Sociale fobie/ sociale angststoornis

Zijn er mensen hier die dat hebben (gehad)? Gediagnosticeerd of niet?
En hebben jullie er therapie voor gehad?
Waar hebben jullie vooral last van en wanneer? En welke dingen helpen bij jou om dingen te doen die je eng vindt?
Misschien kunnen we dit topic als een soort topic gebruiken om elkaar te helpen en ervaringen uit te wisselen?

Ik weet bij mezelf niet of het echt een sociale fobie is, maar als ik andere verhalen van mensen lees, komt zoveel me bekend voor. Het wordt de laatste tijd al een stuk minder, maar af en toe heb ik bij bepaalde dingen nog dat ik helemaal gek word van angst. Ik heb heel veel dingen die ik niet in mijn eentje durf te doen, maar ben tegelijkertijd ook bang om dingen samen met mensen te doen.

Voor iedereen die niet weet wat het is: http://nl.wikipedia.org/wiki/Sociale_fobie

Ik heb precies hetzelfde denk ik.
Het begon ongeveer toen ik 12 was, ik durfde bijvoorbeeld gewoon niet in een winkel iets aan een medewerker te vragen, puur omdat ik bang was dat ze het raar vonden of geen aandacht aan me schonken. Daarvoor ben ik bij een psycholoog geweest en die heeft me er deels vanaf geholpen, maar uiteindelijk is er een ‘knopje’ bij mij omgeschakeld en nu heb ik er niet meer zoveel last van. Wél ben ik er een stuk stiller van geworden en kan ik nu nog steeds sommige dingen niet doen, maar ik probeer er vanaf te komen.

nou ik ben best stil op school en ik durf niet alles aan iedereen te zeggen of iets te vragen in een winkel of een lerares. mijn slber zou me daardoor op een cursus doen. maar ik vind dat onzin.

ik had wel een jongen in de klas die zegt echt alleen wat als die een beetje vertrouwd is met die personen. die kon ook geen presentaties houden. want dan kwam er niets uit werd ie rood en moest hij huilen. het leek ook heel erg op autisme wat hij heeft maar het is geen autisme dus mischien dat het dit is?

Komt me wel bekend voor, maar een fobie zou ik het niet willen noemen.

Ik ben gewoon graag alleen, deels omdat ik bang ben om in de steek gelaten te worden. En naar feestjes ga ik niet want ik ben gewoon bang dat iemand ‘te dichtbij komt’ en dan niet letterlijk, maar gewoon over mijn muur heen komt. Moeilijk uit te leggen, ik durf ook geen vriendje want ik ben echt zo onzeker daarover. Ik durf veel dingen ook niet te zeggen of doen, uit angst wat anderen daarvan vinden. Of ze me raar vinden ofzo.

Maar wat jij hebt hoeft niet per se een sociale fobie te zijn! Ik denk dat dat van mezelf meer wat puberale onzekerheid is, groei ik wel weer over heen. Ik ben niet zo van de etiketjes.

Als je denk dat het je belemmert zou ik hulp zoeken als ik jou was…

Ik denk ook niet dat het bij mij echt een sociale fobie is, en ik ben er deels ook wel overheen gegroeid. Soms denk ik dat het gewoon een uit de hand gelopen verlegenheid was, waar ik nu nog veel last van heb.
Maar ik studeer nu psychologie en heb daarbij een sociale fobie vaak behandeld, dus ik weet wel dat wat ik had er redelijk bij in de buurt kwam. Ik ben ook niet van etiketten plakken, maar soms is een bevestiging en een herkenning wel heel fijn.

En verder herken ik veel van wat jij zegt. Belemmert het jou niet?

nu ik dit zo lees en die link, komt het me erg bekend voor bij mezelf

-ik durf niet naar feestjes

  • haat grote groepen,
    -ik stress nu al voor de diploma-uitreiking
    -ik durf niet te solliciteren
    -ik klap dicht en wordt rood als mensen tegen mij praten die ik niet/niet goed ken
    -ik durf vrienden/familie niet te feliciteren als er mensen omheen staan
    -als ik door de gangen in school moet lopen en er staan kinderen aan de zijkant
    raak ik al gestrest
    -ik durf niks in winkels/bedrijven te vragen
    -als ik door school/stad/andere plekken loop, heb ik het gevoel dat iedereen op me let en me uitlacht omdat ik misschien domme dingen doe

maar ik vind het een beetje overdreven om het een fobie te noemen
ik ben gewoon verlegen, denk ik

Ik denk dat het bij jongeren wel vaker voorkomt, en ze er later weer uitgroeien. Ik heb er ook last van gehad, absoluut niet durven bellen en dat soort dingen, maar soms moet het toch. Heb er ook veel minder last van, ik denk dat het bij sommigen ook verlegenheid is.

Angst voor afwijzing, commentaar, kritiek, pesten en uitlachen (juist omdat mensen dit al mijn hele leven bij mij doen + vroeger ook nog fysiek geweld tegen me deden gebruiken)

Een echte sociale fobie is een overweldigende angst die in extreme gevallen zorgt dat de patiënt thuisblijft en gedurende lange periodes geïsoleerd leeft Dit ben ik momenteel aan’t doen (not on purpose, maar ik krijg er ook hulp voor :flushed:)

En ik HAAT telefoneren…ik heb er gewoon angst voor en mensen die vaker zeggen. “ze bijten heus niet door de telefoon joh” Maar ik kan er NIKS aan doen!

Overdreven bang voor beoordeling, voelt zich in de gaten gehouden en mogelijk vernederd door zijn/haar acties, gedrag of voorkomen Dit slaat ook zo erg op mij, terwijl ik van de andere kant ook een “fuck you” houding heb en weet dat je je gewoon echt niks van anderen moet aantrekken enzo

Het belemmert mij heel veel en ik heb er nooit wat aan gedaan of laten doen. Ik kamp er al jaren mee… Maar het gaat nu zowieso niet erg lekker atm…dus met de hulp die ik daarbij krijg…kan mij misschien ook wel helpen met bovenstaande dingen

ik heb het gelezen en ik heb echt bijna alles wat er staat :
maar ik denk dat ik gewoon verlegen ben, want ik ben me er ook bewust van en ik funtioneer normaal op school enzo. heb je ook een site met tips misschien? :slightly_smiling_face:

Ik herken wel een aantal dingen, maar lang niet alles. Ik heb vooral dat ik bang ben dat mensen me belachelijk maken of dom of raar vinden. Als ik moet werken (kassa) ben ik dagen van tevoren al vreselijk zenuwachtig en ik kan er een paar dagen neerslachtig door zijn, omdat ik sowieso weet dat er mensen zijn (collega’s o.a.) die mij niet mogen om dingen die ik heb gedaan, kleine dingetjes maar toch. Zij doen verder ook niets, maar het idee dat er iets kan gebeuren. Stiekem vind ik uitgaan ook vreselijk eng, ik heb het idee dat iedereen me belachelijk maakt en soms word ik ook belachelijk gemaakt (ik zie er bijvoorbeeld niet al te oud uit en op de één of andere manier ben ik sowieso altijd heel makkelijk belachelijk te maken, geen idee waarom). Ik zit mezelf steeds meer in de weg eigenlijk, vroeger maakte het me niets uit en was ik trots op mezelf. Inmiddels loop ik bij de psycholoog en vind ik het meeste wat ik doe/denk walgelijk. Als ik uitga/een feestje heb (en alcohol heb gedronken meestal) moet ik soms dagenlang bijkomen om daar niet meer over te piekeren. Ook als ik gewoon over straat ga ben ik soms bang dat er mensen opeens opduiken die me ergens van kennen en belachelijk willen maken (dit klinkt nu iets heftiger dan het is, dat is maar af en toe) en ik vertrouw mensen niet echt meer die ik niet ken, ik geloof niemand meer echt en als een jongen mij bijvoorbeeld oprecht leuk lijkt te vinden denk ik dat hij een complot heeft met al zijn vrienden tegen mij, of een wedstrijdje houdt hoe snel hij me kan krijgen. Dat idee heb ik bij de meeste jongens, trouwens. Daarnaast denk ik zoveel na dat ik niet meer goed snap wat ik voel. Als ik iets lijk te voelen ga ik nadenken of het wel echt zo is of dat ik het me alleen maar in m’n hoofd haal (bijvoorbeeld het leuk vinden van een jongen) en uiteindelijk verpest ik het zodanig voor mezelf dat ik alles maar weer afkap. Ik zit mezelf echt in de weg en het houdt maar niet op. Dit is nu de derde psycholoog waar ik loop en ik hoop dat zij een oplossing kan vinden.

