Soms is het leven echt volkomen kut.

Oke, ik moet mijn verhaal gewoon kwijt. Dus ja weer zon puberig dramatopic.

Nou, ik ben zegmaar altijd een heel vrolijk en gezellig meisje geweest. Iedereen mocht me eigenlijk wel$. Maar in ongeveer november begon ik me een beetje depri te voelen, gewoon af en toe. Ik dacht dat het vanzelf wel weer over zou gaan, stopte het wet en ging vrolijk door met leven. Na een poosje merkte ik bij mezelf dat mijn lach niet meer uit mijn hart kwam. Maar ik bleef wat mensen van mij verwachten, ja ik werd nep. Niemand had het door, ik kan blijkbaar alleen liegen als het nodig is. Ik moest dit aan iemand kwijt en vertelde een internet vriend erover. Ik neem niet zo snel iemand in vertrouwen maar liever iemand die ik via internet ken dan in het echt. Hij heeft mij echt gesteund en het ging steeds beter. Toen heb ik een poos geen contact meer gehad omdat hij het heel erg druk was. Ik zakte langzaam weer in, maar ik wou hem er niet meer mee lastigvallen. Ik wou gewoon weer blij zijn.
Uiteindelijk heb ik het een van mijn beste vriendinnen verteld, maar ze lachte het weg met een grapje. Ja ik lachte mee. Dat is nu ongeveer 2.5 maand geleden. Ik kan me niet meer gedragen zoals vroeger. Ik ben een stil en verlegen meisje geworden die alleen nog maar wat zegt als dat nodig is. Mn vrienden negeren me gewoon (zover je dat vrienden kunt noemen) Ik mag blijkbaar alleen dat vrolijke lieve meisje zijn. Maar dat ben ik niet meer.
Ik hoop dat iemand mij begrijpt, bedankt voor het lezen.

Tja doet noemen ze puberen ja. Ga er met iemand over praten en denk is wat luchtiger over dingen. Ik weet niet of je veel problemen hebt? Maar er zijn mensen die echt echt diep in shit zitten. Denk daar maar eens aan, dan is jou leven toch zo erg niet?

Is er ets gebeurd waardoor je ‘nep’ bent geworden?

Wauw. Heftig meid. Die ‘vrienden’ weten misschien ook niet zo goed wat ze ermee aan moeten. Heeft het ook een reden dat je je depri voelt? Is er in die tijd iets gebeurt? Want dan moet je dat gaan verwerken. Verder weet ik het niet zo goed… Succes meisje!

Ik herken het een beetje ja…
Maar bij mij ging het heel geleidelijk, ik had zeg maar steeds minder zin om helemaal vrolijk te doen enzo. Maar nu mis ik dat eigenlijk wel en het gaat niet meer vanzelf…
Denk dat het idd gewoon door de puberteit komt!
Maar blijf gewoon proberen, ook als je ‘nep’ lacht, lach je (A)
Het komt vanzelf wel weer, ga leuke dingen doen enzo.
Bedenk hoe goed je het hebt zoals Rebecca_xx zegt :wink:
Succes!

Ik begrijp je wel! Als die internetvriend echt een goede vriend is, dan denk ik dat hij je juist wil helpen. Hij wil dan toch niet dat je alles opkropt en het steeds slechter met je gaat? Misschien moet je toch maar weer eens met hem gaan praten, al weet ik natuurlijk niet hoe hij is enzo. Ik denk dat het heel belangrijk is dat je met iemand erover gaat praten. Ga bijvoorbeeld naar een psycholoog of een vertrouwenspersoon bij je op school. Zij kunnen je waarschijnlijk wel helpen en praten is altijd goed! Als je dit niet doet is er een kans dat je alleen maar steeds dieper in de put komt te zitten en dan is het steeds moeilijker om er weer bovenop te komen. Waarschijnlijk heeft het ook met je leeftijd te maken. Op deze leeftijd voelen veel meisjes zich onzeker en bij sommige is dat wat erger dan bij andere.

Ik heb zo’n periode ook gekend. Uiteindelijk realiseer ik me nu dat ik gewoon aandacht wou. Ik dacht dat mijn leven zo veel erger was dan het leven van andere mensen en dat de wereld rond mij draaide.
Feit is dat je zo niet kan blijven leven en dat je, met ouder te worden, op een gegeven moment gaat zien dat de wereld en de mensen mooi zijn.

Op een dag ga je opstaan, schijnt de zon en zal je het allemaal wel inzien.

Thanks meiden!
Toen het begon ging niet alles perfect, een paar mensen die ik goed ken kregen bijvoorbeeld kanker maar dat accepteerde ik. Teminste dat dacht ik.
Er zijn iig mensen die het zeker weten moeilijker hebben, dat besef ik heel goed.
Mischien moet ik het inderdaad weer aan ‘die internetvriend’ vertellen.
Ik hoop dat dat weer een goed effect heeft.

Het is goed dat je je problemen aan iemand vertelt, maar tot op een zekere hoogte. Je loopt altijd het gevaar dat je je problemen ernstiger gaat voorstellen dan ze zijn en dat je gaat zinken in zelfmedelijden. Dat moet je absoluut vermijden want zo ga je er niet uitkomen.

Probeer de dingen wat zonniger in te zien, ik weet dat dat niet evident is, maar zoek wat hobby’s. Zoek mensen die je leven speciaal maken en die je vertrouwt en je doen lachen. (:

Dankje, je hebt echt gelijk.
maar in praktijk is het gewoon wat lastiger…

http://www.youtube.com/watch?v=E56MQ4ODH1A
je zou voor de grap eens dit liedje moeten luisteren, ik moest er meteen aan denken toen ik je titel las!
verder wens ik je echt heeel veel sterkte & inderdaad het is goed positief te blijven denken, maar neem er nog iemand bij in vertrouwen waar je echt echt echt je hart kunt luchten(je mams?)dat helpt soms!
succes!

Waarom dan eigenlijk?

ik snap wat je bedoelt. ik ben 2,5 jaar zwaar depressief geweest en ik kon het mijn vriendinnen niet vertellen omdat ik diep van binnen wist dat ze me niet zouden helpen. ik heb alles in een aantal dagboeken geschreven en zo kon ik het toch kwijt. dat heb jij dus bij die internetvriend.
het is inderdaad zo dat je alleen het vrolijke meisje mag zijn bij je vriendinnen en als het moeilijk wordt willen ze je niet helpen (mijn vriendin deed dat). vraag gewoon aan die internetvriend of hij het erg vind als jij je hart lucht bij hem, waarschijnlijk vind hij dat goed want dat voelt hij zich weer speciaal.
het wordt heel hard werken om uit die depressie te komen, maar uiteindelijk lukt het echt wel! vooral veel praten!

Misschien een psycholoog?

heb ik ook :wink: maar als ik dan bij iemand kom die ik mag bloei ik helemaal open haha en daar is mijn groffe mond :stuck_out_tongue:
je moet gewoon bij iemand staan wara je je goed bij voelt :wink: is er zo niemand dan moet je die persoon zoeken … miss ken je hem/haar wel alleen moet je haar/hem beter leren kennen

Ik heb ook zoiets gehad. Ik voelde me helemaal down omdat een jongen me geplayd had. niks maakte me meer uit. Ik verwaarloosde mezelf en voelde me echt depri. Maar m’n vriendinnen hebbben me er weer uit geholpen, je moet echt me ze praten, serieus. En als ze lachen moet je het ze helemaal uitleggen, hoe het komt enzo. En anders met je mentor ofzo?

Je komt er vast wel doorheen

Ik durf eigenlijk niet met een psycholoog te praten omdat ik niet wil dat mijn ouders dit merken. Nou ze merken wel dat ik veel stiller ben maar niet dat het zo zit. Ze hebben het druk genoeg zonder mijn gezeur xD

Ik ga met mn internetvriend praten zodra hij online komt!
Bedankt voor jullie reacties meiden!

@Hoelahoepeltje:
Daar was mijn titel op gebaseerd ja xD

Zulke momenten heb ik ook vaak gehad, maar het ging altijd vanzelf weer over. Ik denk dat het gewoon bij de puberteit hoort. Misschien doen je vrienden wel anders tegen je, omdat ze zich geen houding weten te geven nu je veranderd bent. Je kunt bijvoorbeeld ook met een vertrouwenspersoon op school praten, dan weten je ouders het niet meteen. Al denk ik dat het slim is om het tegen je ouders te zeggen, zij kunnen je helpen.

Ik weet dat het niet bij iedereen werkt, maar dat heeft het wel bij mij gedaan: Gewoon doorgaan en blijven lachen. Fake it until you make it haha. Als je je al down voelt moet je blijven lachen en vrolijk doen, anders kom je zegmaar in een neerwaartse spiraal. Zo was het bij mij.

aah meid,
wat vervelend voor je.
Ik heb ook een periode gehad,
dat ik gewoon in bed begon te huilen en niet eens wist waarom.
langzaam is het weer weggegaan.
Ik wilde het ook tegen niemand zeggen,
ook niet tegen mn ouders.
Ik vind het echt heel zielig voor je en praat er idd over, ook al is het via een internetvriend of bijvoorbeeld internet.
Heel veel sterkte!!

sterkte meisje, komt wel goed. puberteit. af en toe ben ik ook een beetje depri maar denk aan de positieve kanten van het leven!