school, en die belofte heb ik nu al gebroken. Vorige week ben ik niet op school geweest, en die week daarvoor was ik op woensdag en vrijdag afwezig. Ik doe tweetalig HAVO, en wil erg graag natuurlijk ook mijn diploma halen, maar de laatste tijd ben ik nogal depri (down). In groep 7-8 (ik zit nu in de 1e, 1x blijven zitten -…-) ben ik erg depri geweest, en ben ik weken thuis gebleven. Ik zou hulp krijgen van een psycholoog, en misschien antidepressiva krijgen, maar na deze zomervakantie ging het een stuk beter, dus ging die hulp (?) niet meer verder… Nu ben ik bang dat ik weer depri (down) raak en weer ga spijbelen.

Soms denk ik er gewoon over om zm te plegen, ik ben moe van dit leven.
Ik vind dat ik niet genoeg mijn best doe, tweetalig HAVO is ook best duur, en mijn ouders hebben het niet zo breed (ik ben niet enigskind btw). Ik ben alle problemen zat, ik ben erg onzeker, maar laat dat (soms) natuurlijk niet merken. Ik heb erg last van stress, insomnia (slapeloosheid) en ik voel dat ik langzamerhand ijzertekort krijg (ik ben vegatariër). Ik denk dat de meeste girlsceners dit tegen me zouden zeggen; ‘Kom op zeg, ga gewoon naar school, dan zijn alle problemen weg,’ of zoiets… Maar dit zijn nog lang niet alle problemen, ik denk dat het meer door mijn verleden komt dat ik zo ben.
In de kerstvakantie zat ik dagenlang in bed, aan het nadenken over het leven, en ik had totaal geen eetlust. Is dit echt wat ik wil? Misschien wil ik gewoon rusten, van alle problemen verlost zijn, in een diepe slaap gaan, en nooit meer opstaan. Soms voelt het gewoon alsof ik gek word…

Dit luchtte op, een beetje.

Dat is best wel kut idd! Heeft het een speciale reden waarom je zo depressief bent (geweest)?
Of wil je daar liever niet over praten? Je mag mij ook best noten als je iemand nodig hebt om mee te praten.
Sterkte!

Wat vervelend! Je zult toch streng voor jezelf moeten zijn denk ik, anders kom je er nooit. Ik zou toch naar een psycholoog gaan, die kan je verder helpen en daar kun je goed mee praten.

Pff hier heb ik ook regelmatig last van …
Heel vervelend, wat bij mij vaak helpt is gezelligheid en lol hebben met je vriendinnen,
en een tijdje weg van huis, dus bijv. bij vriendinnen logeren.
Ik vond het juist altijd fijner om op school te zijn dan thuis, omdat k thuis nogal wat problemen had …

Misschien is 't dan toch beter als je met een psycholoog gaat praten, dan kan hij je helpen om niet meer zo onzeker te zijn, en misschien kan je psycholoog er dan ook bij helpen dat jij je leven weer leuk gaat vinden! Het is helemaal niet verkeerd als je hulp vraagt

Maar doet de leerplichtambtenaar hier niks aan? Die zou er ondertussen toch iets van gezegd moeten hebben?

Eerlijk gezegd ben ik de populairste niet, en heb ik niet echt vrienden.
Klinkt raar hé? Ik heb nooit echt ‘echte’ vriendinnen gehad, alleen die fake vriendinnen, die je niet nemen zoals je bent, en doen alsof je je vriendin zijn, maar op iets anders uit zijn.

moeilijk moeilijk moeilijk;$
kan je er met een leerlingenbegelijdster over praten?
of met een ander vertrouwenspersoon?

heel veel sterkte!

Jij had hulp moeten krijgen toen ze je dit ook aanboden!
Ik zou vragen aan je ouders of je naar een psycholo(o)g(e) mag.

Heb je iemand om mee te praten hierover? Lijkt het je anders geen goed idee om weer hulp te zoeken? Probeer het in ieder geval positief in te blijven zien. Als je zo zwart blijft denken dan wordt het alleen maar moeilijker om het weer positief in te gaan zien.

