[Speeltopic] NYC The city that never sleeps.

Ik zei toch wat?

Laat maar (;
Hoe is het met Bo??
En Lot, beterschap!

Ooow haha :flushed:

Ik voel me heel kut en down en moe maar verder top denk ik…

Ahw ;c

Lot wanneer kan je tijd vinden om te reageren denk je? c:

Sorry ik kon niet echt iets nuttigs bedenken en waar jij wat aan zou hebben (vorige reactie)

Is goed lieverd Ik ga in bad liggen, je weet hoe snel ik ben. Heb mobiel weg, maar ben voor 10 uur weer bij mn laptop!

Lot jij hebt altid mooie stukjes :heart:

Lot even serieus je maakt me echt verlegen ahhah, jij schrijft zo diep en met zoveel woorden jou woordenschat is echt 1000x zo groot dan die van mij en ja omg, je beschrijft alles echt op zijn Lot’s!

Ik ga proberen een waardig stukje terug te typen maar even mijn vorige lezen zodt ik weet waar Noah op reageert ! <3

omg mijn stuk word nooit zo lang dat weet ik wel hoor haha!

Valerie
De hazelnoot bruine ogen draaide een rondje in de oogkassen om vervolgens door het glas naar de weg te staren. De afstand tussen de jongeman naast me en mij was klein, maar voelde tegelijkertijd als zeeën. Het was een oceaan van gebeurtenissen, verwijten, en ook schuldgevoelens die in de lucht hingen en die het moeilijk maakte om tussen ons een goedlopende conversatie gaande te houden. Lastig om de gevoelens te pijlen en om te beschrijven wat ik nou letterlijk voelde. Mijn verbitterde blik wendde zich weer op zijn gelaat, zonder enkele emotie… zoals ik dat zojuist bepaald had. Hij zou niet merken dat er diep in mijn tengere lichaampje een hart zat wat nog ergens aan hem dacht, wat ergens nog hoopte dat ik ooit alles zou kunnen vergeten wat hij gedaan had. Maar mijn hoofd wist zeker dat dat nooit ging gebeuren, de kennis die ik in de jaren heen had opgebouwd wist heel goed hoe ik over zijn acties dacht. De afschuw voor een persoon als Noah was groot, en het werd met iedere woordenwisseling groter en groter. Alsof er geen plafond bij was, geen limiet, geen einde. Mijn lippen sperde zich een stukje van elkaar af en een spottende toon was merkbaar in iedere lettergreep van mijn woorden. ‘ Ik probeer jou leven niet tot een hel te maken, ik probeer mezelf niet op te schonen, en bovenal probeer ik niet om bij jou in de buurt te zijn. ‘ een ironische grijns stond op mijn gezicht. ‘ Sterker nog, ik heb geen moment gehoopt dat je me op zou zoeken. Ik heb me prima vermaakt zonder jou, geen zenuw in mijn lichaam die er aan denkt om naar jou te verlangen. Onthoud dat Noah, wij hebben niets gemeen. ‘ ik sprak mijn woorden op een neutrale toon uit, maar toch met de spottende klanken. Ik wist dat ik niet alles meende, maar ik wist wel dat ik ondertussen zo’n goede actrice geworden was, dat hij dit zou geloven. Het onderste uit de kan halen, dat was wat ik moest doen om door te dringen in zijn hersenen. Als hij mijn zwakke schakel niet iedere keer aan wist te raken ging het me lukken, daar was ik zeker van. Inmiddels had ik nog een spoor van menselijkheid in zijn gelaat kunnen ontdekken, omdat zijn mededogen toch merkbaar was naar mijn wrede handelingen. Noah had echter niets gedaan en had alleen maar toegekeken, geprobeerd om me te breken. Wat ergens ook wel gelukt was, maar het had me aangespoord om juist hém versteld te doen staan. Wat het ook ging kosten. Noah ging boeten. Zoals zijn gelaat sprak had hij een zwakte voor me, wat ik ergens heel ironisch vond. Jaren geleden was er van die zwakte niets merkbaar. ‘ Ik kan het voor je spellen, maar ik heb nooit iets besloten over het verwijderen van het kind. ‘ ik staarde weer voor me uit en haalde mijn zachte vingertoppen door mijn lange krullende, bruine lokken. Ik zuchtte diep, een adem van vermoeidheid. Bijna waren we in de buurt van mijn appartement, hij zou vast van een of andere handlanger mijn adres gekregen hebben zonet. Want ik wist dat hij niet zomaar ergens heenreed. ‘ Bovendien heb jij genoeg gedaan om ervoor te zorgen dat ik je ging haten vanuit het diepste van mijn ziel, ‘ ik haalde nonchalant mijn schouders op en probeerde mijn act hoog te houden. Niet te laten merken dat de woorden die uit mijn mond kwamen alleen gezegd werden met de intentie om schijn te wekken. Ik wist dat dit mijn eigen innerlijk was, zoals ik me nu gedroeg, zo ging ik normaal door het leven. Bij iedereen. Noah kende de oude Valerie, maar zelfs hij zou vaak genoeg in mijn act trappen. Daar was ik zeker van. Alles wat ik deed op dit moment was om mijn oude innerlijk te verbloemen, te verbloemen dat dit meisje ergens nog hetzelfde was. Mijn hedendaagse schild was sterk genoeg. Een vechtersbaasje met een grote mond. Ik was er zeker van dat de komende weken in mijn eigen huis een ramp zouden zijn, ik zou nergens een plekje hebben om mijn eigen ik door te laten schemeren. Ergens begreep ik Noah niet, het was zijn levensmissie geweest om mijn leven tot een hel te maken. Nu had hij mij gevonden in hartje New York, en meldde hij me even dat hij me niet zou kunnen haten. Het riep vragen op, misschien was het een sluwe manier om zo mijn vertrouwen terug te winnen en daarmee mijn leven nog meer op zijn kop te zetten. Maar dit keer was ik op veel voorbereid en zou ik mezelf niet zo maar van mijn stuk laten brengen, zoals eerder al gedacht… zou ik dit keer winnen van zijn sterke acties. Kleineren? Dat ging dit keer niet gebeuren…

Ja natuurlijk is het veel korter dan gedacht… sorry ! :frowning_face:

Oh ik heb al een pracht Valerie idee, ofcourse wel een beeeetje geïnspireerd op tvd. Maar ik heb inspi genoeg ^^

ho ho ho prachtstukken c:

nawhhh

herinnert me er weer aan dat ik tvd moet terugkijken trouwens…

awh priem lot!

Hooi (:

Heyyy