[Speeltopic] NYC The city that never sleeps.

ik speel in alle rpg’s omg shame on me, ben volgens mij ook recordhouder van chars ofzo lol hahah

ah dat haal je wel Soph! <333333333333333333

  • geeft soph 40 berichtjes *

oké pech ik drink er toch een wijntje op ik heb dorst van al dat rekenen haha

ahjoh is toch leuk, ik red het niet met tijd en voor sommige RPG’s verlies ik ook snel inspiratie maar als ik wat meer tijd zou hebben zou het wel een optie zijn om nog ergens mee te doen maybe

Ik snap het wel hoor Soph haha, ik heb vaak geen inspiratie als ik zo down ben

Ethan.
‘‘Ook niet het mijne,’’ een waterig glimlachje gleed over mijn lippen en ik keek haar eventjes heel serieus aan, maar na de rest van mijn woordenstroom, wierp ze niet een zelfde blik terug. Haar blik was meer eentje van furie, ze stond met een razende snelheid op en ik keek haar bijna geschokt aan. Hoe was ze zo plots veranderd in deze vurige persoon voor mij? Waren mijn woorden zo ongepast geweest. Ik ving haar woorden wel op, maar hoorde ze eerst nog niet echt. Pas na enkele minuten kwam het als een stormram tegen een houten deur bij me binnen. Het deed pijn. En toen kwam haar excuus, en kwam ze weer naast me zitten en ze leek zich schuldig te voelen, kwam ze weer naast me zitten. Ze was wisselvallig bezig en ik wist niet wat ik daarmee aan moest. Ik was het zelf ook, maar als een ander het deed was ik alsnog radeloos. ‘‘Nee,’’ ik schudde mijn hoofd, mijn stem was zacht maar heel duidelijk. ‘‘Nee, je had een punt. Je hoeft je niet te verontschuldigen.’’ Ik schudde mijn hoofd om mijn woorden kracht bij te staan, mijn stem werd harder en dwingender. ‘‘Je had gelijk, ik had niet mogen vragen naar je verleden, terwijl ik je pas net ken. En jij mij ook pas net.’’ Ik zuchtte en een frons stond op mijn voorhoofd, hoe moest ik haar uitleggen hoe ik mijn opmerking bedoelt had? ‘‘Je hebt echter geen recht mij een random playerboy te noemen met zoveel afschuw in je stem, om mij uberhaupt zo te noemen. Random, dat mag. Maar playerboy? Je kent me helemaal niet, ik mag je dan dingen vertellen over mezelf. Dat betekent niet dat ik ook meteen alleen diegene ben waar jij nu een fractie, een momentopname, van ziet.’’ Ik keek haar aan en hield mijn hoofd een beetje schuin. ‘‘Maar je hebt je verontschuldigd dus zand erover en we vergeten het.’’ Ik legde mijn hoofd in mijn handen en dacht even na in alle rust, in alle donkerte en stilte van mijn hoofd.

Heej hahaha ik zie nu pas dat ik bijna 12.000 berichtjes heb :3

Ik heb er almost 5.000 :3.
En ik ga hier binnenkort serieus weer spelen. Moet ff kijken wanneer alleen.

Omg ik moet hier ook echt weer eens spelen

yesss

Ruby
Ik wachtte geduldig zijn relaas af, concentreerde me op mijn eigen ademhaling en hartslag in een rustgevend cadans, de slagen tellen alsof mijn gedachtegang de ongedurige handen van een kleuter waren, zonder te kijken aan een rubikskubus te draaien als een tweede natuur. Hij tilde gewillig de schuld van mijn schouders, een deel ervan en ik wachtte enkel roerloos tot hij uitgesproken zou zijn, vanbinnen brandde ik, het was dat ik mijn handen stevig op de grond had anders zou ik waarschijnlijk staan te beven alsof alle controle uit handen was gegeven de leidsels niet langer meer in mijn handpalmen lagen. Hij joeg me angst aan, zojuist had ik een spiegel tegen m’n neus gekregen, ademwolkjes vertroebelden nu het beeld maar dat beeld bleef voor een tijd op mijn netvlies gebrand, ik kon niet meer bouwen op een fundament dat bestond uit mijn eigen fantasie, ik was in staat alles uiteen te reten wat ook maar een beetje in de buurt kwam terwijl ik absoluut de mentale pijn niet kon verdragen die ik anderen toedeed, ik schaadde mezelf ook maar hiermee zou ik ten onder gaan ooit. ‘Oké,’ mompelde ik met gefronste wenkbrauwen ‘je zegt het alsof het een verdrag is,’ wees ik hem er voorzichtig op, ik liet me weer volledig in hem in het gras zakken nu direct naast hem, onze armen zouden elkaar raken als hij ze naast zijn lichaam had gehad, ik voelde de tintelingen onder mijn huid, het was lang geleden dat ik in enige vriendschappelijke opzichten had gehandeld en met iemand in contact was gekomen. Enkele minuten volgde ik hem in zijn stilte, gaf ik hem de tijd om na te denken, tot zichzelf te komen, het was een typerende houding van wanhoop. ‘Alles oké?’ vroeg ik behoedzaam alsof ik die vraag niet had mogen stellen. ‘Soms doe ik dat,’ mompelde ik zachtjes ‘mensen kwetsen, om ze van me af te slaan het was niet m’n bedoeling om je persoonlijk te schenden, ik vond je zwakke punt en hakte daar onbewust op in,’ legde ik hem uit omdat ik hem een verklaring schuldig was. ‘Je hoeft niet te doen alsof het een verdrag is en het nu daadwerkelijk vergeten is, ik had het niet mogen zeggen dat is het punt niet, ik snap niet dat het je zo raakt, ik wist dat het je zou raken, niet waarom. Maar je hoeft nu niet te doen alsof het vergeten is,’ sprak ik vastbesloten maar zachtjes alsof mijn stem op de wind gedragen werd, hij kon het horen, weinig afstand scheidde ons immers. Ik stond op, legde mijn hand even op zijn schouder en kneep er even zachtjes in waarna ik mijn hand vragend naar hem uit stak om hem overeind te helpen mocht hij dat willen ‘misschien… is dit het moment om te gaan?’ vroeg ik hem aarzelend, was dit moment om te vertrekken, ik had geen idee of ik moest gaan of niet.

pompom

goedenavond chickita’s.

*zwaai*

haiahaiai

HEUUUJ.

HE LEKKERDING

EUJ.

Ah lot dat klinkt niet leuk! :c

Volgens mij is het niet gelukt, maar take you time. Alhoewel ik beken dat ik heel benieuwd ben na je stukkie heur!

leuuk lot ahaha