[Speeltopic] NYC The city that never sleeps.

meet met mij

Dinsdag, 2 april!

Ja doen!!! Als je er nog bent?

jaaaa

Feeeeeest, eens even denken ik speel wel met Olivia, wie neem jij?

Grazianooo

Priemmmm, zullen we doen dat ze elkaar niet kennen? Den dat dat juist leuk is omdat ze n soort “bekende status” hebben beide!
K zal wel ff n stukje typen, niet al te lang en er kunnen typefouten inzitten aangezien ik op m’n Phone chill

is primaaa hoor (:

Olivia
Het was ontzettend koud buiten. Ik trok mijn jas stevig vast en sloeg mijn sjaal nog een keer op mijn nek. Veel nut had het niet, want dat ding bleef telkens maar half afwaaien. Er stond een erg harde en koude wind. Mijn neus en oren waren inmiddels rood geworden van de kou. Mijn vingers wit. Ik zuchtte gefrustreerd en zette een paar flinke stappen vooruit. Ik was nog lang niet bij mijn huis, maar na tien pogingen een taxi tegen te houden was het me niet gelukt en was het misschien verstandiger om alvast een stuk te lopen en hopen dat ik onderweg nog een taxi tegen zou komen.

Graziano
Ik had bijna de hele dag de stad door gewandeld en liep nu weer terug richting mijn scooter. Jup, ik had een scooter. Ik had geen zin om hier helemaal een auto aan ta gaan schaffen en eerlijk gezegd was het best handig. Toen ik bij mijn scooter aangekomen was, zag ik een meisje recht voor me die er aardig gefrustreerd uitzag. ‘Alles oké?’ vroeg ik aan haar en keek even naar haar gezicht, wat me op de een of andere manier bekend voorkwam.

Olivia
Uit frustraties en enorme ergernissen had ik helemaal niet door waar ik precies liep en wat er om me heen gebeurde. Ik had heel de tijd bitter voor me uit gestaard. Althans, dat is wat ik probeerde. Met al die wind en de traanogen ging dat ook niet helemaal perfect. Ik stopte dan ook abrupt toen ik een mannenstem hoorde. Ik veegde de tranen weg en knikte, maar haalde vervolgens mijn schouders op. ‘Met mij gaat het prima, het weer daarentegen…’ Ik grinnikte even en keek toen naar zijn scooter. ‘Mazzel heb je met zo een ding in deze stad, misschien moet ik er ook maar een gaan aanschaffen.’

Graziano
‘Ja, het is nog best handig hier, moet ik toegeven,’ grinnikte ik. Je kon een beetje om de drukte heen en het was niet erg lastig met parkeren. Daarentegen waren de autowegen altijd druk. ‘Ja vreselijk hè,’ knikte ik toen. Het waaide ontzettend hard en daarbij zou het me niets verbazen als het zo nog eens keihard zou gaan regenen. ‘Wachtende op een taxi ofzo?’ vroeg ik toen.

Olivia
‘Ik ben het aan het overwegen.’ Ik was alleen bang dat ik er ontzettend lui van zou worden. Dat ik voor ieder kleine ding dan mijn scooter zou pakken. Oh, even boodschappen doen om de hoek? Ja, ik pak de scooter dan wel gewoon. Hoef ik ook niet met die tassen te slepen. ‘Een half uur geleden ja,’ knikte ik. ‘Het is een soort spitsuur of zo? Iedereen gaat waarschijnlijk de stad in, alle taxi’s zitten vol.’ Ik haalde even mijn schouders op en stopte opnieuw mijn handen in mijn jaszakken. ‘Dus besloot ik maar te gaan lopen, daar schiet ik meer mee op dan zo lang wachten.’

Graziano
‘Ohw, dat is wat minder,’ zei ik en wierp even een blok op de lucht boven ons, die steeds donkerder leek te worden. ‘Ik zou zeggen ik geef je een lift, maar meisjes gaan niet met vreemde mannen mee toch,’ grinnikte ik toen. Nog steeds kon ik niet opbrengen waarvan ik haar kende. ‘Sorry, maar je komt me zo bekend voor, iets waarvan ik je kan kennen?’ vroeg ik toen lachend.

