[Speeltopic] NYC The city that never sleeps.

Jeremy
Ik gaf een klein kneepje in haar hand toen ze de mijne aanpakte, ik had van mijn vader geleerd dat je altijd een stevige handdruk moest geven als je je voorstelde. Toch nog iets wat ik van hem had geleerd en wat in he dagelijkse leven van pas kwam. ‘Leuk je te ontmoeten, Megan,’ zei ik terwijl ik haar hand weer los liet en die in mijn broekzak liet glijden. Ik glimlachte naar haar toen ze me aan keek en haalde mijn schouders op. ‘Ik zat me thuis te vervelen dus toen besloot ik een wandelingetje te maken, en zo kom ik dus hier.’

mijn ouders hebben me cup afgepakt :frowning_face:

Wow dat zijn lange stukken hier boven :astonished:

Megan
“Insgelijks. Ook leuk om jou te ontmoeten. Wel is waar op een aparte manier, maar toch leuk.” Opnieuw glimlachte ik. “Thuis, je hebt dus een eigen thuis,” concludeerde ik en ik stak mijn handen in mijn zakken. De koude rillingen bleven over mijn rug lopen, maar ik was niet van plan om er aan toe te geven. Het was logisch, want het was gigantisch koud. En ondanks dat wilde ik niet over komen als een watje. “Kom je hier vaker?” vroeg ik. Misschien had hij wel een bijzonder plekje hier.

:smiling_face_with_three_hearts: m’jaaa en mooie stukken

shut ik mis Ruby xl

Ik hou mijn mond over de stukken die ooit geschreven werden. +2000 woorden

en ik hou van Miesje <3

eerst pleur ik mijn vent hier neer als je dit soort dingen gaat zeggen begin ik namelijk lichtelijk te stuiteren en te rillen van opwinding :flushed:

Jeremy
Ik knikte instemmend, een aparte ontmoeting was het zeker. Maar wel leuk. Een ontmoeting waar je later, als je er aan terug dacht, nog steeds om moest lachen. ‘Ik heb een eigen huis, ja,’ bevestigde ik. ‘Het is hier niet zo heel ver weg. Woon jij nog bij je ouders of ben je ook op jezelf?’ Mijn appartement was ongeveer een paar honderd meter bij het park vandaan, ik kwam hier dan ook redelijk vaak om hard te lopen of om gewoon heen te gaan als ik wat frisse lucht nodig had. ‘Redelijk vaak. Meestal loop ik hier hard.’

En ik heb eindelijk wat inspi voor mijn dude

Megan
“Fijn, dat je die hebt. Ik ook hoor, maar ik hou niet zo van alleen zijn.” Ik haalde kort mijn schouders op en tuitte kort mijn lippen. Of het slim was om dit meteen te zeggen wist ik niet, maar ik ging hier niet om liegen. “Eerlijk gezegd heb ik geen ouders. Niet meer, maar het is een lang ingewikkeld verhaal,” zei ik. Ik knikte. “Snap ik. Het park is een geweldige plek om hard te lopen.” Niet dat ik aan hardlopen deed, veel te saai, maar als ik er aan deed was dit zeker een van die plekken die ik zou bezoeken.

nice! ^

douche ze c:

Jeremy
Mijn wenkbrauwen trokken automatisch in een lichte frons op mijn voorhoofd toen ze zei dat ze geen ouders meer had. Nog zo jong en een leven zonder ouders, ik zou me niet kunnen voorstellen hoe mijn leven zou zijn als ook mijn moeder weg zou zijn. ‘Oh…’ Sterkte zeggen was nu niet geschikt, dat had ze waarschijnlijk nu al zo vaak gehoord en misschien was het al wel heel lang geleden. ‘Nou ja, als je ooit eens dringend iemand zoekt om mee te praten en je hebt niemand anders dan mag je me opzoeken. Ookal ken je me amper.’ Ik schonk haar een glimlach en knikte. ‘Precies. En in het park hardlopen is toch wel iets leuker dan op zo’n stomme loopband in de sportschool.’

:cold_sweat: bijna klaar bijna

Megan
Geruststellend glimlachte ik naar hem. “Het klinkt erger dan het is hoor,” zei ik en ik knikte als bedankje. “Dat vind ik erg aardig, maar ik heb het min of meer zelf veroorzaakt of ik kon er niks aan doen. Mijn vader heb ik nooit gekend, hij is gestorven aan ouderdom. Mijn moeder heb ik zelf voor gekozen. Ik wil haar niet meer zien, ze bestaat niet meer voor me.” Ik draaide me om richting het pad en draaide mijn hoofd om hem aan te kijken. “Loop je mee? Het is zo koud om stil te staan.” Ik zette alvast een aantal stappen. “Precies. Ik loop nooit hard, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.”

vic ben je daaar? als je kan zullen we dan de ontmoeting afronden o.i.d

Jeremy
Ik knikte begrijpend bij haar woorden en besloot er verder niet op in te gaan, ik zou het ook niet graag over mijn vader willen hebben dus ik kon me voorstellen dat zij ook niet over haar moeder wilde praten. Als iemand niet meer voor je bestond wilde je diegene het liefst vergeten, en dan hielp praten niet echt. ‘Als je wilt kunnen we zometeen ook ergens naar binnen gaan hoor,’ stelde ik voor terwijl ik naast haar ging lopen. Zelf had ik nooit zo’n last van de kou, zelfs al was het nog zo fris. Maar ik kon me voorstellen dat zij het wel koud had.

FKMDVFKE,J Frustraties…

Amber
Mijn blik bleef op zijn ogen rusten, gewoon om het feit dat ik geen greintje van zijn emotie wilde missen. Dit was de Aiden die ik slechts een paar keer eerder had gezien. Hij toonde wel emotie, maar gewoon nooit zoveel. Ik fronste mijn wenkbrauwen onwillig en schudde mijn hoofd. “Ja, dat zei je net ook al, maar daar heb ik toch niks aan?” Wanhopig haalde ik mijn schouders op. “Weet je wat het is. Ik snap dat we een bepaalde connectie hebben en dat jij denkt dat we beide van de duisternis zijn. Dat is misschien ook wel zo, maar niet in hetzelfde opzicht. Jij bent hier degene die talloze meisje vermoord, niet ik.” En met dezelfde seconde wist ik dat ik mezelf had verlult. Had onderzoek gedaan achter zijn rug om, had geen details en bewijzen - maar ik wist het gewoon. “There’s nothing to hide anymore,” siste ik daarna. Een aantal keer knipperde ik met mijn ogen en haalde ik mijn neus op. “Ik ben van de duistere kant waarin geld, drugs en alcohol de grootste rol hebben. Jouw grootste rol is het moorden en het voelen van de pijn van andere. Dat is toch waar je van geniet?” Het voelde alsof mijn hersenen crashte en ik er alles in een keer uitgooide om niet in huilen uit te barsten. Mijn gevoelens kon ik niet beschrijven, net zoals ik geen idee had over welke emotie nou bezit van me nam. “Ik ben helemaal niet verdwaalt en ik sta ook niet stil. Jij bent degene die stil staat en niet door gaat met het leven. Jij houd je vast aan het beeld van vorig jaar. Toen we nog samen waren was je precies zoals je je nu vertoont. Maar dat is over Aiden, en daar heb je zelf voor gezorgd,” zuchtte ik. Ik keek hem triest aan, maar zette daarna een stap de trap op. Voorzichtig drukte ik een kus op zijn wang. “Ik denk er over na oké, je hebt mijn woord. Maar ik kan je niet beloven dat er iets positiefs uit komt… I’m sorry.”