Die weet er al van, in mijn dossier (van mijn oude school, die al een heel tijdje naar mijn nieuwe school is toegestuurd) stond erop dat ik niet graag naar school ging, en veel ‘afwezig’ was… Mijn moeder heeft me ziek gemeld, maar van haar moet ik echt morgen naar school. Bureau Jeudzorg weet hier ook van, daar zit ik al een tijdje mee opgescheept…

Dit heb ik ook gehad in de eerste (ik zit nu in de tweede), dit kwam bij mij vooral door een reden… Zo te zien heb jij die ook. (vriendinnen) Ik weet het verder niet, maar bij mij hielp praten, klinkt heel erg oppervlakkig, maar dat helpt echt…

Voor de zomervakantie hadden ze alles geregeld, dat ik hulp zou krijgen enz, allemaal mooi, maar na de zomervakantie heb ik helemaal niets meer van hun gehoord. De directeur van mijn oude school, had btw Bureau Jeudzorg al een heel tijdje geleden ingeschakeld, daar zit ik nu mee opgescheept -__-

wauw je beschrijft echt heel goed hoe ik me ook voel &je doet ook tweetalig HAVO, maar dat is niet het punt.
wat bij mij erg helpt is dat ik zo’n super tante heb waar ik altijd bij terecht kan maar ik ben ook naar sedna gegaan, ik weet niet of je dit kent maar het is een organisatie waar je maatschappelijk werkers hebt
http://www.welzijngroepse…front_content.php?idart=1
dat is de site misschien kan je eens kijken of er bij jou in de buurt ook zo’n gebouw zit, volgens mij is het gratis en het ging met mij na een poosje zelfs zo goed dat ik er geen behoefte meer toe had
maar de laatste tijd heb ik weer zin om gewoon dagen in mn bed te blijven liggen en na te denken, ik huil s’avonds ook erg vaak.
maar als je nog behoefte hebt om met iemand er over te praten kan je bij mij terecht
&laat me even weten hoe het gegaan is?

ik ben vergeten te zeggen dat Sedna alleen rond Emmen zit

Ik heb al zo’n maatschappelijk werkster van Jeugdzorg, en ja, huilen helpt soms wel, en het lucht soms op, maar soms voel ik me dan nog erger, en het laatste wat ik wil is ‘zelfmedelijden’ hebben. In bed zitten vind ik soms erg fijn, alsof de wereld even stopt, en niet verder draait…

In de vriendschap ben ik vaak gekwetst, soms weet ik gewoon niet wie ik kan vertrouwen. Net als je iemand echt begint te vertrouwen breekt diegene het, en dan voel je je gewoon hopeloos.

Ik zou idd hulp zoeken, iets als naar een psycholoog gaan of zo. Alleen is een psycholoog denk ik ook wel redelijk duur, ik weet niet of dat nog uit komt in jullie gezin…

En voel je je wel gewoon op je gemak bij die maatschappelijk werkster dan? Want als je je er slechter door voelt, klinkt het ook niet helemaal alsof dat wel helemaal goed zit.

Ik voel me ook niet echt op mijn gemak, want ik zal misschien door die maatschappelijk werkster naar een pleeggezin moeten. Ik weet nog niet zeker of ik daar heen moet, alleen als de problemen zo door gaan… Als ik depri (down) ben ik soms nogal brutaal, dan kan vanalles uit mijn mond flappen, maar dan meen ik het (soms helemaal) niet…

De maatschappelijk werkster zei dat als er niets meer aan te doen was, dat ik naar een pleeggezin ga, en mijn ouders zeiden op een gegeven moment ook dat ik beter daar heen zou kunnen gaan, maar of mijn ouders dat gemeend hadden, of uit boosheid, daar twijfel ik aan. Misschien gedeeltelijk gemeend?
… Ik zou echt veel liever thuis willen blijven, ik zou niet willen dat ik opeens in een vreemd gezin zou komen…

ik denk dat je ouders het meende maar niet op de manier dat ze je weg willen hebben, zij weten waarschijnlijk gewoon niet wat ze nog voor je kunnen doen omdat het aan jou ligt, jij bent degene die de draad moet oppakken. misschien dachten je ouders dat als je een tijdje in een pleeggezin gaat wonen, dat je dan weer opnieuw kan beginnen met alles en het verleden even een tijdje achter laat?

ik vind dat je voor een 13-jarige wel heel erg onder druk staat door van alles en nog wat, maar eigenlijk heb je het daar zelf naartoe gewerkt… hoe komt het dan dat je zoveel stress hebt enzo en waarom zie je het leven niet meer zitten? heb je bepaalde problemen naast school?