Olivia
Ik keek even naar de scooter en toen weer naar hem. ‘Dat klinkt wel heel verleidelijk.’ Ik deed een stap dichterbij en bekeek zijn scooter nog een keer. ‘Ik zou best wel dat kleine stukje achterop kunnen gaan, als je me maar niet meeneemt naar een van je Italiaanse pooierhuizen.’ Er verscheen even een grijns op mijn gezicht. ‘Ik mag hopen dat je Italiaans bent, anders zet ik mezelf nogal voor lul.’ Zou hij dan ook op zo een typische Italiaanse Vespa rijden? Zo in het donker kon ik het allemaal niet precies zien. Alles leek op elkaar. Even schoot ik in de lach. Het bleef toch altijd gek dat je herkent werd. ‘Tijdschriften, televisie, billboards?’ Ik wist natuurlijk niet waar hij me gezien had, maar volgens mij was de clue wel duidelijk.

Graziano
‘Nou zeg,’ grinnikte ik. ‘Ik mag dan inderdaad wel Italiaans zijn, maar een pooier ben ik zeker niet,’ grinnikte ik en haalde mijn scooter van zijn standaard. Het was een olijfgroene Vespa, want een Italiaan moest natuurlijk wel een Italiaanse scooter hebben, kuch. ‘Aha, je bent een model dus,’ zei ik toen en knikte. Daarvan zou ik haar prima kunnen kennen. ‘Maar ik zou zeggen hop on, als je niet bang voor me bent,’ lachte ik toen. ‘Alleen zul je me dan wel de weg moeten wijzen.’

Olivia
‘Heb je wel pooierpraatjes, of dat ook niet?’ vroeg ik grinnikend. ‘Van die typische openingszinnen?’ Hij moest er vast wel een paar in huis hebben. Iedere jongen had er wel een paar. Zelfs ik al meisje kon er zo wat opnoemen. ‘Model ja, zoiets.’ Het was gewoon een feit, maar ik vond het altijd zo stom om zoiets over mezelf te zeggen, al had ik geen flauw idee waarom. Vaak dachten mensen dat je dan al wereld beroemd was en voor iedere bekende show had gelopen. Wat bij mij dus niet het geval was. ‘Heb je ook genoeg aan een adres denk je?’ Die gaf ik hem ook maar meteen. Ik pakte hem vast en ging toen achterop zijn scooter zitten. Mijn ouders zouden me nu voor gek verklaren. Even bij een wildvreemde jongen achterop stappen.

Graziano
‘Nou ik ken er wel een paar ja, maar in gebruik neem ik ze niet echt,’ grinnikte ik. ‘Euhm, nou ik ben nog niet zo erg bekend in de stad, maar wie weet komt het me bekend voor,’ grinnikte ik en toen ik haar adres hoorde knikte ik opgelucht. ‘Volgens mij weet ik wel waar dat is ja,’ knikte ik en startte de motor van mijn scooter. ‘Zit je goed?’

Olivia
‘Heel slim,’ zei ik knikkend. Al kon hij dat niet meer zien, aangezien ik achterop zat. ‘Oh echt?’ De nieuwsgierigheid sloeg meteen in. De onzekerheid was langzaam weggevaagd. Hij was best open waardoor ik hem eigenlijk wel vertrouwde. ‘Hoe lang woon je hier nu dan? En waar woonde je eerst?’ Ik kneep even zacht in zijn zij, een soort onduidelijk teken dat ik goed zat. ‘Eh ja, ik denk het wel.’ Zo niet, zouden we daar vanzelf ook wel achterkomen.

Graziano
‘Ik woonde eerst gewoon in Italie, toen in Nederland en ben tussendoor ook nog even in Engeland geweest,’ vertelde ik. ‘En nu woon ik dus hier,’ grinnikte ik toen en gaf gas toen ze zei dat ze goed zat. Ik reed rustig naar het adres wat ze me gegeven had, het was niet erg ver. Daar aangekomen zette ik mijn scooter op de goede plek tot stilstand. ‘Is dit goed?’ vroeg ik. Het kon zijn dat ik het toch verkeerd had, maar ik wist het bijna zeker.