[Speeltopic] NYC The city that never sleeps.

Ivy :grinning:

lekker bezig lotteeee. en congratssss :slightly_smiling_face:

pomplom

sorry voor mijn lange afwezigheiddddddddd. drukdrukdruk :frowning_face:

maaakt niet uit joh! Oppakken kan altijd nog :slightly_smiling_face:

Oi chickies. Long time no see!

Mweeeeh ik mis het hier, elke keer als ik hier kom is t zo stil…

Heeeeuy, jij kwam je ook ff melden! Inderdaad long time no see, hoe gaat tttt?

Hahahaha ja! T gaat wel. Ik verveel me de pokke en ben nogal verkouden. Hoe gaat 't met u? ^^

Ik verveel me ook en heb geen slaap…
Ja gaat wel okeee, alleen zoveel stres ivm examens muuuuh

retweet

En het is zo dom, want dan denk ik oke ik wil spelen, maar dan denk ik nee want het is te stil hier.
Maar met die instelling schiet ik ook niet echt op… Muuuuh

nou doe er wat aan kinders:'D

hallo overigens

Hoe gaat het met je examens Xar?

Gaan we dit weer laten opleven??

Ja, mn examens gaan best wel goed! Tenminste, ik heb er nu 2 gehad en dat zijn sowieso voldoendes. Een 8 voor mn NL (:
Maar nu schiet de stres er wel weer in, omdat ik met leren heeeeel erg achterloop…

En ik wil het heel graag laten herleven, ik vind dit namelijk t leukste rpg :’)

wow dat is netjes, ik had gehoord dat Nederland best lastig was.
Het komt vast goed Xar, nog even doorzetten en rustig blijven, waarover en wanneer is je eerstvolgende examen?

Ik wil dit ook wel laten herleven als het even kan, ik vind dit het fijnste speeltopic, voel me hier thuis. Dus als we hier nou binnenkort weer gaan spelen met z’n allen of als er weer enigszins leven in de zaak komt dan maak ik een nieuwe jongen aan denk ik (als dat mag tenminste).

Dinsdag geschiedenis, daar moet ik nog een half boek van… En dan woensdag maw, daar moet ik nog een boek van en dan vrijdag AK 4 boeken, ik weet niet hoe ik AK ga doen, ik heb gewoon geen tijd om te leren voor AK omdat ik dus tot woensdag voor gs en maw moet leren maar ik kan niet 4 boeken in 2 dagen leren…

Ik ben dus pas vanaf vrijdagavond weer actief (althans dat ga ik proberen) eerst mn examentjes nog knallen. Maar hoeveel mensen spelen hier nu nog, echt maar 5/6 ofzo toch xd?
Ik zie elke keer dezelfde als ik hier stiekem ff kom kijken.

Danny
Denkend dat een bezoek van mijn vader niet erger kon zijn dan wat dan ook, was ik een aantal weken geleden halsoverkop terug naar Engeland gesleurd. Een helse ruzie was het geweest. De reden waarom ik achteraf met hem was meegegaan was me dan ook nog altijd onduidelijk. Misschien wilde ik gewoon dat hij z’n kop hield. Dat ik even met hem mee naar huis zou gaan, mama een natte kus zou geven, en vervolgens weer met gierende banden terug naar New York te vliegen om daar te genieten van alles dat ik in Engeland niet had. Ook wel gewoon “een leven” genoemd. Echter was niets zo makkelijk gegaan als ik had verwacht. Bij thuiskomst was m’n moeder bovenop me gedoken. Dagen lang had ik de stokbroden en andere voorwerpen nog op mijn lichaam kunnen voelen - want God, ze had me het een en ander naar m’n hoofd gesmeten toen ze realiseerde dat ik nooit in de tijd van NYC een opleiding had gevolgd - en weken lang had ik naar het gezeik van mijn ouders moeten luisteren. Ze wilde me bijna op een school knallen in Bristol - niet wetende dat mijn thuis toch echt in NYC was, en dat mijn zusje me nodig had. Althans, dat heb ik er achteraf maar bijgelult - en gelukkig was het mij gelukt Amber zodanig over te halen 't zelfde te zeggen. Ze had me nodig, had ze onze ouders verteld. En hoe.
Toen ik een week geleden te horen kreeg dat eindelijk die enkelband van m’n poot af mocht - want ja, die had ik gekregen - kon ik wel een gat in het dak springen van blijdschap. Niet alleen betekende dat weer een terugkomst naar NYC, maar het betekende ook dat ik weer naar acht uur 's avonds naar buiten mocht, en ik mezelf weer kon masturberen zonder afgeleid te worden door dat geval om mijn enkel. God, wat had ik een aantal keer gerent voor mijn leven toen dat ding op rood was gegaan. Jeugdgevangenis, de rechter, leerplicht… Ongelofelijk. Ik was al volwassen, en nog altijd wisten m’n ouders precies hoe ze me de grond in konden stampen. Als ik liever mijn tijd verspilde bij de hoeren en mijn geld verklootte aan drugs, dan deed ik dat. Ik was zelfstandig, had mijn eigen rechten. Fuck parents.
Nu dan, eindelijk, na minstens twee maanden, was ik weer in NYC. Gebroken, sikkeneurig en vermoeid strompelde ik mijn gemiste appartement binnen. Het was stil. Alle lichten waren uit, en dat betekende maar één ding. Amber was niet hier. Zodra ik mijn koffers in de hal had gezet wat ik per direct naar de woonkamer gestormd, zoekend door alle lades voor ook maar het kleinste beetje wiet - of wat dan ook. Het was natuurlijk overduidelijk dat ik geen drugs had kunnen gebruiken, thuis. Zelden wanneer ik zo nu en dan overdag het huis uit wist te sneaken zonder dat het alarm om m’n poot afging. Hoe gestoord was dat? Een soort hondenhalsband voor om je voet dat afgaat wanneer je niet op tijd in je huis zit. Ja. Twee maandenlang droogstaan. Je hand is je beste vriend.
Zodra ik mezelf had voorzien van wat Spliff, was ik uitgebreid op de bank gaan liggen. Ik had geen idee of Amber überhaupt vanavond nog thuis zou komen, maar ik genoot. Hier. Op de bank. De plek waar ik thuis hoorde.

(Random improvement)