soms zo enorm vrolijk/druk/blij en soms zo intens verdrietig

Praat er met je huisarts over.

Ligt dat niet aan de medicijnen die je voor je ziekte krijgt? Ik heb er zelf geen last van, maar misschien kun je een keer met de dokter gaan praten? Sterkte!

Het feit daargelaten dat ik kinder- en jeugdpsycholoog ben. Weet ik er inderdaad vrij weinig van af. Aangezien die diagnose die jij zo even 1,2,3 stelde niet gebasseers kan zijn op zo weinig informatie. Wat over het algemeen wel bekend is , is dat men in de puberteit nu eenmaal last kan krijgen van wisselde stemmingen i.v.m. je hormonen. En ja als iemand met dit soort klachten komt zal ik eerder denken aan de redelijk gangbare “hormoon kwestie” dan aan een bipolaire stoornis.

hoogst waarschijnlijk puberteit inderdaad. Kijk het even aan en als het meer dan een aantal maanden duurt kun je eventueel andere stappen nemen (huisarts oid). Praat er wel even over met een vertrouwenspersoon, zelfs als het gewoon puberteit is, is het fijn om je ei kwijt te kunnen en een goed luisterend oor te hebben :slightly_smiling_face:

Ik dacht dus eerder aan een bipolaire stoornis, wat dus blijkbaar vaak optreed tijdens de adolescentie. Vrij gangbaar, dus.

ik ben (godzijdank) vrijwel helemaal van de medicijnen af, dus ik denk niet dat het dat kan zijn. Maar misschien heeft het er wel mee te maken, dat ik nu ineens begin te beseffen wat ik heb doorgemaakt.

Praat er iig met iemand over. Hoeft niet persee gelijk een vertrouwenspersoon of iets dergelijks te zijn. Maar kan ook gewoon een goede vriendin zijn of je moeder bijvoorbeeld.
Misschien kun je voor jezelf een soort mooddagboek bijhouden? Dan kun je misschien aan de hand daarvan een soort patroon ontdekken, en vanuit daar gaan kijken waardoor de verschillende stemmingen veroorzaakt worden.
In ieder geval niet in je 1ntje gaan zitten kniezen :slightly_smiling_face:

Staat er iets over in de bijsluiter? Wat voor medicijnen slik je?

Ik weet eigenlijk helemaal niks over je, maar zo te horen heb je een heftige periode achter de rug? In dat geval moet je er echt met een professioneel iemand mee praten.

Ik zal ook even serieus reageren: meestal hoort dat bij de puberteit, maar mocht je echt denken dat het abnormale vormen aanneemt ga dan naar je huisarts. Die kan je zo nodig doorverwijzen naar iemand die er verstand van heeft. :slightly_smiling_face:

Ah okee, gaat het nu weer beter met je dan? :slightly_smiling_face:

Noem jij een bipolaire stoonis nu vrij gangbaar?
Dat een stoornis vaak in een bepaalde leeftijdsfase begint/zich uit wil niet zeggen dat het een gangbare stoornis is. Dat betekend dat ALS je die stoornis al hebt/krijgt hij vaak in een bepaalde leeftijdfase tot uitting komt.

P.S Ben je er inmiddels al achter dat een bipolaire stoornis de nieuwe benaming is van manische depressie? :slightly_smiling_face:

ik ben nou officieel helemaal gezond, maar nu begint voor met het verwerken en aansterken… maar het gaat absoluut de goede kant op.

Mooi om te horen! :slightly_smiling_face: Fijn dat het zoveel beter gaat.

Als jij stemmingswisselingen die zo erg zijn gangbaar noemt voor de puberteit, dat kan je een bipolaire stoornis dat ook noemen.

Hoe bepaald jij dat haar stemmingswisselingen (waar hebben we het over?). ZO ERG zijn?

Ik heb het niet over de mate van ernstigheid want die kan ik niet inschatten. Ik zeg gewoon dat stemmingschommelingen (want wisselingen wil ik het eigenlijk nog niet eens over hebben) gangbaar zijn in de puberteit i.v.m. je hormonen.

Waarom wordt er überhaupt zo luchtig gedaan over de problemen van TS? Ze heeft er blijkbaar zelf heel veel last van, dus om nou te zeggen dat het hartstikke normaal is voor de puberteit…

Iedereen heeft dit hoor. Kijk, als TS er niet bij heeft gezet dat ze van alles heeft meegemaakt in haar leven, kan ik het ook niet ruiken natuurlijk. En dan kan het wat anders zijn. Maar je moet niet van een mug een olifant maken.

Dit dus

Heb ik ook last van… maar ik heb nooit echt een reden om chagerijnig te zijn. En ik reageer het eigenlijk alleen op mn vriendje af. Het kutte is dat ik hem niet kan zeggen wat het is… en dan denkt hij weer dat het aan hem ligt. Maar dit humeur kan inderdaad weer heel snel omslaan…
Is zeker niks aan te doen he? :expressionless: