Sociale Angst.

Heey,
Ik heb nog al sociale angst en ik vroeg me af of meer mensen dit hadden of zich hier in herkennen. Ik zal wel wat kenmerken geven waar ik last van heb:

  • Niet iemand durven opbellen (zelfs geen goede vriendinnen)
  • Mezelf voor de gek houden door te zeggen dat ik het prima vind om alleen te zijn
  • Eenzaamheid
  • Mezelf vergelijken met anderen die een veel socialer bestaan hebben dan ik, vervolgens leidt dit tot een dip.
  • Het gevoel hebben dat je geen goede vrienden hebt.
  • Denken dat het nu toch al te laat is om met iemand af te spreken.

Nou zoiets ongeveer. Ik heb er echt moeite mee. Hebben meer mensen dit? Of hebben jullie tips?
Ik weet dat ik eigenlijk mezelf gewoon moet aanpakken en hup iemand opbellen, maar die gedachte is echt verafschuwend voor mij. Misschien weet iemand hoe ik het anders en makkelijker kan aanpakken?

Ik herken wel wat dingetjes.

Dat had ik vroeger ook. Ik durfde bij de bakker niet eens iets te vragen ofzo. Maar toen kreeg ik mijn hondje, en spraken mensen me steeds vaker aan en was ik dus wel gedwongen te antwoorden. Ik ben nu socialer, maar met mensen van mijn leeftijd durf ik echt amper te spreken :] Ik geloof dat het komt met de tijd, en dat je het stap voor stap moet doen.

Ik heb dat zelf ook. Ik zit er zelfs aan te denken om met een psycholoog te gaan praten, maar daar ben ik ook bang voor. En wat anderen daar over zullen denken.

Alle dingen die je opnoemt herken ik.
Ik vind het zelf ook vaak beangstigend om bijvoorbeeld naar de supermarkt te gaan, stel dat ik iemand tegenkom die ik vaag. moet ik dan hoi zeggen? als diegene mij niet ziet? Dat soort dingen.
Wat bij mij helpt, is naar een winkel gaan waar ik iets wil kopen wat ik graag wil. Als ik dan met een goed gevoel dat heb gekocht, en merk dat er niks ergs aan is, krijg ik er meer zelfvertrouwen door.
Wat ik ook al vaker heb gehoord, is dat ene bijbaantje helpt. Zelf opzoek gaan er naar, het is niet moeilijk. Bereid goed voor wat je wil zeggen. “Hoi, ik ben opzoek naar een bijbaantje en vroeg me af of jullie nog iemand nodig hebben.” Bijvoorbeeld achter de kassa (durf ik zelf niet…) of bij een winkel die je leuk vindt.

Praat jij er met iemand over? En hoe oud ben je als ik vragen mag?

-

Ik heb ook wel een paar dingetjes.
Sommige zijn weer verholpen, alleen nu durf ik nog steeds nooit iemand te bellen.
Als iemand mij belt weet ik ook nooit iets te zeggen. :’]

Ik weet niet hoe je het kan verhelpen.
Bij mij is het langzaam aan een beetje beter geworden.
Ik heb ook nog wel vaak dat ik schuw of heel erg stil kan zijn, zelfs bij mijn vrienden of familie.

Soms denk ik ook dat ik geen echte vrienden heb ofzo.
En ik heb soms wel eenzaamheid alleen daar voel ik me ook beter bij xD

Ik wil ook een hondje!

Ik vind dat wel kut voor je, want het is zo jammer en eigenlijk zinloos
Ik denk dat het wel minder wordt naarmate je ouder wordt… Dan ga je namelijk veel meer realiseren en nadenken over jouw “doel” en wat je verwacht van het leven en dan kom je erachter wat wel en niet belangrijk is

Net als dat sommige mensen zich ergens heel erg voor schamen, het is allemaal zo zinloos, en voor wie doe je het nou (ik weet niet of je precies begrijpt wat ik bedoel hehe)

Maarja, als je er echt ZO veel last van heb zou ik er gewoon met iemand over praten (zeg maar persoonlijk met iemand praten, niet Girlscene ofso hehe), dat zal vast wel helpen…
Sociaal zijn is eigenlijk het enige waar je als mens echt wat aan hebt weetjewel

Misschien kan een huisdier helpen?

Ik denk dat de mening van anderen bij veel mensen echt in de weg staat om iets te doen wat je graag wilt. Als jij er beter en gelukkiger van wordt is de mening van anderen echt totaaaal onbelangrijk!! Daarnaast snapt echt niemand (die het niet gestudeert heeft / bestudeert heeft) wat van z’n psyche hoor (of tenminste, hoe het in elkaar zit) , dus zo raar is het niet.

wow ik herken wel wat dingen ja. maar mijn vrienden hebben nooit tijd om naar uiten te gaan. de een is altijd met familie, de andere bij d’r paard of op vakantie, de andere (jongen) heeft nooit zin en weer de andere jongen heeft of al afgesproken of mag niet. en ik ga niet naar buiten met maar 1 persoon waar ik helemaal niet echt mee omga ofzo?!

Ik ben 17. Nee ik praat er niet echt met iemand over. Bijbaantje was niet zo goed bevallen, aangezien ik amper iets tegen mijn collega’s durfde te zeggen…

studeer jij psychologie of zoiets?
ik ben er wel steeds meer naartoe aan het werken dat ik doe wat ik leuk vind, ook al vinden anderen dat raar. bij veel dingen lukt het wel, maar af en toe voel ik me nog zo klein en verschrikkelijk. als ik in zo’n bui ben trek ik me er wel heel veel van aan.
ik zit er zelf ook aan te denken om psychologie te gaan studeren, vind het al heel lang interessant. maar ook daarbij bedenk ik me soms van “het is toch raar, dat ik als enorm verlegen, on-sociaal persoon psychologie ga studeren?”

Ik heb vier katten, haha.

Oh dat heb ik ook wel maar ik vind het niet erg.
Komt vanzelf wel weer hoor, meer zelfvertrouwen.
Ik denk dat je het eerst minder erg moet gaan vinden en dat je er zelf dan minder erg in gaat krijgen en dat het dan ook zeg maar minder wordt.
Dit soort dingen zijn altijd van die vicieuze cirkels, je kan niet de symptomen verminderen zonder de oorzaken te verminderen. Hier zal de hoofdoorzaak wel een gebrek aan zelfvertrouwen zijn, dus moet je zorgen dat je eerst meer zelfvertrouwen krijgt, en dat doe je weer door minder aandacht te besteden aan je sociale problemen.

Ik herken wel wat dingetjes ja

maar dan moet je je daar juist proberen overheen te zetten. zo werkte het bij mij ook. simpele dingen als “tot hoelaat meot jij vandaag?” of “moet je morgen ook werken?” of zo. anders kom je er echt nooit vanaf.
ik heb makkelijk praten, dat weet ik. al zijn dit voor mij ook echt dingen geweest waar ik al doodsbang van werd.

Ik herken hier ook wel wat dingen van, ik durf bijvoorbeeld mijn vriend niet op te bellen :\ terwijl we echt over alles met elkaar kunnen praten.

& het klink hard; maar zet je er gewoon overheen.
nee heb je, ja kun je krijgen.
ik had bijvoorbeeld laatst geen zin om die vriendin te bellen om wat met haar af te spreken, maar uiteindelijk heb ik haar toch gebeld.
zegt ze: ‘Had net even 2 minuten eerder gebeld, ik heb echt nét met ‘naamvriendin’ afgesproken!’

& heb schijt. Je leeft maar 1 keer dus dan beter goed, of niet.
Geniet van elke dag alsof het je laatste is.
De stap zetten is het moeilijkst, maar dat ene feestje kan best wel leuk worden, én als het uiteindelijk toch niet zo uitpakt als je verwacht had, kun je altijd nog weggaan!

misschien is het een idee om een leuke hobby te zoeken
ik ben bijvoorbeeld vorig jaar op toneel gegaan, elke zaterdagmorgen 2 uur en in de loop van het seizoen 'smiddags tot 4 uur, waar we aan een echte voorstelling werkten

Bij toneel leer je jezelf in andere mensen inleven, en om jezelf meer te uiten. Ook zit je in een meestal best wel hechte groep, waar je nieuwe vrienden maakt. Misschien is het in het begin een beetje moeilijk, maar als je die stap eenmaal gezet hebt, zul je zien dat het leuk is.

Natuurlijk moet je niet op toneel gaan als het je niets lijkt, maar denk niet ‘ach, dat kan ik niet’, want wat niet is kan nog komen.

superveel succes en zét die stap!

Ik ben ook mensenschuw.
Ik durf ook niemand op te bellen en ik heb vorige week een uur gehuild omdat ik van m’n moeder naar de fietsenmaker moest.
[Ik weet het, heel erg, maar ik kan het niet helpen]
Ik voel me alleen nooit alleen, want als ik mensen wat beter leer kennen verdwijnt die angst als sneeuw voor de zon en kan ik weer normaal doen, ik heb dus wel veel vrienden.

dat soort dingen heb ik ook heel veel gehad! en als ik dan achteraf daar naar terug kijk denk ik echt: waarom!? maar op dat moment zelf was het zo verschrikkelijk.