Sociale angststoornis

Hallo Meiden!

Ik heb ongeveer 2 maanden geleden de diagnose Sociale Angststoornis gekregen.
Ik heb hier eigenlijk mijn hele leven al last van, maar ik heb er op mijn manier mee kunnen leven.
Begin dit jaar is mijn relatie na 8 jaar gestrand en ben ik met mijn dochter van 5 bij mijn ouders ingetrokken. Na 2 maanden heb ik mijn huidige partner leren kennen. Een waanzinnig lieve, mooie en vooral een ondernemende man. Toen ik hem net leerde kennen dacht ik dat ik me niet op mijn gemak voelde omdat ik hem nog niet zo goed kon en omdat ik veel nieuwe mensen leerde kennen, maar helaas stak mijn sociale stoornis weer de kop op. Door zijn manier van leven (hij is 48 en geluidsman van een artiest) (ik ben 31) word ik constant getriggerd en gaat het heel vaak mis. Eigenlijk is het de hele dag aanwezig, om gek van te worden!! Gisteren hadden we een etentje in een lokaal eethuis in Brabant, vrienden van ons moesten daar optreden en nodigden ons uit. Mijn partner vroeg of ik erheen wilde en het eerste wat mijn hersenen toen deden was van het ergste uitgaan. Ik merkte dat mijn maag ineen kromp en ik een smoes wide verzinnen om er niet heen te gaan. Toen ik ging douchen baalde ik zo van dit gedrag dat ik besloot om er gewoon voor te gaan. Onderweg erheen merkte mijn vriend niets aan mij, ik zong lekker met de radio mee en we zaten lekker gek te doen. Heel irritant dat de angst om daar binnen angstig te worden heel de tijd door mijn hoofd spookte. Eenmaal binnen was ik me constant bewust van mezelf, hoe ik liep, hoe ik praatte, hoe ik zat. Een gesprek met mn vriendin lijkt in de ogen van anderen heel normaal, maar ik moet er zoveel moeite voor doen dat het gemaakt lijkt (denk ik) Na het eten begon het optreden en werd het steeds drukker. ik voel in mijn hoofd dan een spanningsveld wat steeds groter wordt en op een gegeven moment, zonder aanleiding, wilde ik zo graag weg. Toen mijn vriend het in de gaten kreeg (hij weet van mijn stoornis) stelde hij meteen voor om naar huis te gaan, maar ik ben dan zo boos en teleurgesteld in mezelf dat ik dan in mezef keer. We zijn nog heel even gebleven en zijn toen naar huis gegaan. Onderweg in de auto schaamde ik me zo erg dat ik bijna niet kon praten. Ik kan dan de woorden niet meer vinden en ben zo bang dat hij me veroordeeld, wat hij overigens nooit zal doen. Nu, de volgende avond heb ik er nog steeds last van. Mijn gedachten gaan alle kanten op, behalve de goeie. Heel de dag ben ik uit mijn doen geweest en ik heb wel 10x mijn excuses aan mijn vriend gemaakt. Ik ben 31, maar voel me 12. Het is zo frustrerend. Ik slik Quetiapine, een anti psychotisch middel, om mijn gedachten niet alle kanten op te laten gaan, maar buiten het feit dat ik heerlijk slaap, doet het weinig voor me. 7 januari start mijn therapie, waar ik best bang voor ben.

Wat een warrig verhaal als ik het zo terug lees :flushed:

Ik zou graag met iemand in contact komen die ook last van deze stoornis heeft, misschien kunnen we iets voor elkaar betekenen want ik ken verder niemand die het heeft.

xxx

Ik heb deze stoornis 6 jaar gehad samen met een algemene angststoornis, depressie en PTSS therapie heeft me hier vanaf geholpen. Ik ben nu alleen nog in groepstherapie voor een andere stoornis. Ik zou niet tegen de therapie opkijken, maar het zien als een mogelijkheid om ervan af te komen. Een start om met iemand aan de problemen te werken.
Pas nu ik niet meer in behandeling ben voor de sociale angst, zie ik hoe erg de angst me in de weg heeft gezeten. Ik durf nu tegen iedereen te praten, fouten te maken, uit te gaan. Ook heb ik een portie eigenwaarde en zelfrespect gekregen. Dingen die voor mij “normaal” waren, bleken achteraf destructief te zijn; iemand altijd voor laten gaan, altijd de ander zijn mening volgen etc.
Als psycholoog i.o. wil ik ernaast ook nog zeggen: Door de zelf-fixatie in het gesprek( willen weten hoe je loopt, hoe je adem haalt etc. ) komen sommige gesprekken inderdaad onnatuurlijker over. Dit komt omdat je werkgeheugen te vol gaat zitten door het steeds maar letten op jezelf.