Sorry voor dit enorme verhaal, waarschijnlijk niet geheel de bedoeling van dit topic maar ik moest het even kwijt. Wat ik overigens ook best wel eng vind want ik ben altijd bang dat mensen mijn verhaal herkennen en dan denken ‘HÉÉÉÉ DAT IS … (mijn naam)!’ en dat iedereen het dan te weten komt. Daarom post ik ook lang niet alles wat ik zou willen posten hier op girlscene en maak ik niet eens m’n voornaam bekend :’)

^ Dat is wel superheftig, maar ik denk dat dat geen sociale fobie is, maar wat je zegt, dat je jezelf in de weg loopt. Dat je meer een sociale fobie tegenover jezelf hebt. Hehe dat klinkt wel lullig, maar sterkte, ik hoop dat je er bovenop komt!

Awh dankjewel!

Ik herken mezelf ook wel wat hierin, maar ik denk dat het in mijn geval toch eerder een uit de hand gelopen verlegenheid is (zoals choke het zo mooi beschrijft, een paar posts hierboven).

Ik herken vooral het dikgedrukte heel erg, maar de rest op zich ook wel.
Wat is er gediagnosticeerd door de psychologen bij jou dan? Of helemaal niets?

Nee nog niets concreets, ik weet ook niet of ze me echt gaan diagnosticeren eerlijk gezegd. A.s. vrijdag krijg ik de uitslag van een persoonlijkheidsstest en als het goed is hoor ik dan hoe het verder gaat.

Ja herkenbaar, maar jij en ik hebben al eens berichten gestuurd naar elkaar geloof ik? :slightly_smiling_face:
Waar ik de meeste moeite mee heb is uitgaan en op vakantie gaan, wat ik dus beiden vermijdt. Andere angsten (zoals telefoneren) probeer ik in de ogen te zien en aan te pakken, that’s the only way. Als je een sociale fobie hebt gaat er iets gigantisch mis in je denken, je moet een nieuwe manier van denken aanleren en dat gaat alleen maar met vallen en opstaan…therapie is ook hard werken!

Aha zo. (: Dat klopt wel, soms is herkenning fijn. Heb je er nu nog steeds heel veel last van of valt het mee?

Nou misschien belemmert een wel een beetje. Volgens mij ben ik 30 tegen de tijd dat ik voor het eerst met een jongen ben geweest. Zodra er 1 geïntereseerd is klap ik dicht en loop weg. Ik ben echt als de dood afgewezen te worden. :’) En ik durf ook niet goed me aan mensen te hechten omdat ik denk dat ze toch geen echte vrienden zijn of me laten zitten. Op een of andere manier ben ik nooit helemaal mezelf bij mensen. Ik voel me altijd zo’n saaie muts vergeleken met de rest. Dus het belemmert me wel eens, maar ik denk dat ik er wel weer over heen groei.

Je mag me wel noten als je het kwijt wilt :slightly_smiling_face: